ਹਰ ਸ਼ਾਮ, ਕਰੀਬ 5 ਵਜੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਮੁੜਨ ਬਾਅਦ, ਡਾਕਟਰ ਸ਼ਬਨਮ ਯਾਸਮੀਨ ਸਿੱਧੇ ਆਪਣੇ ਪੀਲ਼ੇ-ਭੂਰੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਨਹਾਉਂਦੀ ਹਨ, ਪੈੱਨ ਅਤੇ ਡਾਇਰੀਆਂ ਸਣੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ਼ (ਕਾਰਜਸਥਲ) 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੀਟਾਣੂ-ਰਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋਂਦੀ ਹਨ (ਛੱਤ ਉਸੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ਼ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ) ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਰਹਿਣ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹਨ। ਇਸ ਰੋਜ਼ਮੱਰਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ਼ ਅਪਣਾ ਰਹੀ ਹਨ।
"ਮੈਂ ਮਹਾਂਮਾਰੀ (ਤਾਲਾਬੰਦੀ) ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ਼ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬੰਦ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਿੱਜੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵੀ ਬੰਦ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਜਾਂਚ ਕਦੇ ਪੋਜੀਟਿਵ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦੋਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕੁਝ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਰਿਪੋਰਟ ਪੋਜੀਟਿਵ ਆਈ ਸੀ। ਸਗੋਂ, ਅਸੀਂ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕੋਵਿਡ-19 ਪੋਜੀਟਿਵ ਗਰਭਾਂ ਨੂੰ ਸਫ਼ਲਤਾਪੂਰਵਕ ਸੰਭਾਲ਼ਿਆ," 45 ਸਾਲਾ ਡਾਕਟਰ ਯਾਸਮੀਨ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਕਿਸ਼ਨਗੰਜ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ, ਸਦਰ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਨਾਨਾ ਰੋਗ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਸਰਜਨ ਹਨ।
ਸ਼ਬਨਮ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦਾਅ 'ਤੇ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਕਰੋਨਾ ਵਾਇਰਸ ਵਾਹਕ ਹੋਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚੇ- 18 ਅਤੇ 12 ਸਾਲ ਦੇ ਦੋ ਬੇਟੇ- ਘਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤੀ, 53 ਸਾਲਾ ਇਰਤਜ਼ਾ ਹਸਨ ਗੁਰਦੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਤੋਂ ਉਭਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਗੁਣਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਅਜ਼ਰਾ ਸੁਲਤਾਨਾ ਕਰਕੇ (ਪਿਛਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ) ਕੰਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹਰੇਕ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਸਾਂ- ਡਾਕਟਰ, ਗ੍ਰਹਿਣੀ, ਅਧਿਆਪਕਾ, ਟਿਊਟਰ," ਯਾਸਮੀਨ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ।
2007 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੈਡੀਕਲ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਇੰਜ ਹੀ ਚੱਲੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਐੱਮਬੀਬੀਐੱਸ ਦੇ ਆਪਣੀ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਗਭਗ ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਤੌਰ ਵਕੀਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਟਨਾ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੀ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ," ਯਾਸਮੀਨ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ।
ਸਦਰ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੋਸਟਿੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਡਾਕਟਰ ਸ਼ਬਨਮ 2011 ਵਿੱਚ ਠਾਕੁਰਗੰਜ ਬਲਾਕ ਦੇ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਿਹਤ ਕੇਂਦਰ (ਪੀਐੱਚਸੀ) ਵਿੱਚ ਤੈਨਾਤ ਸਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 45 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 2003 ਵਿੱਚ ਰਾਂਚੀ ਦੇ ਰਾਜਿੰਦਰ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਮੈਡੀਕਲ ਸਾਇੰਸੇਜ ਤੋਂ ਐੱਮਬੀਬੀਐੱਸ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਅਤੇ 2007 ਵਿੱਚ ਪਟਨਾ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਪੋਸਟ-ਗ੍ਰੈਜੁਏਟ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸਰਕਾਰ ਨੌਕਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਠਾਕੁਰਗੰਜ ਪੀਐੱਚਸੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਸਰੇ ਨਵਜਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਥਾਨਕ ਬੱਸ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਾ-ਆਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਔਖਾ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਇਸਲਈ ਨੌ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਠਾਕੁਰਗੰਜ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਇਰਤਜ਼ਾ ਪਟਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ਼ ਜਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ।
