പൻവേൽ മുതൽ എംപി വരെ, നാല് ദിനരാത്രങ്ങൾ സ്കൂട്ടറിൽ

ബൈക്കപകടത്തിൽ ഒരു കാല് നഷ്ടപ്പെട്ട 28 വയസ്സുള്ള ബിമലേഷ് ജയ്‌സ്വാൾ ധീരമായ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കുകയുണ്ടായി, മുംബൈ നഗരസീമയിലുള്ള പൻവേലിലെ തന്റെ വാടകമുറിയിൽനിന്ന്, മധ്യ പ്രദേശിലെ റേവ ജില്ലയിലെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തന്റെ സ്വന്തം വാഹനമായ ഹോണ്ട ആക്ടിവയിൽ യാത്ര ചെയ്യുക. സ്കൂട്ടറിന്റെ സൈഡിൽ ഒരു ഇരിപ്പിടം ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. 26 വയസ്സുള്ള ഭാര്യ സുനിതയും, 3 വയസ്സുള്ള മകൾ റൂബിയുമൊത്താണ് അദ്ദേഹം ഈ യാത്ര നടത്തിയത്. "എനിക്കു വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു," അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

പൻവേലിൽ ഒരു കോൺട്രാക്‌ടറുടെ കീഴിൽ വീടുകൾ വൃത്തിയാക്കുന്ന ജോലിയായിരുന്നു ബിമലേഷിന്, ഓരോ പുതിയ പ്രൊജക്റ്റ് വരുമ്പോഴും ബിമലേഷ് കോൺട്രാക്ടറുടെ കീഴിൽ വീട് വൃത്തിയാക്കാൻ പോകും. "ഒരു കാലുമാത്രം ഉപയോഗിച്ച് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് പക്ഷെ ചെയ്യേണ്ടത് ചെയ്തല്ലേ പറ്റുകയുള്ളു," അദ്ദേഹം റേവയിലെ ഹിനൗട്ടി ഗ്രാമത്തിലെ വീട്ടിൽനിന്ന് എന്നോട് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.  താപനില 40 ഡിഗ്രിക്ക് മുകളിലുള്ളപ്പോഴും ഇത്തരം ഒരു യാത്ര നടത്താൻ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചത് ഇതേ മനോധൈര്യമാണ്. അതിഥി തൊഴിലാളികളുടെ മനോധൈര്യവും ദൃഢനിശ്ചയവും, തികഞ്ഞ നിസ്സഹായതയും ഈ യാത്രയിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു

കോറോണവൈറസ് പകർച്ച തടയാനെന്ന പേരിൽ, മാർച്ച് 24-ന് രാജ്യമൊട്ടാകെ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി ലോക്കഡൗൺ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, ബിമലേഷിനെപ്പോലുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് ദിവസക്കൂലിക്കാർപ്രതിസന്ധിയിലായി. "ഞങ്ങൾക്ക് ജോലി ഇല്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ, എങ്ങനെ ഭക്ഷണം ലഭിക്കും എന്നുപോലും അറിയിലായിരുന്നു," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു . "വാടകയും വൈദ്യുതി ബില്ലും ഒന്നും സാരമുള്ളതല്ലല്ലോ. നാല് മണിക്കൂർ മുമ്പ് അറിയിപ്പ് കൊടുത്ത് ആരെങ്കിലും രാജ്യമൊട്ടാകെ ലോക്ക്ഡൌൺ പ്രഖ്യാപിക്കുമോ?".

എന്നിട്ടും 50 ദിവസം ബിമലേഷും കുടുംബവും പൻവേലിൽ എങ്ങിനെയൊക്കെയോ പിടിച്ചുനിന്നു. "ലോക്കൽ എൻ.ജി.ഓ.കൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണവും മറ്റ് റേഷനും തന്നിരുന്നു" ബിമലേഷ് പറഞ്ഞു. "എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഞങ്ങൾ അതിജീവിച്ചു. എല്ലാ തവണയും ഓരോ ഘട്ടം കഴിയുമ്പോഴും ലോക്ക്ഡൗൺ എടുത്തുകളയുമെന്ന് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു, എന്നാൽ നാലാമത് ഒരു ഘട്ടംകൂടി ഉണ്ടാകുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഇത് അനന്തമായി തുടരാൻ സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി. മുംബൈയിലും പരിസരങ്ങളിലും കോറോണവൈറസ് കേസുകൾ കൂടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഹിനൗട്ടിയിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം ഭയന്നു. 

പൻവേലിലുള്ള തങ്ങളുടെ വാടകമുറിയിൽനിന്ന് മധ്യ പ്രദേശിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാൻ സമയമായി എന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. "വീട്ടുടമസ്ഥൻ 2,000 രൂപയുടെ വാടക എഴുതിത്തള്ളാൻ ദയ കാണിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ വിഷമം അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി," അയാൾ പറയുന്നു.

വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള തീരുമാനമെടുത്തപ്പോൾ, മൂന്ന് വഴികളാണ് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നതെന്ന് സുനിത പറയുന്നു. അതിൽ ആദ്യത്തേത് സംസ്ഥാനം ഏർപ്പെടുത്തിയ തീവണ്ടികൾക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ അവയുടെ സമയക്രമം സംബന്ധിച്ച് യാതൊരു ഉറപ്പുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മധ്യ പ്രദേശിലേക്ക് പോകുന്ന ഏതെങ്കിലുമൊരു ലോറിയിൽ സീറ്റ് കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു രണ്ടാമത്തെ മാർഗ്ഗം. എന്നാല്‍ ഡ്രൈവർമാർ ഒരു സീറ്റിന് 4,000 രൂപവെച്ച് ആവശ്യപ്പെട്ടുവെന്ന് അവർ പറയുന്നു.

അതോടെ ജയ്സ്‌വാൾ കുടുംബത്തിന്റെ മുന്നിൽ, സ്കൂട്ടറിൽ യാത്ര ചെയ്യുക എന്ന ഒരേയൊരു മാർഗ്ഗം ബാക്കിവന്നു. മുംബൈ-നാസിക് ഹൈവേയിലെ ഖാർഗോൻ ടോൾ നാക്കയിൽ മേയ് 15-ന് ഞാൻ ബിമലേഷിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ കുടുംബം 1,200 കിലോമീറ്റർ ദൂരത്തിലെ വെറും 40 കിലോമീറ്റർ മാത്രമേ പിന്നിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ബിമലേഷ് വിശ്രമിക്കാൻ വണ്ടി അരികത്ത് ഒതുക്കിയിരുന്നു. സ്കൂട്ടറിന്റെ ലെഗ്‌സ്പേസിൽ രണ്ട് ബാഗുകൾ കണ്ടു.  വിശ്രമിക്കാനായി വണ്ടിയിൽനിന്ന് താഴെ ഇറങ്ങിയിരുന്നു സുനിത. റൂബി അവളുടെ കൈകളിൽ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു."

ബിമലേഷിന്റെ ഊന്നുവടികൾ സ്കൂട്ടറിൽ ചാരിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. “2012-ൽ ഞാനൊരു ഗുരുതരമായ ബൈക്കപകടത്തിൽപ്പെട്ടു," ബിമലേഷ് പറഞ്ഞു. "അപകടത്തിൽ എനിക്ക് എന്റെ ഇടതുകാൽ നഷ്ടമായി. അന്നുമുതൽ ഈ ഊന്നുവടികൾ എന്റെ സന്തതസഹചാരികളായി മാറി.”

അപകടത്തിന് നാലുവർഷം മുൻപ് – 2008-ലാണ്, അത്ഭുതം കൂറുന്ന കണ്ണുകളോടെ, അന്ന് കൌമാരക്കാരനായ ബിമലേഷ് തൊഴിലന്വേഷിച്ച് മുംബൈയിലേക്ക് വന്നത്. നിർമ്മാണ തൊഴിലാളിയായി ജോലി ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു ബിമലേഷ്. അക്കാലത്ത് അയാൾ പ്രതിമാസം 5,000 മുതൽ 6,000 വരെ സമ്പാദിച്ചിരുന്നു.

ഈ ഹൈവേ ഗുരുതരമായ റോഡപകടങ്ങൾക്ക് വേദിയായിട്ടുമുണ്ട് – ഉൾക്കൊള്ളാവുന്നതിലുമധികം യാത്രക്കാരെ കുത്തിനിറച്ച് ചില ട്രക്കുകൾ യാത്രാമദ്ധ്യേ മറിഞ്ഞ്, കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികൾ ചിലർ മരിക്കുകയുണ്ടായി. ബിമലേഷ് അതിനെക്കുറിച്ച് ബോധവാനാണ്. “ഞാൻ കള്ളം പറയുകയല്ല, എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്. എന്നാൽ ഞാൻ രാത്രി 10 മണിയ്ക്കുശേഷം സ്കൂട്ടർ ഓടിക്കില്ലെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് വാക്ക് തരുന്നു.. വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ വിളിക്കുകയും ചെയ്യാം,” അയാൾ ഉറപ്പ് തന്നു.

അദ്ദേഹം തന്റെ രണ്ടാമത്തെ വാഗ്ദാനം പാലിച്ചു. മേയ് 19-ന് രാവിലെ എന്റെ ഫോൺ റിംഗുചെയ്തു. ബിമലേഷായിരുന്നു അത്. "ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എത്തിച്ചേർന്നതേയുള്ളു സാർ ജീ. എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ വാവിട്ട് കരഞ്ഞു. പേരക്കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് സന്തോഷമായി."