મધ્ય એપ્રિલ સમયગાળા દરમિયાન સુરેશ બહાદુરે મને કહ્યું હતું, “દવાઓ પણ ખલાસ થઈ ગઈ છે, પૈસા પણ ખલાસ થઈ ગયા છે અને રાંધણ ગેસ પણ ખલાસ થઈ ગયો છે.”
ચાર વર્ષ સુધી સીટી અને સોટીથી સજ્જ સુરેશ તેમની સાઈકલ પર ઘરો અને દુકાનોના ચક્કર મારી તેમનું રક્ષણ કરતા તેમની રાત્રીઓ પસાર કરતા હતા. તેઓ અને તેમના પિતા રામ બહાદુર આંધ્રપ્રદેશના પશ્ચિમ ગોદાવરી જીલ્લાના ભીમાવરમ શહેરમાં ચોકીદાર તરીકે ફરજ બજાવતા હતા.
૨૨ માર્ચ પછી લોકડાઉનની શરૂઆત થવાથી સાઈકલ બાજુએ મુકાઈ ગઈ અને સુરેશ તેમનો સમય તેમના ફોનમાં કોવીડ-૧૯ વિશે સમાચાર અહેવાલો વાંચવામાં અને ખોરાક, રાંધણ ગેસ અને પાણી મેળવવામાં પસાર કરતા હતા.
૨૩ વર્ષીય સુરેશ તેમના નેપાળના બાજ્હંગ જીલ્લાના દીકલા ગામના મિત્રો ૪૩ વર્ષીય શુભમ બહાદુર અને ૨૧ વર્ષીય રાજેન્દ્ર બહાદુર સાથે તમ્મી રાજુ નગર વિસ્તારમાં ભાડાની ઓરડીમાં રહેતા હતા. ભીમાવરમના અન્ય ભાગમાં ભાડેથી રહેતા રામ બહાદુર પણ લોકડાઉન લાગુ પડ્યું એટલે તેમની સાથે રહેવા આવી ગયા.
ત્યાં સુધી, રામ અને સુરેશ દરેક મહિનાના પહેલા બે અઠવાડિયામાં પગાર પેટે ઘરદીઠ ૧૦-૨૦ રૂપિયા અને દુકાન દીઠ ૩૦-૪૦ રૂપિયા ઘેર ઘેર જઈને ઉઘરાવતા હતા. દરેક ૭૦૦૦ થી ૯૦૦૦ રૂપિયા કમાતા હતા. તે એક અનૌપચારિક વ્યવસ્થા હતી, તેથી તેમની આવકમાં વધઘટ થતી રહેતી અને ઘણી વાર તેઓ ફક્ત ૫૦૦૦ રૂપિયા જ કમાતા હતા. રામ બહાદુરે એપ્રિલમાં કહ્યું કે, “હવે તો એ પણ બંધ થઇ ગયું છે.”
