“కిత్కిత్ (తొక్కుడుబిళ్ళ), లట్టూ (బొంగరం), తాస్ ఖేలా (పేకాట),” ఏకరువు పెట్టేశాడు అహ్మద్. దాదాపు వెంటనే తనను తాను సరిదిద్దుకున్న ఆ పదేళ్ళ పిల్లవాడు, "నేను కాదు, అల్లారఖాయే తొక్కుడుబిళ్ళ ఆడేది," అని స్పష్టం చేశాడు.
తమ వయసుల మధ్య ఉన్న ఒక ఏడాది వ్యత్యాసాన్ని నిరూపించడానికీ, ఆటలో తనకున్న అత్యుత్తమ సామర్థ్యాలను తెలియపర్చడానికీ ఆసక్తిగా ఉన్న అహ్మద్, “ఈ ఆడపిల్లల ఆటలు నాకు నచ్చవు. నేను మా బడి మైదానంలో బ్యాట్-బాల్ (క్రికెట్) ఆడతాను. ఇప్పుడు బడి మూసేశారు, కానీ మేం గోడ ఎక్కి మైదానంలోకి ప్రవేశిస్తాం!" అన్నాడు.
ఈ దాయాదులిద్దరూ ఆశ్రమ్పారా ప్రాంతంలోని బాణీపీఠ్ ప్రాథమిక పాఠశాలలో చదువుతున్నారు- అల్లారఖా మూడో తరగతిలోనూ, అహ్మద్ నాలుగవ తరగతిలోనూ ఉన్నారు.
అవి 2021 డిసెంబర్ నెల మొదటి రోజులు. మేం పశ్చిమ బెంగాల్లోని బేల్డాంగా-1 బ్లాక్లో ఉన్నాం. జీవనోపాధి కోసం బీడీలు చుట్టే మహిళలను కలవడానికి వెళ్ళాం.
మేమొక ఒంటిమామిడి చెట్టు దగ్గర ఆగాం. అది ఒక పాత శ్మశానం గుండా వెళ్తోన్న ఇరుకుదారిలో ఒక అంచున నిల్చొని ఉంది; దూరంగా ఆవాల చేలున్నాయి. చనిపోయినవారి ఆత్మలు శాశ్వత నిద్రలో విశ్రాంతి తీసుకుంటోన్న ఆ ప్రదేశం ఒక నిశ్శబ్దమైన ప్రశాంతతతో కూడిన ప్రపంచం; ఎత్తుగా ఉన్న ఆ ఒంటరిచెట్టు ఆ నిశ్శబ్ద జాగారంలో నిలబడి ఉంది. వసంతకాలంలో మళ్ళీ ఫలాలు ఇచ్చేవరకూ- పక్షులు కూడా ఆ చెట్టును వదిలి ఎగిరెళ్ళిపోయాయి.
పరుగుల శబ్దానికి నిశ్శబ్దం చెదిరిపోయింది - అహ్మద్, అల్లారఖాలు తెరమీదకు విరగబడ్డారు. గెంతుతూ దూకుతూ ఎగురుతూ- మూడిట్నీ ఒకేసారి చేస్తూ కూడా. వాళ్ళు మా ఉనికిని గుర్తించినట్టు లేదు.
