ମୋତେ ଏହି ଗୀତ ଲେଖିବାକୁ ପଡିଲା କାରଣ ଦୁନିଆ ଏକ କଷ୍ଟଦାୟକ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ସମୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛି । ବର୍ତ୍ତମାନର ଏହି ସମୟରେ ଆମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେଜଣ ଲକ୍ଡାଉନ୍ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କଲେ ଏବଂ ଆମେ ନିଜକୁ ଘରେ ବନ୍ଦ କରି ରଖିଲୁ । ଆମେ ଆଶା କରି ନ ଥିଲୁ, ଶହ ଶହ, ହଜାର, ଲକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୂରରେ ଥିବା ସେମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲି କରି ଯିବା ଆରମ୍ଭ କରିବେ। ଏହା ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ କଲା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲା । ଆମର ଉଚ୍ଚ ବିକଶିତ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ, ଏକ ମହାନ ରାଷ୍ଟ୍ର, ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଆମେ ନିଜକୁ ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ବୋଲି ଦାବି କରୁ, ସେଠାରେ କୋଟି କୋଟି ଲୋକ - କେବଳ ରହିବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନ ନିମନ୍ତେ, ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଘରେ ରହିବା ପାଇଁ –ଦୀର୍ଘ ରାସ୍ତା ଚାଲୁଥିଲେ । । ଏହା ମୋତେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ କଲା ।
'ଘରେ ରୁହନ୍ତୁ'? କେତେ ଲୋକଙ୍କର ଘରଟିଏ ବି ଅଛି? ସେମାନେ ଏତେ ଅଧିକ କିଲୋମିଟର ଚାଲିବାବେଳେ କିଛି ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ। ସେହି ପାଦ, ସେହି ପିଲାମାନେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେହି ସମସ୍ତ ଫଟୋ ଦେଖିଲି, ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖର କ୍ରନ୍ଦନ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ହେଲା । ମୁଁ ଭାବୁନାହିଁ ଏହା କେବଳ ଆମ ଦେଶରେ ସୀମିତ; ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଏହି ବଡ ହତାଶାର ସାକ୍ଷୀ । ମୁଁ ପ୍ରବାସୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି, ଲୋକମାନେ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛନ୍ତି - ଯେତେବେଳେ କି ଅନେକେ କରୋନା ଭାଇରସ୍ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମଣିଷମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁନାହାଁନ୍ତି । ସେହି ଦୁଃଖ ମୋତେ ଏହି ଗୀତ ତିଆରି କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା ।
ମୁଁ ମନରେ ଜଣେ ପର୍ଯ୍ୟଟକ ଯିଏ ସାରା ଦୁନିଆକୁ ଦେଖିବାକୁ ଏବଂ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ମୋ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ୟ ମଣିଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅପାର ପ୍ରେମ ରହିଛି, ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ମୁଁ କଳ୍ପନା ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ । ଏହି ଗୀତଟି ଉଭୟ ଆଗ୍ରହରୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା ।
