ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੱਤਿਆਪ੍ਰਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੇਰਿਅੰਮਾ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ 12 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੇਰਿਅੱਪਾ ਅਤੇ ਪੇਰਿਅੰਮਾ [ਚਾਚਾ-ਚਾਚੀ] ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸਾਂ। ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਛੇਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਸਾਂ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅੰਮਾ (ਮਾਂ) ਅਤੇ ਅੱਪਾ (ਪਿਤਾ) ਕਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਦੇਖਭਾਲ਼ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮੇਰੀ ਪੇਰਿਅੰਮਾ (ਚਾਚੀ) ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ਼ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਰੋਟੀ ਵੀ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਦਿਆ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਿੱਖਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਚਾਚੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਕਈ ਦੁਚਿੱਤੀਆਂ ਦੂਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਪੰਡ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ਼ ਪਹੁੰਚ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਨਾ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜਦੋਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਕੈਂਸਰ ਨਾਲ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਨੇ ਬਗੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਾਸਤੇ ਜਿਊਣਾ ਸਿੱਖਦੀ, ਮੌਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ਼ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬੜਾ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਪਰ ਫਿਲਹਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕਦਾ ਹਾਂ।
