ചെറിയ മുഴ വളര്ന്നു കട്ടിയായിരിക്കുന്നു, “ഹഡ്ഡി കി തരഹ്” (എല്ലുപോലെ), പ്രീതി യാദവ് പറഞ്ഞു.
2020 ജൂലൈയില് തന്റെ വലത് മാറിടത്തില് പയറിന്റെ വലിപ്പത്തില് എന്തോ വളരുന്നതായി കണ്ടെത്തിയതിനുശേഷം ഒരുവര്ഷത്തിലധികമായി. അതിന്റെ ഭാഗമായി ബയോപ്സി ചെയ്യുന്നതിനും അത് ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്ത് നീക്കം ചെയ്യുന്നതിനുമായി പാറ്റ്ന നഗരത്തിലുള്ള ഒരു ക്യാന്സര് ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ ഓങ്കോളജിസ്റ്റ് ശുപാര്ശ ചെയ്തിട്ട് ഒരുവര്ഷം അടുക്കാറുമായി.
പക്ഷെ പ്രീതി ആശുപത്രിയിലേക്ക് തിരികെപ്പോയില്ല
“കര്വാ ലേംഗെ” [ഞങ്ങളത് ചെയ്യും], വീടിന്റെ വരാന്തയില് തവിട്ടുനിറമുള്ള ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരയിലിരിക്കുകയായിരുന്ന അവള് പറഞ്ഞു. കുടുംബവക വിശാലമായ വീടിന്റെ വരാന്ത തറയോടുകള് പാകിയതും മുറ്റം പൂക്കള് നിറഞ്ഞ കുറ്റിച്ചെടികളുള്ളതും ആയിരുന്നു.
മൃദുവായി സംസാരിക്കുമ്പോഴുള്ള അവളുടെ വാക്കുകള് ക്ഷീണംകൊണ്ട് ചിലമ്പിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ വളരെയടുത്ത കുടുംബത്തില്നിന്നും ഏറ്റവുംകുറഞ്ഞത് 4 അംഗങ്ങളെങ്കിലും അടുത്ത വര്ഷങ്ങളില് അര്ബുദം വന്നുമരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 2020 മാര്ച്ചില് കോവിഡ്-19 മഹാമാരി ഉണ്ടാകുന്നതിനുമുന്പുള്ള കുറച്ചു വര്ഷങ്ങളില്, ബീഹാറിലെ സാരന് ജില്ലയിലെ സോന്പൂര് ബ്ലോക്കിലെ അവരുടെ ഗ്രാമത്തില് മറ്റുചില ക്യാന്സര് കേസുകള്കൂടി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. (അപേക്ഷിച്ച പ്രകാരം ഗ്രാമത്തിന്റെ പേരും പ്രസ്തുതസ്ത്രീയുടെ യഥാര്ത്ഥപേരും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.)
മുഴനീക്കിക്കിട്ടാന് എന്നുപോകണമെന്നു തീരുമാനിക്കുന്നത് 24-കാരിയായ പ്രീതിയുടെമാത്രം തീരുമാനമല്ല. കുടുംബം അവള്ക്കായി ഒരു വരനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനോട് വളരെ അടുത്തിരുന്നു. സമീപ ഗ്രാമത്തില്നിന്നും സായുധസേനയില് ജോലിനോക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരിക്കണം മിക്കവാറും അയാള്. “എന്റെ വിവാഹംകഴിഞ്ഞാലും ഞങ്ങള്ക്ക് ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യാം, ശരിയല്ലെ? ഡോക്ടര് പറഞ്ഞത് ഒരുകുട്ടി ഉണ്ടായാല് മുഴ തന്നെ ഇല്ലാതാകാനുള്ള സാദ്ധ്യതയുണ്ടെന്നാണ്”, അവള് പറഞ്ഞു.
പക്ഷെ മുഴയെക്കുറിച്ചും ശസ്ത്രക്രിയ നടത്താനുള്ള സാദ്ധ്യതയെക്കുറിച്ചും കുടുംബത്തിലുണ്ടായിട്ടുള്ള പല കാന്സര് കേസുകളെക്കുറിച്ചും അവരുടെ കുടുംബം വരന്റെ കുടുംബത്തെ അറിയിക്കുമോ? ”വഹി തൊ സമഝ് നഹി ആ രഹാ” [എനിക്കത് മനസ്സിലാകില്ല], അവള് പറഞ്ഞു. അതാണ് ശസ്ത്രക്രിയയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സങ്കീര്ണ്ണമായ പ്രശ്നം.








