એક વ્યસ્ત રાજ્ય પરિવહન બસ સ્ટેન્ડ પર બસના હોર્નના, નાસ્તા અને બોટલબંધ પાણી વેચતા ફેરિયાઓના અને અને બસના આગમન અને પ્રસ્થાનની જાહેરાતોના અવાજો વચ્ચે અનિલ ઠોંબરે મને કહે છે, “હું આ ઓટોપીથી ખૂબ ડરું છું. સહા આકડે આણિ પૈશા ગાયબ [છ આંકડા અને પૈસા ગયા]." કોઈએ તેમની પાસે ઓટીપી (વન ટાઈમ પાસવર્ડ) માગ્યો હતો અને તેમણે મારી મદદ માગી હતી.
તેમણે બજેટ વિષે, તેમના શબ્દોમાં કહીએ તો અર્થ સંકલ્પ વિષે, સાંભળ્યું છે. એક અડકિત્તા વડે સોપારી કાપતા તેઓ કહે છે, “31 મી જાન્યુઆરીએ રેડિયો પર તેના વિષે કંઈક સમાચાર હતા. સરકાર દરેક વિભાગ માટે કેટલીક જોગવાઈઓ જાહેર કરે છે. હું તેના વિશે જાણું છું. બધું નહીં તો ઓછામાં ઓછું રુપાયત દહા પૈશા [એક રુપિયામાં દસ પૈસા જેટલું]!”
અમે શાંત જગ્યાની શોધમાં છીએ એટલે તેઓ, હકીકતમાં, તેમની લાલ અને સફેદ લાકડી અમને કેન્ટીન તરફ દોરી જાય છે. ઠોંબરે એક દૃષ્ટિહીન વ્યક્તિ છે. તેઓ પ્લેટફોર્મ, ભીડ, કેન્ટીન કાઉન્ટર અને પગથિયાંથી સારી રીતે વાકેફ છે. "મને કહેવામાં આવ્યું છે કે હું એક મહિનાનો હતો ત્યારે મને ઓરી નીકળ્યા હતા અને મેં મારી દૃષ્ટિ સંપૂર્ણપણે ગુમાવી દીધી હતી."
