ଗୋଟିଏ ରବିବାରର ସକାଳ ୧୦:୩୦ରେ କାମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି ହନି। ଡ୍ରେସିଂ ଟେବୁଲ ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇ ଓଠରେ ଗାଢ଼ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଲିପ୍ଷ୍ଟିକ୍ ଲଗାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସାତ ବର୍ଷର ଝିଅକୁ ଖୁଆଇବା ପାଇଁ ଧାଇଁ ଯାଉ ଯାଉ ସେ କହନ୍ତି, “ଏଇଟା ମୋ ସୁଟ୍ ସାଙ୍ଗରେ ପୂରା ମ୍ୟାଚ୍ କରିବ।” ଡ୍ରେସିଂ ଟେବୁଲ ଉପରେ କେଇଟା ମାସ୍କ ଓ ହଳେ ଇଅରଫୋନ୍ ଝୁଲୁଥିଲା। ଟେବୁଲ ଉପରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଥିଲା କେତେକ ପ୍ରସାଧନ ଓ ଅଙ୍ଗସଜ୍ଜା ସାମଗ୍ରୀ ଏବଂ ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଉଥିଲା ଘରର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ଟଙ୍ଗା ହୋଇଥିବା କେତେକ ଠାକୁର ଓ ସଂପର୍କୀୟମାନଙ୍କ ଫଟୋଚିତ୍ର।
ନୂଆଦିଲ୍ଲୀର ମଙ୍ଗୋଲପୁରୀ ଅଞ୍ଚଳର ଏକ ବସ୍ତିରେ ରହିଥିବା ତାଙ୍କ ଗୋଟିଏ ବଖରାର ଘରଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୭-୮ କିଲୋମିଟର ଦୂର ଏକ ହୋଟେଲରେ ଜଣେ ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ଭେଟିବା ଲାଗି ହନି (ପରିବର୍ତ୍ତିତ ନାମ) ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି । ଏବେ ତାଙ୍କ ବୟସ ପ୍ରାୟ ୩୨ ବର୍ଷ ଏବଂ ପେସାରେ ସେ ଜଣେ ଯୌନକର୍ମୀ । ତାଙ୍କ ଘରପାଖ ରାଜଧାନୀର ନାଙ୍ଗଲୋଇ ଜାଟ୍ ଅଞ୍ଚଳରେ କାମ କରନ୍ତି । ସେ ଗ୍ରାମୀଣ ହରିଆଣାର ମୂଳ ବାସିନ୍ଦା । “ମୁଁ ୧୦ ବର୍ଷ ତଳେ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲି ଏବଂ ଏବେ ଏଠାକାର ବାସିନ୍ଦା । କିନ୍ତୁ ଦିଲ୍ଲୀ ଆସିବା ପରଠାରୁ ମୋ ଜୀବନରେ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଦୁର୍ଯୋଗ ଲାଗି ରହିଛି ।”
କେଉଁଭଳି ଦୁର୍ଯୋଗ ?
“ଚାରି ଚାରି ଥର ଗର୍ଭପାତ ତୋ ବହୁତ ବଡ଼ି ବାତ୍ ହୈ (ତ ବହୁତ ବଡ଼ କଥା) !ସେ ସବୁ ସେତେବେଳେ ଘଟିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ମତେ ଖାଇବାକୁ ଦେବାକୁ, ମୋର ଦେଖାଶୁଣା କରିବାକୁ ଏବଂ ମତେ ହସ୍ପିଟାଲ ନେବାକୁ କେହି ନଥିଲେ,” ଫିକା ହସ ହସି ହନି କହନ୍ତି । ନିଜେ ନିଜେ ସେ ବହୁ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ସୂଚାଇ ଦିଏ ତାଙ୍କ ହସ ।
ସେ କହନ୍ତି, “ମୁଁ ଏହି କାମକୁ ଆଦରି ନେବାର ଏହା ହିଁ ଏକମାତ୍ର କାରଣ । ମୋ ପାଖରେ ଖାଇବା ଲାଗି କି ମୋ ପେଟ ଭିତରେ ଥିବା ଛୁଆକୁ ଖୁଆଇବା ଲାଗି ପଇସା ନଥିଲା । ପଞ୍ଚମ ଥର ପାଇଁ ମୁଁ ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇଥିଲି । ଦୁଇ ମାସର ଗର୍ଭାବସ୍ଥା ସମୟରେ ମୋ ସ୍ଵାମୀ ମତେ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଲେ । ମୋର ଅସୁସ୍ଥତା କାରଣରୁ ଲଗାତାର କେତେକ ଘଟଣା ଘଟିବା ପରେ ମୁଁ ଯେଉଁ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ଡବା କାରଖାନାରେ କାମ କରୁଥିଲି, ସେଠିକା କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ମତେ ଚାକିରିରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ । ମୁଁ ସେଠାରେ ମାସକୁ ୧୦,୦୦୦ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରୁଥିଲି ।”
ହରିଆଣାରେ ରହୁଥିବା ବେଳେ ମାତ୍ର ୧୬ ବର୍ଷ ବୟସରେ ହନିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବାପାମାଆ ବାହା କରାଇ ଦେଇଥିଲେ । ସେ ଓ ଡ୍ରାଇଭର ଭାବରେ କାମ କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ସ୍ଵାମୀ ସେଠାରେ କେଇ ବର୍ଷ ରହିଲେ । ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାୟ ୨୨ ବର୍ଷ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ସେମାନେ ଦିଲ୍ଲୀ ପଳାଇ ଆସିଲେ । କିନ୍ତୁ ଥରେ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଯିବା ପରେ ତାଙ୍କ ନିଶାଖୋର ସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ ଘରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲାନି । ସେ କହନ୍ତି, “ମାସ ମାସ ଧରି ସେ ବାହାରେ ରହନ୍ତି । କୋଉଠି ? ମୁଁ ଜାଣିନି । ଏବେ ବି ସେ ସେଇଆ କରନ୍ତି ଏବଂ କିଛି କହନ୍ତି ନାହିଁ । କୌଣସି ଅନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କ ସହ ଚାଲି ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ପଇସା ସରିଗଲେ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି । ସେ ଘରେ ଖାଦ୍ୟ ପହଞ୍ଚାଇବାରେ ନିୟୋଜିତ ଏଜେଣ୍ଟ ଭାବରେ କାମ କରନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାୟତଃ ନିଜ ରୋଜଗାରକୁ ନିଜ ପାଇଁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରନ୍ତି । ମୋର ଚାରି ଚାରି ଥର ଗର୍ଭପାତ ହେବା ପଛରେ ତାହା ହିଁ ମୁଖ୍ୟ କାରଣ । ମୋ ପାଇଁ ଦରକାରୀ କୌଣସି ଔଷଧପତ୍ର କି ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟକର ଖାଦ୍ୟ ସେ ଆଣି ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ । ମୋତେ ଦୁର୍ବଳ ଲାଗୁଥାଏ ।”
