''ਸਾਡੀ ਹਯਾਤੀ ਇੱਕ ਜੂਆ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਰੱਬ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਕੀ ਬਿਪਤਾ ਆਈ ਹੈ,'' ਵੀ. ਤਰਮਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ। ''ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ 47 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਪਰ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਉਹ ਯਕੀਨੋਂ-ਬਾਹਰੀ ਰਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਢਿੱਡ ਵੀ ਭਰਨ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਾ ਰਹੇ।''
60 ਸਾਲਾ ਤਰਮਾ ਅੰਮਾ ਇੱਕ ਟ੍ਰਾਂਸ ਮਹਿਲਾ ਲੋਕ ਕਲਾਕਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਮਦੁਰਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਨ। ''ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਤਨਖਾਹ ਤਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ,'' ਉਹ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੀ ਹਨ। ''ਅਤੇ ਇਸ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਨੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਰਹਿੰਦੇ-ਖੂੰਹਦੇ ਮੌਕੇ ਵੀ ਖੋਹ ਲਏ।''
ਮਦੁਰਈ ਜਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਟ੍ਰਾਂਸ ਲੋਕ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਲਈ ਸਾਲ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ 6 ਮਹੀਨੇ ਬੇਹੱਦ ਅਹਿਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਤਿਓਹਾਰਾਂ ਦਾ ਅਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਵੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤਾਲਾਬੰਦੀ ਦੌਰਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰਕੇ ਟ੍ਰਾਂਸ ਮਹਿਲਾ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਅਸਰ ਪਿਆ ਹੈ। 60 ਸਾਲਾ ਤਰਮਾ ਅੰਮਾ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ) ਦੇ ਅਨੁਮਾਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 500 ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਹੋਵੇਗੀ। ਤਰਮਾ ਅੰਮਾ ਟ੍ਰਾਂਸ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਡ੍ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਲੋਕ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸੂਬਾ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਸੈਕੇਟਰੀ ਹਨ।
ਤਰਮਾ ਅੰਮਾ ਮਦੁਰਈ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਕਿਰਾਏ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹਨ, ਜੋ ਫੁੱਲ ਵੇਚਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਦੁਰਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪੇ ਦਿਹਾੜੀ ਮਜ਼ਦੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਧਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ਼-ਨਾਲ਼ ਦੂਸਰੇ ਟ੍ਰਾਂਸ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿਓਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਖਦੀ ਸਨ।
