सत्यप्रियाची गोष्ट सांगण्याआधी माझ्या पेरिअम्माबद्दल तुम्हाला काही तरी सांगायचंय. मी सहावीत होतो, १२ वर्षांचा असेन तेव्हा मी माझ्या पेरिअप्पा आणि पेरिअम्मांकडे (काका-काकी) रहायला होतो. मी त्यांना लहानपणापासून अप्पा आणि अम्माच म्हणायचो. ते माझं फार प्रेमाने करायचे आणि आमच्या घरचे सगळे पण सुट्ट्या असल्या की त्यांच्याच घरी यायचे.
माझ्या आयुष्यात माझ्या पेरिअम्माचं स्थान फार मोठं आहे. आम्हाला काय हवं नको ते ती फार प्रेमाने करायची. दिवसभर काही ना काही खाऊ घालायची, तेही अगदी वेळेवर. मी शाळेत इंग्रजी शिकायला लागलो तेव्हा माझ्या काकीनेच मला किती तरी गोष्टी शिकवल्या. मला काही शंका असली की मी तिच्याकडेच जायचो. ती चुलीपाशी असायची. मला एखाद्या शब्दाचं स्पेलिंग येत नसेल तर तीच मला एक एक करत शिकवायची. तेव्हापासूनच ती माझी आवडती काकी आहे.
स्तनाच्या कर्करोगामुळे ती गेली. खरं तर तिला जसं जगता यायला पाहिजे होतं, ते न जगताच ती गेली. तिच्याविषयी किती तरी सागंण्यासारखं आहे, पण सध्या तरी इतकंच.

















