ਹਾਲੇ ਸਵੇਰ ਦੇ 6 ਹੀ ਵਜੇ ਹਨ ਤੇ ਗੁਮਮਿਦੀਪੁੰਡੀ ਦੀ ਸਰਨਯਾ ਬਲਰਾਮਨ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ਼ਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਚੇਨੱਈ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤਿਰੂਵੱਲੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਇਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਸਬੇ ਦੇ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਇੱਕ ਲੋਕਲ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਦੋ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਉਹ 40 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰੀ ਦੇ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਚੇਨੱਈ ਸੈਂਟਰਲ ਸਟੇਸ਼ਨ ਅਪੜਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ, ਇਹ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਛੱਡਣ ਵਾਸਤੇ ਦੂਸਰੀ ਲੋਕਲ ਟ੍ਰੇਨ ਰਾਹੀਂ 10-12 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਬਾਕੀ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਮੀਂ 4 ਵਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਘਰੇ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ 7 ਵਜ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਘਰੋਂ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਸਕੂਲੋਂ ਘਰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ 100 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੀ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਦਿਨ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਨਯਾ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਉਪਲਬਧੀ ਨਾਲ਼ੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ,''ਪਹਿਲਾਂ (ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ) ਮੈਂ ਇਹ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਬੱਸ ਜਾਂ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਤਰਨਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ।''
