"ਹਾਏ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ 'ਗੈਸਟਹਾਊਸ' ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲਾਉਣ ਆਈ ਹਨ," ਰਾਣੀ ਉਹ ਆਪਣੀ 'ਰੂਮਮੇਟ', ਲਾਵਣਿਆ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਸਾਡੇ ਆਉਣ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਰਾਹਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਦੁਰਈ ਜਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਟੀ. ਕੱਲੂਪੱਟੀ ਬਲਾਕ ਦੇ ਕੂਵਲਾਪੁਰਮ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਹੂੰਝਾ ਫਿਰ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜਨਵਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗੈਸਟਹਾਊਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਦੱਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀਂ ਬੋਲਦਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਡਿਓੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਦੋ ਔਰਤਾਂ-ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ- ਵੱਲ ਸੈਨਤ ਮਾਰ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
"ਉਹ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਚੱਲੋ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ," ਔਰਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕਰੀਬ ਅੱਧਾ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਅਪੜੇ ਤਾਂ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਦੋ ਕਮਰੇ ਜਿਹੇ ਦਿੱਸੇ ਜੋ ਕਿ ਸੁੰਨਸਾਨ ਮਾਰਿਆ ਅਖੌਤੀ 'ਗੈਸਟਹਾਊਸ' ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਦੋ ਛੋਟੇ ਢਾਂਚਿਆਂ ਦੇ ਐਨ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਜੂਦ ਨਿੰਮ ਦਾ ਰੁੱਖ ਪਹੇਲੀਨੁਮਾ ਜਾਪਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ 'ਤੇ ਬੋਰੀਆਂ ਟੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਗੈਸਟਹਾਊਸ ਵਿੱਚ 'ਮਹਿਮਾਨ' ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸੱਦੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ਼ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ। ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਮੁਦਰਈ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕਰੀਬ 50 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਸਥਿਤ 3,000 ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ਼ ਲਾਗੂ ਸਮੁਦਾਇਕ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਥੇ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੈਸਟਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ਼ ਸਾਡਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਯਾਨਿ ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਲਾਵਣਿਆ (ਅਸਲੀ ਨਾਂਅ ਨਹੀਂ), ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਰੁਕਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਗਭਰੇਟ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ਼।
"ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਲ਼ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਾਂ," ਰਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ। ਬੋਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਹਵਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਪੱਕਦਾ। ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰਿੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾ ਕੇ ਫੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਧੇ ਸਰੀਰਕ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਨਿੰਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ਼ ਲਮਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ 'ਮਹਿਮਾਨ' ਲਈ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਸੈੱਟ ਹਨ-ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕੋ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਹੀ ਕਮਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
