દરરોજ સવારે તેઓ ઉર્વશીને મેદાન પર લાવે છે અને બીજા બાળકો જોડાય તે પહેલાં તેને વહેલા તાલીમ આપે છે. તેઓ કહે છે કે ઉર્વશીને તેની નિયમિત કવાયત કરવી પડે છે.
પોતાના ટ્રેક સૂટમાં સજ્જ નાનકડી ઉર્વશી ટ્રેક પર હોય ત્યારે તેનું વ્યક્તિત્વ કંઈક અલગ જ હોય છે, ખુશમિજાજ, દોડવા માટે ઉતાવળી અને સખત મહેનત કરતી, તેના માર્ગદર્શક અને મામા પાસેથી માર્ગદર્શન મેળવતી. ઉર્વશીને હજી ઘણી લાંબી મજલ કાપવાની બાકી છે: તેણે શાળાની ખેલકૂદ સ્પર્ધાઓમાં ભાગ લેવાનું શરૂ કરી દીધું છે; પછીથી તાંડેકર તેને રાજ્ય અને રાષ્ટ્રીય ખેલકૂદ સ્પર્ધાઓમાં સ્થાન અપાવવાના લક્ષ્ય સાથે જિલ્લા કક્ષાની સ્પર્ધાઓમાં ભાગ લેવડાવશે.
તાંડેકર માને છે કે ગ્રામીણ બાળકોએ ગમે તે ભોગે સ્પર્ધામાં ભાગ લેવો જોઈએ. મુશ્કેલીઓ છતાં પણ સફળતા મેળવનાર પી.ટી. ઉષા અને બીજા દોડવીરોના ઉદાહરણો પરથી બાળકો પ્રેરણા મેળવી શકે એ માટે તેઓ તેમને ભારતના કેટલાક દોડવીરોની વાર્તાઓ કહે છે. તેમના વિદ્યાર્થીઓ માને છે કે જો તેઓ સખત મહેનત કરશે અને મોટા સપના જોશે તો તેઓ પણ મોટી સફળતા મેળવી શકશે.
પોતાની સફર પરથી શીખીને તાંડેકર ઉર્વશીના આહાર અને પોષણ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરે છે, તાંડેકરને પોતાને ક્યારેય નિયમિત રીતે ખાવા મળ્યો નહોતો એવો દૂધ અને ઈંડા જેવો મૂળભૂત આહાર ઉર્વશીને મળી રહે એનું તેઓ ધ્યાન રાખે છે. તેઓ સુનિશ્ચિત કરે છે કે ઉર્વશીના આહારમાં પ્રોટીન, કાર્બોહાઇડ્રેટ્સ અને ચરબી હોય. ભંડારામાં રહેતી તાંડેકરની બહેન ત્યાં સિઝનમાં મળતી માછલી લાવે છે. ઉર્વશીના માતા નિયમિતપણે પોતાની દીકરીની ખબર કાઢવા આવે છે અને તેની શાળાના અને રોજિંદા કામકાજમાં મદદ કરે છે.
આ પ્રશિક્ષક એ સુનિશ્ચિત કરે છે કે તેમના તાલીમાર્થીઓ પાસે સારા જૂતા હોય, એક એવી વસ્તુ જે તેઓ નાના હતા ત્યારે તેમની પાસે ક્યારેય નહોતી. તેઓ કહે છે કે, તેમના પિતા એક ભૂમિહીન મજૂર હતા, તેઓ ભાગ્યે જ બે છેડા ભેગા કરી શકતા હતા. અને તેઓ પુષ્કળ દારૂ પીતા હતા, રોજેરોજ પોતાની નજીવી કમાણી દારૂની બાટલી પાછળ ખર્ચી નાખતા હતા. તેઓ જણાવે છે કે એવા પણ દિવસો હતા જ્યારે તેઓ અને તેમના ભાઈભાંડુઓ ભૂખ્યા સૂઈ જતા હતા.
તેઓ કટાક્ષભર્યા સ્વરમાં કહે છે, "મેં ટ્રેક પર દોડવાનું સપનું જોયું હતું." એક નાનું સ્મિત તેમની હતાશા છુપાવતું હતું. તેઓ ઉમેરે છે, "પણ મને કોઈ તક મળી નહોતી."
