“ಯೇ ಚೂಡಿ ಹೋ ಜಾಯೇಗಿ, ಫಿಕ್ಸ್ ಹೋ ಜೇಗಿ ಫಿರ್ ಯೇ ಬಾಹರ್ ನಹಿ ನಿಕ್ಲೇಗಿ [ಇದು ಬಳೆಯನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ಬಳೆಯ ರಿಮ್ನಲ್ಲಿ ಅದು ಹೊರಬಾರದ ಹಾಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೂರಬೇಕು], ” ಎಂದು ಜೀತು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಚೆಂಡಿನ ನಿರಂತರ ಹೊಡೆತವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬೆತ್ತ ಮತ್ತು ಮರವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ.
ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಸುಮಾರು 100 ಮ್ಯಾಲೆಟ್ಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಶೋಕ್ ಅವರ 40 ವರ್ಷಗಳ ಸಹವರ್ತಿ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಶಫಿ ವಾರ್ನಿಷ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ವಾರ್ನಿಷ್ ಮ್ಯಾಲೆಟ್ಗೆ ಹೊಳಪನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ತೇವಾಂಶ ಹಾಗೂ ಕೊಳಕಿನಿಂದ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ. ಶಫಿ ಮ್ಯಾಲೆಟ್ ನ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದಿಂದ ಕ್ಯಾಲಿಗ್ರಾಫ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅಶೋಕ್, ಮೀನಾ ಮತ್ತು ಜೀತು ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಕೆಳಗೆ 'ಜೈಪುರ್ ಪೋಲೋ ಹೌಸ್' ಎಂಬ ಲೇಬಲ್ ಅಂಟಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಒಂದು ಮ್ಯಾಲೆಟ್ ತಯಾರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆ 1,000 ರುಪಾಯಿ. ಮಾರಾಟದಲ್ಲಿ ಇದರ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಮೊತ್ತವನ್ನೂ ವಸೂಲು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಶೋಕ್ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಮ್ಯಾಲೆಟನ್ನು 1,600 ರುಪಾಯಿಗೆ ಮಾರಲು ಅವರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಅದರಿಂದ ಅವರು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿಲ್ಲ. “ಆಟಗಾರರು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಣ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಾವಿರ ಇಲ್ಲವೇ ಹನ್ನೆರಡು ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಮ್ಯಾಲೆಟ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತುಂಬಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದರೂ ಕಡಿಮೆ ಆದಾಯ ಬರುತ್ತಿದೆ. " ಅಸ್ಸಾಂ ಮತ್ತು ರಂಗೂನ್ನಿಂದ ಬರುವ ಬೆತ್ತಗಳನ್ನು ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದಿಂದ ತರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಅಶೋಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇವು ಸರಿಯಾದ ತೇವಾಂಶ, ಫ್ಲೆಕ್ಸಿಬಿಲಿಟಿ ಮತ್ತು ಗಟ್ಟಿತನವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು.
“ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದ ಪೂರೈಕೆದಾರರು ದಪ್ಪವಾದ ಬೆತ್ತಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇವು ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಲಾಠಿ ಮತ್ತು ವಯಸ್ಸಾದವರಿಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಸ್ಟಿಕ್ಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ಸಾವಿರದ ಪೈಕಿ ಕೇವಲ ನೂರು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಬೆತ್ತಗಳು ಇರುತ್ತವೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅಶೋಕ್. ಅವರ ಪೂರೈಕೆದಾರರು ಕಳುಹಿಸುವ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆತ್ತಗಳು ಮ್ಯಾಲೆಟ್ ತಯಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಷ್ಟು ದಪ್ಪವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೊರೋನಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಅವರು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಆರಿಸಿ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. "ಈಗ ನನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಕೋಲ್ಕತ್ತಾಗೆ ಹೋಗಬಹುದು," ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
