हातण्याच्या सरकारी रुग्णालयाच्या मुख्य प्रवेशदारासमोर एक रिक्षा उभी आहे. आतमध्ये एक बाई शुद्धीवर असते, मध्येच तिची शुद्ध हरपते. दुसरी एक जण ऊर बडवून घेत ओरडतीयेः माझा सोन्या, माझ्या सोन्या, कुठे गेला रे माझा सोन्या? चारी दिशांमधून रडण्याचे आवाज येतायत. काही कुटुंबातली लोक एकत्र येऊन कागदपत्रांची कामं करतायत. काही जण जण दुसऱ्या दवाखान्यात खाटा मिळतायत का याच्या खटपटीत आहेत.
मेची सुरुवात आहे. सोमवारची तप्त दुपारची वेळ. महाराष्ट्राच्या पालघर जिल्ह्यातल्या हातणे गावात रवेरा हॉस्पिटलच्या बाहेर नुसता गोंधळ उडालाय.
गुरू चौधरी हॉस्पिटलच्या आवाराबाहेर एका झाडाखाली सिमेंटच्या पारावर बसले आहेत आणि एका पाठोपाठ एक फोन करतायत. त्यांचे मेहुणे वारले त्याची बातमी देतायत. “देवाला प्रिय झाला काल रात्री,” एकच वाक्य ते फोनवर सांगत राहतात. “मला भावासारखा होता,” दुःखी, उद्विग्न गुरू मला सांगतात. “हा व्हिडिओ पहा. चांगला होता. माझी बहीण आत दवाखान्यातच होती. त्यांचा ऑक्सिजन त्या बाटलीतून गळत होता... ती सारखी डॉक्टरांना सांगत होती की येऊन बघा म्हणून...”
गुरूंचे मेहुणे, ३५ वर्षीय वामन दिघांना २३ एप्रिल रोजी त्यांच्या गावाजवळ असलेल्या दोन छोट्या दवाखान्यात नेण्यात आलं होतं. त्यानंतर त्यांना इथे रवेरा मध्ये आणलं. “त्यांना नीट श्वास घेता येत नव्हता. काही दिवस खूप ताप पण होता, म्हणून आम्ही घाबरून गेलो आणि तपासून आणलं,” गुरू सांगतात. “डॉक्टर म्हणाले की त्यांना न्यूमोनिया झालाय आणि कदाचित कोविड पण असेल आणि त्यांना लगेच ॲडमिट करायला पाहिजे. जवळच्या हॉस्पिटलमध्ये बेड पण नव्हते आणि ऑक्सिजन पण.”
मोखाडा तालुक्यातल्या आपल्या गावाहून, ताकपाड्यावरून रुग्णवाहिकेतून त्यांना विक्रमगड तालुक्यातल्या शासकीय रवेरा रुग्णालयात आणलं. या तालुक्यातलं २०० खाटा असलेलं हे एकमेव डेडिकेटेड कोविड हॉस्पिटल आहे. (यातल्या निम्म्या खाटा विलगीकरणासाठी आहेत. उरलेल्या ऑक्सिजन, व्हेंटिलेटर आणि अतिदक्षता विभागात आहेत. जिल्हा प्रशानाच्या वेबसाइटवर याबद्दलची माहिती स्पष्ट नाही).










