ਇਸ ਸਾਲ 10 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਰਾਤੀਂ 10:30 ਵਜੇ, ਹੈਯੁਲ ਰਹਿਮਾਨ ਅੰਸਾਰੀ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਲੋਕਮਾਨਯ ਤਿਲਕ ਟਰਮੀਨਸ 'ਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਝਾਰਖੰਡ ਦੇ ਰਾਂਚੀ ਜਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਹਟਿਯਾ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲ਼ੀ ਹਟਿਯਾ ਐਕਸਪ੍ਰੈੱਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਰਾਤੀਂ 12:30 ਵਜੇ ਉੱਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਸੀ। ਹਟਿਯਾ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਰਹਿਮਾਨ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਲਈ ਇੱਕ ਆਟੋਰਿਕਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੁਆਂਢੀ ਜਿਲ੍ਹੇ ਚਤਰਾ ਤੋਂ ਅਸਡਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਜਾਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬੱਸ ਲੈਣਗੇ।
ਇਸ ਪੂਰੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੇਢ ਦਿਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ।
ਪਰ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ, 33 ਸਾਲਾ ਰਹਿਮਾਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਵਕਫੇ ਵਿੱਚ ਦੂਸਰੀ ਵਾਰ ਮੁੰਬਈ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਮੁੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਟ੍ਰੇਨ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਇੰਪਲਾਇਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੰਮ ਮੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਹਿਮਾਨ, ਮਾਫ਼ ਕਰੀਂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕੰਮ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਾਂਗੇ। ਤੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੋਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਾਲੀਆ ਨੌਕਰੀ ਗੁਆ ਲਈ- ਜੋ ਅਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਹਿਮਾਨ 10 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਮਸ਼ੇਦਪੁਰ ਦੇ ਕਰੀਮ ਸਿਟੀ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਮਾਸ ਕਮਿਊਨਿਕੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਬੀਏ ਪਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੰਬਈ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਤੌਰ ਵੀਡਿਓ ਐਡੀਟਰ ਕੰਮ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਕੁ ਕਮਾਈ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਖਰਚਾ ਚਲਾ ਸਕਣ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਘਰ ਭੇਜ ਸਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ।
