ସେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଏବଂ ସିଧା ହୋଇ ତିନୋଟି ପଥର ଖଣ୍ଡର ଅସମାନ ପୃଷ୍ଠ ଏବଂ କାଠ ଖଣ୍ଡ ଉପରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲେ । ଏହି ପଥରଗୁଡ଼ିକର ଆକାର ଭିନ୍ନ ଥିଲା, ଆକୃତି ଅସମାନ ଥିଲା । କାଠ ଖଣ୍ଡକ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସମତଳ ପୃଷ୍ଠ ଦେଇଥିଲା । ସେ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଜବତମାଲ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ଗ୍ରାମୀଣ ପରିବାରରୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଟ୍ୟାଙ୍କିରୁ ଆସିଥିବା ଏକ ପାଇପ୍ରେ ଲିକ୍ ହୋଇଯାଉଥିବା ପାଇପ୍ରୁ ଯେତେ ଅଧିକ ସମ୍ଭବ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ । ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସନ୍ତୁଳନ ସହିତ ସେ ଗୋଟିଏ ହାଣ୍ଡିକୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଥୋଇଲେ । ଏହାକୁ ଭରିବାକୁ ଦେଲେ ଏବଂ ଏହା ପରେ ଚଟାଣରେ ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ହାଣ୍ଡିରେ ପାଣି ଢ଼ାଳିଲେ । ଯେତେବେଳେ ଉଭୟ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଯିବ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବେ ଏବଂ ପାଣିକୁ ସାଇତି ରଖିବେ ଓ ଅଧିକ ପାଇଁ ପୁଣି ଫେରିବେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଥର ସେ ୧୫-୨୦ ଲିଟର ଏବଂ ଦୁଇଟି ଧାତବ ପାତ୍ର ଧରି ପ୍ରାୟ ଏକ କିଲୋମିଟର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବେ ।
ସେହି ରାଜ୍ୟର ଅମରାବତୀ ଜିଲ୍ଲାରେ ଶାରଦା ବଦ୍ରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଝିଅମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଘର ନିକଟରେ ଥିବା କମଳା ଗଛଗୁଡ଼ିକରେ ପାଣି ଦେବା ପାଇଁ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ସଂଘର୍ଷ କରୁଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ଜଳ ଉତ୍ସ ମାତ୍ର ୩୦୦ ମିଟର ଦୂରରେ । ଗ୍ରାମୀଣ ଭାବରେ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ଖୁବ୍ ପାଖରେ । ସେମାନେ ଦର୍ଶାନ୍ତି, ‘‘କିନ୍ତୁ ଏହି ଗଛଗୁଡ଼ିକ ୨୧୪ ବଡ଼ ହାଣ୍ଡି ପାଣି ଦରକାର କରନ୍ତି ।’’ ଅର୍ଥାତ୍ ଯିବା ଆସିବା ୪୨୮ ଥର, ଅଧା ଥର ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଗୋଟିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଣି ହାଣ୍ଡି ସହିତ କିମ୍ବା ତିନି ଜଣ ଯାକ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ଛୋଟ ଛୋଟ ଥରରେ ୪୦ କିମିରୁ ଅଧିକ । ସେମାନେ ‘‘ଅଧା ଗଛ ସୋମବାର ଏବଂ ଅଧା ଗଛ ଗୁରୁବାରରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି ।’’ ଏହା ଏପ୍ରିଲ୍ – ମେ’ ମାସରେ ୪୫ ଡିଗ୍ରୀ ସେଣ୍ଟିଗ୍ରେଡ୍ (୧୧୩ ଡିଗ୍ରୀ ଫାରେନ୍ହିଟ୍)ରେ ପହଞ୍ଚୁଥିବା ତାପମାତ୍ରାରେ ଅନ୍ୟ ଦିନମାନଙ୍କରେ ଜମିରେ କାମ କରିବା ସହିତ ।
ଏବଂ ଏହା ଅଳ୍ପ କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଣା ଉତ୍ସଗୁଡ଼ିକ ଶୁଖିଯାଏ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଜଳର ଅଧିକ ଭାଗ ଶିଳ୍ପ ଏବଂ ସହରକୁ ଚାଲିଯାଏ – ଯେତେବେଳେ ଗ୍ରାମୀଣ ଜଳ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଉତ୍କଟ ହୁଏ – ଭାରତର ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ନିୟୁତ ନିୟୁତ ଅନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କ ପରି ବଦ୍ରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଦୂରତା ଚାଲିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥାଏ । ଗରିବ ଗ୍ରାମୀଣ ମହିଳାମାନେ ଏହା ସବୁ ସମୟରେ କରନ୍ତି – ଏବଂ ଏହା ପୃଥିବୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗରେ ।
