“ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਭਾਰਤ ਲਈ ਉਲੰਪਿਕਸ ’ਚ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ,” ਸਪੋਰਟਸ ਅਕੈਡਮੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਜਾ ਰਹੀ ਲੁੱਕ ਦੀ ਸੜਕ ’ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਦੌੜ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਚਾਰ ਘੰਟੇ ਦੀ ਜਾਨਤੋੜ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੇ ਥੱਕੇ ਤੇ ਛਿੱਲੇ ਪੈਰ ਆਖਰ ਜ਼ਮੀਨ ’ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਹ 13 ਸਾਲਾ ਲੰਮੀ ਦੌੜ ਦੀ ਦੌੜਾਕ ਕਿਸੇ ਅਜੋਕੀ ਧੁਨ ’ਚ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਦੌੜ ਨਹੀਂ ਲਾ ਰਹੀ। “ਮੈਂ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਇਸ ਲਈ ਭੱਜਦੀ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਮਹਿੰਗੇ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ ਜੁੱਤੇ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
ਵਰਸ਼ਾ ਕਦਮ ਵਿਸ਼ਣੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਬੇਟੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਬੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗ਼ਰੀਬ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ’ਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੰਭਾਵੀ ਸੋਕੇ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਮਰਾਠਵਾੜਾ ਦੇ ਪਰਭਣੀ ’ਚ ਖੇਤ ਮਜ਼ਦੂਰ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਾਤੰਗ ਸਮਾਜ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ’ਚ ਅਨੂਸੂਚਿਤ ਜਾਤੀਆਂ ’ਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
“ਮੈਨੂੰ ਦੌੜਨਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ,” ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਪੰਜ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਬੁਲਢਾਣਾ ਅਰਬਨ ਫੋਰੈਸਟ ਰਨ 2021 ’ਚ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਦੌੜ ਸੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਆਈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ,” ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸ਼ੌਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਜਦ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। “ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਪਾਰਾਜੀ ਗਾਇਕਵਾੜ ਸੂਬਾ ਪੱਧਰੀ ਅਥਲੀਟ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਦੌੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। 2019 ’ਚ ਉਸਨੇ ਇੰਟਰ-ਸਕੂਲ ਸੂਬਾ ਪੱਧਰੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ’ਚ ਚਾਰ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਕਰਾਸਕੰਟਰੀ ਰੇਸ ’ਚ ਦੂਜਾ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ “ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ’ਚ ਦੌੜਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਹੋਰ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰ ਗਿਆ।“
