ਉਹ ਉਸ ਉੱਲੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕਿਸੇ ਲੁਕਵੇਂ ਮੋਘੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਬੋਲ਼ਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਲੁਤਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਬੇਰੋਕ ਚਹਿਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਨ ਜਿਹੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲ਼ੇ ਸਾਰਸਆਂਡੇ ਦਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੀ. ਸਿੱਦਾਨ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਹੀ ਸਕੂਲ ਛੱਡਣਾ ਪਿਆ, ਪਰ ਪੰਛੀਆਂ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪੰਛੀ ਵਿਗਿਆਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸ੍ਰੋਤ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਨੀਲਗਿਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲ਼ੇ-ਦੁਆਲ਼ੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹਨ।
"ਸਾਡੇ ਬੋਕਾਪੁਰਮ ਵਿੱਚਸਿੱਦਾਨ ਨਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੰਡੇ ਸਨ।ਜਦੋਂ ਲੋਕੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਵਾਲ਼ਾ ਸਿੱਦਾਨ ਤਾਂ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ 'ਕੁਰੂਵੀ ਸਿੱਦਾਨ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲ਼ੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਫਿਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ," ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ਼ ਹੱਸਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਨਾਮ ਬੀ. ਸਿੱਦਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਮੁਦੁਮਲਾਈ ਦੇ ਆਲ਼ੇ-ਦੁਆਲ਼ੇ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰੂਵੀ ਸਿੱਦਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ਼ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਮਿਲ ਵਿੱਚ, 'ਕੁਰੂਵੀ' ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚਿੜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਪੰਛੀ ਜੋ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਂਡੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਾਕੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਧੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
"ਪੱਛਮੀ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ," ਨੀਲਗਿਰੀ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਤਲਹੱਟੀ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਅਨੇਕਟੀ ਪਿੰਡ ਦੇ 28 ਸਾਲਾ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਜਯਾ ਸੁਰੇਸ਼ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਣਨਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣਾ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਦਨ ਤੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕੀਮਤੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਮੁਦੁਮਲਾਈ ਟਾਈਗਰ ਰਿਜ਼ਰਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲ਼ੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਜਯਾ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਆਸ ਪਾਸ 150 ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਹਨ।
