ଏପରି ଏକ ସମୟ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ସମ୍ରାଟଙ୍କର ପ୍ରତିରୂପ କିମ୍ବା ଏମିତି କହିପାରିବେ ଛାଇ ଭଳି ତାଙ୍କର ସାଥୀ, ସହଯୋଗୀ, ପରାମର୍ଶଦାତା ବା ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ କଥା ‘ଗୋଟିଏ ଥାଳିରେ ଖାଉଥିବା ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସହଭାଗୀ କାହାଣୀ’ ଭଳି ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ରାଜଦରବାର ପରିବେଶକୁ ଜୀବନ୍ତ କରି ଦେଉଥିଲା। ହେଲେ ସେ କ’ଣ ଭୁଲ କରିଥିଲା? ଯାହା ଘଟିଲା ତାହାସବୁ ବାସ୍ତବରେ କେବେ ହୋଇଥିଲା? ସମ୍ରାଟଙ୍କ ସହ ନିଜର ଘନିଷ୍ଠ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଚାନକ ଘଟିଥିବା ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା କାହିଁକି ଆସିଲା? ଜେଲର ଅନ୍ଧାର କୋଠରୀରେ ବନ୍ଦୀ ବିଦୂଷକ ଏହା ବାରମ୍ବାର ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ସମ୍ରାଟ୍ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବାର ପ୍ରକୃତ କାରଣ କ’ଣ ଥିଲା? ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ତାଙ୍କୁ ଅତିକମ୍ରେ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟୀକରଣ ମିଳିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ କି? ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଏତେ ଘୃଣାଭାବ ଥିଲା କି? ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ବିପରୀତ ମୋଡ଼ ଆଣିଥିବା ଏ ଘଟଣା ଉପରେ ସେ ହସି ସୁଦ୍ଧା ପାରୁନଥିଲେ।
କିନ୍ତୁ ରାଜଧାନୀରେ ସବୁକିଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନାଟକୀୟ ଢଙ୍ଗରେ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା। ପ୍ଲାଟୋର ଗଣରାଜ୍ୟ, ଓସେନିୟା ହେଉ, କିମ୍ବା ପୁଣି ତାହା ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନ, ଏଥିପ୍ରତି ସାମାନ୍ୟ ଫରକ ସୁଦ୍ଧା ପଡ଼ୁନଥିଲା। ଯେଉଁ କଥାଟି ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଥିଲା, ତାହା ହେଉଛି ସମ୍ରାଟଙ୍କ ରାଜାଜ୍ଞା, ଯାହାକି ଆଦେଶ ଜାରି କରିଥିଲା ଯେ ଠିକ୍ ଏବେଠାରୁ ସବୁ ସ୍ଥାନରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରୁ, ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ କୋଣରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ହସ ଲିଭାଇ ଦିଆଯିବ। ବ୍ୟଙ୍ଗ, ହାସ୍ୟ, ପ୍ରହସନ, ମଜାକଥା, ହାସ୍ୟାଭିନୟ, କାର୍ଟୁନ, ବ୍ୟଙ୍ଗ କବିତା, ଏପରିକି ଲିମେରିକ ଏବଂ ଶବ୍ଦର ମଜାଳିଆ ଖେଳ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଲାଗୁ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାୟୋଜିତ ଇତିହାସ ଏବଂ ବାସ୍ତବ ନାୟକମାନଙ୍କର ଜୀବନୀ ବ୍ୟତୀତ, କେବଳ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହିମା ମଣ୍ଡନ ଏବଂ ଦେଶଭକ୍ତ ନାୟକମାନଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରୁଥିବା ମହାକାବ୍ୟ (ପ୍ରମାଣିକ ଏବଂ ହାସ୍ୟକଳା ଉପରେ ଅଙ୍କୁଶ ଲଗାଉଥିବା ପୋଲିସ୍ ଦ୍ଵାରା ଅନୁମତିପ୍ରାପ୍ତ) କୁ ଅନୁମତି ମିଳିଥିଲା। ଏମିତି କିଛି ଲୋକମାନଙ୍କ ମନରେ ଉତ୍ସାହ ଭରି ଦେଉଥିଲା କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଥିଲା ସେସବୁକୁ ଛଡ଼ାଗଲା ନାହିଁ। ହସର ସୌଭାଗ୍ୟ କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ଭାଗରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ନଥିଲା। ଦରବାରରୁ, ସଂସଦରୁ, ଥିଏଟରରୁ, ପୁସ୍ତକରୁ, ଟେଲିଭିଜନରୁ, ଫଟୋରୁ, ପିଲାମାନଙ୍କର ସରଳ ମୁଖମଣ୍ଡଳରୁ ହସ ଲିଭାଇ ଦିଆଯିବାର ଥିଲା।
