மராத்வாடாவில் எலும்புகளை பாதிக்கும் மாசடைந்த நீர்

நான்டெடின் மஹூர் தாலுக்காவில் உள்ள சவர்கேத் கிராமத்தில் பலரும் சிரிப்பதோ, புன்னகைப்பதோ இல்லை. தெரியாதவர்களிடம் பேசும்போது, மிகவும் கவனத்துடன் பேசுகின்றனர். “இது சங்கடமானது,” என்கிறார் ரமேஷ்வர் ஜாதவ். அவர் பேசும்போது பற்கள் அனைத்தும் அழுகி, உடைந்து, மஞ்சள் நிறத்திலிருந்து கரும் பழுப்பு நிறத்திற்கு மாறியுள்ளதைக் காண முடிகிறது.

சுமார் 500பேர் வசிக்கும் சவர்கேத் கிராமத்தில் இதுபோன்ற பிரச்னையால் 22 வயது விவசாய கூலித்தொழிலாளியான ரமேஷ்வர் மட்டும் பாதிக்கப்படவில்லை. அங்குள்ள எல்லா பெரியவர்களின் பற்களும் பல வகைகளில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. பலரும் தளர்ச்சியுடன் அல்லது நிரந்தர கூன் முதுகுடன் குறுகிய பாதையில் அல்லது வயல்வெளிகளில் மெதுவாக நடந்து செல்கின்றனர். நடந்து செல்பவர்களுக்கு அடிக்கடி ஓய்வுத் தேவைப்படுகிறது. ஒட்டுமொத்த கிராமமும் வெவ்வேறு காலத்தில் நகர்ந்து செல்வதை போன்று தோன்றுகிறது.

பூமிக்கு அடியில் என்ன இருக்கிறது என்பதை அதன் மீது நடமாடும் இம்மனிதர்கள் பிரதிபலிக்கிறார்கள்: இங்குள்ள நிலத்தடி நீரில் ஃபுளோரைட் உள்ளது. மண், பாறைகள், நிலத்தடி நீரில் இயற்கையாக காணப்படும் ரசாயனம். ஆனால் அடர்ந்த நிலையில் இது கடுமையான தீங்கை விளைவிக்கும். உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் கருத்துபடி, ஒரு லிட்டர் தண்ணீரில் 1.5 மிகி மேல் ஃபுளோரைட் இருந்தால் பயன்படுத்துவதற்கு ஆபத்தானது என்கிறது. 2012-13 வாக்கில் நிலத்தடி அளவீடு மற்றும் வளர்ச்சி முகவம் (ஜிஎஸ்டிஏ) பரிசோதனை செய்தபோது சவர்கேதில் அது 9.5 மிகி ஆக இருந்தது.

“நீரில் உள்ள அதிகளவிலான ஃபுளோரைடினால் ஃபுளோரோசிஸ் உருவாகியுள்ளதால் அதன் வளர்ச்சி வேறுபடுகிறது,” என்கிறார் நான்டெட் நகர மருத்துவரான டாக்டர் ஆஷிஷ் அர்தாபுர்கார். ஒருமுறை சீர்கேடு தொடங்கிவிட்டால் அதை மாற்ற முடியாது என்று அவர் கூறுகிறார். “ஆனால் குழந்தைகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றனர். அறிவுப் பல் முளைத்த பிறகு தான் பற்களில் ஃபுளோரோசிஸ் பிரச்னை வரும், ஆனால் ஆறு வயதிற்கு பிறகு நடக்கும் எலும்புகளின் வளர்ச்சிக்கு பிறகு ஃப்ளோரோசிஸ் அவற்றை பாதிக்கின்றன.”

“தொடக்க நிலையிலேயே ஃப்ளோரோசிசை கண்டறிந்து விடலாம்” என்கிறார் லத்தூர் நகர புகழ்பெற்ற பல் மருத்துவரான சதிஷ் பெரஜ்தார். “இல்லாவிட்டால் பாதிப்பு எல்லை கடந்துவிடும். மக்கள் நிரந்தரமாக முடமாகி, பற்கள் அழிந்துபோகும். உடலின் எதிர்ப்பு சக்தியைக் குறைத்து ஒட்டுமொத்த செயல்திறனையும் பாதிக்கும், பிற நோய்களுக்கான இடமாகவும் உங்களை மாற்றும்.”

இதுபற்றி சவர்கேத் மக்கள் நீண்ட காலம் அறியவில்லை. 2006ஆம் ஆண்டு மாநில அரசு கிணறு தோண்டி குழாய் அமைத்தது முதல் அவர்கள் இந்த மாசடைந்த நீரை உபயோகித்து வருகின்றனர். ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள அந்த கிணறு இன்றும் ஒட்டுமொத்த கிராமத்தின் குடிநீர்த் தேவையை தீர்க்கவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலின் அருகிலும் ஆழ்துளையில் கை பம்புகள் உள்ளன. “நாங்கள் குடித்த தண்ணீர் [கை பம்புகள் மூலம்] தூய்மையானது அல்ல என்பது எங்களுக்கு தெரிந்திருந்தது. இது ஆபத்தானது என எங்களிடம் யாரும் சொல்லவில்லை. நீங்கள் தண்ணீருக்காக தவிக்கும் போது, கிடைக்கும் எதையும் நீங்கள் குடிப்பீர்கள்,” என்கிறார் விவசாய தொழிலாளியும், விவசாயியுமான 55 வயது மதுகர் ஜாதவ்.

விழிப்புணர்வு மெல்ல எழுவதற்குள் மதுகரின் சகோதரி அனுஷயா ரத்தோடிற்கு தாமதமாகிவிட்டன (முகப்புப் படத்தில் மேலே இருப்பவர்). “[ஒரு 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு] முழங்காலில் வலி தொடங்கியது,” என்று கூறும் அவரது பற்கள் அனைத்தும் கொட்டிவிட்டன. “உடல் முழுவதும் வலி பரவியது. என் எலும்புகளின் வடிவம் மாறி முடமாகிவிட்டேன்.”

மூட்டுகளில் வலி தொடங்கியபோது தண்ணீரினால் தான் இப்பிரச்னை வருகிறது என்பதை அக்குடும்பம் கற்பனைகூட செய்து பார்க்கவில்லை. “இது சாதாரண உடல் தொந்தரவுதான் என நினைத்தோம்,” என்கிறார் மதுகார். “ஆபத்தான பிறகுதான் கின்வத், நான்டட், யவத்மாலில் உள்ள பல மருத்துவர்களிடம் அவளை அழைத்துச் சென்றோம். நண்பர்கள், உறவினர்களிடம் கடன் வாங்கி என நான் ஒரு லட்சத்திற்கு மேல் செலவு செய்துவிட்டேன். ஆனால் எந்த சிகிச்சையும் பலனளிக்கவில்லை. என்னால் மேலும் செலவிட முடியவில்லை. நாளடைவில் அதையும் கைவிட்டேன்...”

இப்போது 50களில் உள்ள அனுசுயாவால் தனது கால்களால் ஒருபோதும் எழுந்து நிற்க முடியாது. எலும்பான கால்கள் மடங்கிவிட்டதால் அவர் கைகளைக் கொண்டே எங்கும் நகர்ந்து செல்கிறார். 10ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இதே நிலையில்தான் அவர் இருக்கிறார். “நான் குடும்பத்திற்கு பாரமாகிவிட்டேன்,” என்கிறார் அவர். “நான் சகோதரருடன் வசிக்கிறேன், அவர் தான் என்னை பார்த்துக் கொள்கிறார். அவருக்கோ, அவரது குடும்பத்திற்கோ என்னால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை என்பது எனக்கு குற்றவுணர்வாக உள்ளது.”

மதுகருக்கும் சில ஆண்டுகளாக சொந்த உற்பத்தியில் வீழ்ச்சியை சந்தித்து வருகிறார். “வயலில் ஒரு மணி நேரம் வேலை செய்தால் கூட நான் அரை மணி நேரம் இடைவேளை விட வேண்டும். என் முதுகு பயங்கரமாக வலிக்கிறது.” “காலைக் கடன்களை முடிப்பதுகூட கடினமாக இருக்கும். உடல் வளைவதே கிடையாது,” என்கிறார் தனது ஆறு ஏக்கர் நிலத்தில் பருத்தி, துவரை, சோளம் பயிரிடுட்டுள்ள மதுகர். “தொழிலாளர்கள் இயல்பாக பெறும் [ஒரு நாளுக்கு சுமார் ரூ.250] கூலியை எனக்குத் தருவதில்லை. உங்களது மதிப்பு சரிவதை காண்பது துயரமானது.”

பங்கஜ் மஹேலியின் குடும்பம் கூட பல வகை சிகிச்சை முறைகளை முயற்சித்தும், அவரது 50 வயது தந்தை ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்துவிட்டார். “அவருக்கு எலும்பு ஃப்ளோரோசிஸ் இருந்தது,” என்கிறார் 34 வயது பங்கஜ். “அவருக்கு இடுப்பிலிருந்து வளைந்துவிட்டது. நாங்கள் அவரை நான்டட், நாக்பூரில் உள்ள எலும்பு வல்லுநர்களிடம் அழைத்துச் சென்றோம். எனது தந்தையின் எலும்புகள் எளிதில் முறியும் நிலைக்கு வந்துவிட்டதாகவும், சின்ன அதிர்வுகூட அவரது எலும்புகளை உடைக்கக்கூடும்  என்றனர். அவருக்கு மாதம் ரூ.3,000க்கு கால்சியம் மருந்துகளை அவர்கள் கொடுத்தனர். அவரை பல்வேறு இடங்களில் உள்ள மருத்துவமனைகளுக்கு  அழைத்துச் செல்ல வாடகைக்கு கார் எடுத்தோம். அவர் இறந்தபோது செலவு பல லட்சங்களை தொட்டது. மாவட்ட நிர்வாகத்திடமிருந்து எவ்வித மருத்துவ உதவியும் எங்களுக்கு கிடைக்கவில்லை.”

இந்த நெருக்கடியை நெருக்கமாக கண்காணித்து வரும் உள்ளூர் பத்திரிகையாளர் தர்மராஜ் ஹல்யாலி, 2006ஆம் ஆண்டு சவர்கேதில் குழாய் தண்ணீர் அமைக்கப்பட்ட போதும், நான்கு ஆண்டுகளுக்கு அது முறையாக செயல்படவில்லை என்கிறார். “அங்கு மின்சாரம் இல்லை,” என்கிறார் அவர். “எனவே பம்புகள் வேலை செய்யாது. மாவட்ட ஆட்சியர் மற்றும் மாநில அரசுக்கு நான் இதுபற்றி எழுதினேன். ஒரு மாதத்திற்கு அதை பின்தொடர்ந்து 2010ஆம் ஆண்டு அதை சரிசெய்தனர்.” மாநிலம் முழுவதிலும 25 மாவட்டங்களில் [மொத்தமுள்ள 36 மாவட்டங்களில்] பல்வேறு அளவுகளில் நீர் ஆதாரங்கள் ஃப்ளோரைடாக மாறி வருவது குறித்து அறிவதற்கு ஆர்டிஐயில் (தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம்) ஹல்யாலி விண்ணப்பித்துள்ளார்.