“ਕੁੜੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀ ਬੀਜਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੁੰਡੇ- ਉਹ ਇਸੇ ਸਬਜ਼ੀ ਨੂੰ ਮੰਡੀ ਲਿਜਾਂਦੇ ਹਨ,” ਲਕਸ਼ਮੀਕਾਂਤ ਰੇਡੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਚੰਗਾ ਵਕਤਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ਼ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਉੱਦਮੀ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਖ਼ੂਬੀਆਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ, ਵਿਪੱਖ ਦਾ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਿਹਤ ਮੰਤਰੀ ਜਿਹੇ ਪਦਾਂ ‘ਤੇ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਆਈਆਂ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲ਼ੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਲਕਸ਼ੀਕਾਂਤ ਉਹਦਾ ਘਰ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ 17 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਮੰਤਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ੍ਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਸਦ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਉਸ ਮਾਡਲ ਤੋਂ ਐਨ ਉਲਟ ਜਿਹਦਾ ਅਯੋਜਨ ਕਈ ਕੁਲੀਨ ਸਕੂਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਸੰਸਦ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਕਈ-ਕਈ ਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਵਾਇਤੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਈ ਵਿਦੇਸ਼-ਨੀਤੀ ‘ਤੇ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਹੱਲ ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਾਂ ਸਗੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਸਿਹਤ ਜਿਹੇ ਮੰਤਰਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਵਜੋਂ, ਅਜਿਹੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਮੱਰਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅਹਿਮ ਧਾਰਾ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬਾਲਗ਼ਾਂ ਦਾ ਦਖਲ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਮੰਤਰੀ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਨਚੀਕੁੱਪਮ ਪਿੰਡ ਵਿਖੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਗਿਰੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਵੇਪਨਾਪੱਲੀ ਤਾਲੁਕਾ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਐਨ ਵਿਚਾਲੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
