''ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਗ਼ੈਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਤ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨਾ। ਅਧਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਬੱਸ ਇਹੀ ਤਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਏ!''
ਮੇਧਾ ਤੇਂਗਸ਼ੇ ਨਰਮੀ ਪਰ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਭਰੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖਦੀ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਪੈਸ਼ਲ ਅਧਿਆਪਕਾ, ਮੇਧਾ ਸਾਧਨਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੋਢੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅੱਡੋ-ਅੱਡ ਉਮਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਬੌਧਿਕ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਧਰਾਂ ਵਾਲ਼ੇ 30 ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢੰਗ ਸਿਖਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਕੁਝ ਕਲਾ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹਨ।
ਸਾਧਨਾ ਪਿੰਡ ਪੁਣੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਮੁਲਸ਼ੀ ਬਲਾਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਸੰਸਥਾ, ਜਿੱਥੇ ਬੌਧਿਕ ਅਪੰਗਤਾਵਾਂ ਵਾਲ਼ੇ ਬਾਲਗ਼ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ 'ਸਪੈਸ਼ਲ ਫਰੈਂਡਜ਼' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਧਾ ਤਾਈ , ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪੱਤਰਕਾਰ, ਵਰਗੇ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ 10 ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਗ੍ਰਹਿਮਾਤਾ (ਘਰੇਲੂ ਮਾਂ) ਵਜੋਂ ਤਸਲੀਮ ਕਰਦੀ ਹਨ,''ਇੱਕ ਮਾਂ ਜੋ ਅਧਿਆਪਕਾ ਵੀ ਹੈ।''
ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ਼ ਹੀ, ਪੁਣੇ ਦੇ ਧਯਾਰੀ ਸਕੂਲ ਫ਼ਾਰ ਦਿ ਹੀਅਰਿੰਗ ਇੰਪੇਅਰਡ ਦੀ ਇੱਕ ਸਪੈਸ਼ਲ ਅਧਿਆਪਕਾ, ਸੱਤਿਆਭਾਮਾ ਅਲਹਤ ਸਹਿਮਤ ਹਨ। ''ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹਾਂਗੇ ਕਿ ਸਾਡਾ ਬੱਚਾ ਸਕੂਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ,'' ਉਹ ਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੋਈ ਫੁਗੜੀ ਖੇਡਣ ਕੁਝ ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹਨ। ਫੁਗੜੀ ਨਾਗ-ਪੰਚਮੀ ਅਧਾਰਤ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਇੱਕ ਤਿਓਹਾਰ ਜੋ ਸਾਉਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਯਾਰੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ 40 ਰੈਜ਼ੀਡੈਂਟ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ 12 ਬੱਚੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਕੂਲ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬੱਚੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਕਰਨਾਟਕ, ਦਿੱਲੀ, ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਅਤੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
