পূব ঘাটৰ ওখোৰা-মোখোৰা পাহাৰবোৰৰ পিছফালে সূৰ্য অস্ত যোৱাৰ লগে লগে দাঁতিকাষৰীয়া অৰণ্যত পাহাৰীয়া মইনা চৰাইৰ তীক্ষ্ণ মাতবোৰ অৰ্ধসামৰিক বাহিনীৰ বুট জোতাৰ প্ৰচণ্ড শব্দত হেৰাই যায়। তেওঁলোকে পুনৰ গাঁৱত টহল দিবলৈ আহিছে। এই সন্ধিয়াবোৰলৈ তেওঁ আটাইতকৈ বেছি ভয় কৰিছিল।
তেওঁ নাজানে কিয় তেওঁৰ নাম ডেমাথি ৰখা হ’ল। “তেওঁ আছিল আমাৰ গাঁৱৰ এগৰাকী সাহসী মহিলা, যি অকলেই ব্ৰিটিছ সৈন্যক খেদি পঠিয়াইছিল” মায়ে খুব উৎসাহেৰে কাহিনীটো শুনাইছিল। কিন্তু তেওঁ একেবাৰেই ডেমাথিৰ দৰে নাছিল – তেওঁ আছিল ভয়াতুৰ।
আৰু তেওঁ পেটৰ বিষ, ভোক, ঘৰত পৰ্যাপ্ত পানী, টকা-পইচা নোহোৱাকৈ, সন্দিহান দৃষ্টি, ভাবুকিপূৰ্ণ চাৱনিবোৰ, নিয়মিত ৰূপত চলি থকা গ্ৰেপ্তাৰ, নিৰ্যাতন, মৃত্যু হোৱা মানুহৰ সৈতে জীয়াই থাকিবলৈ শিকিছিল। কিন্তু এইবোৰৰ লগতে তেওঁৰ কাষত আছিল অৰণ্যখন, গছবোৰ, আৰু এটা নিজৰা। তেওঁ শাল গছবোৰৰ মাজত মাকৰ গাৰ গোন্ধটো বিচাৰি পাইছিল, আৰু অৰণ্যত আইতাকৰ গীতবোৰৰ প্ৰতিধ্বনি শুনিবলৈ পাইছিল। তেওঁ জানিছিল, এই সকলোবোৰ তেওঁৰ ওচৰত থকালৈকে তেওঁ সমস্যাৰ মাজতো জীয়াই থাকিব পাৰিব।
কিন্তু এতিয়া সিহঁতে তেওঁক তেওঁৰ পঁজাঘৰটো, তেওঁৰ গাঁও, তেওঁৰ মাটিৰপৰা আঁতৰাই পঠাব বিচাৰিছে – যেতিয়ালৈকে তেওঁ সেই নথি দেখুৱাব নোৱাৰিব যি তেওঁ জনা সকলোবোৰ প্ৰমাণ কৰিব পাৰে। এয়াই যথেষ্ট নাছিল যে তেওঁৰ দেউতাকে তেওঁক ৰোগ নিৰাময় কৰিব পৰা বিভিন্ন গছ আৰু জোপোহা উদ্ভিদৰ নামবোৰ শিকাইছিল। মাকৰ সৈতে ফল-মূল, বাদাম আৰু খৰি গোটাবলৈ যাওঁতে মাকে তেওঁক সেই গছজোপা দেখুৱাইছিল যিজোপাৰ তলত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। আইতাকে তেওঁক অৰণ্য বিষয়ক গীতবোৰ শিকাইছিল। তেওঁ ভায়েকৰ সৈতে সেই ঠাইখিনিত উমলিছিল, চৰাই চাইছিল, সিহঁতৰ মাত অনুকৰণ কৰিছিল।
কিন্তু এনেধৰণৰ জ্ঞান, সেই কাহিনীবোৰ, গীতবোৰ আৰু শৈশৱৰ খেলবোৰ প্ৰমাণ হ’ব পাৰেনে? নিজৰ নামটোৰ অৰ্থ, আৰু যিগৰাকী মহিলাৰ নামেৰে তেওঁৰ নামটো ৰখা হৈছিল সেই বিষয়ে তেওঁ ভাবিবলৈ ধৰিছিল। ডেমাথিয়ে কেনেকৈ প্ৰমাণ কৰিলে যে তেওঁ সেই অৰণ্যখনৰে বাসিন্দা?
