“ଘରୋଇ କାମ କରି, ଢୋକେ ପିଇ ଦଣ୍ଡେ ଜୀଇଁବା ଭଳି ଆମେମାନେ ପେଟ ପୋଷୁ । କିନ୍ତୁ ଏବେ କିଛି ହେଲେ କାମ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଆମେ ପଇସା କେଉଁଠୁ ପାଇବୁ?” ଏହା କହିଲେ ପୁଣେ ସହରର କୋଥରୁଡ଼ ଥାନା ନିକଟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନଗର କଲୋନି ବାସିନ୍ଦା ଆବୋଲି କାମ୍ବଲେ । “ଖାଇବା ଜିନିଷ କିଛି ନାହିଁ । ଖାଦ୍ୟ ଯଦି ନ ମିଳେ, ପିଲାମାନେ କ’ଣ ଖାଇ ବଞ୍ଚିବେ ?”
ସେତେବେଳେ ଆବୋଲିଙ୍କ କଣ୍ଠସ୍ଵରରେ କ୍ରୋଧ ଓ ନୈରାଶ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରି ହେଉଥିଲା, ଯେତେବେଳେ କି କୋଭିଡ୍-୧୯ ଲକ୍ଡାଉନ୍ ଘୋଷଣା ହେବାର ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ମାର୍ଚ୍ଚ ୩୦ ତାରିଖ ଦିନ ମୁଁ ସେ ରହୁଥିବା ବସ୍ତିକୁ ଯାଇଥିଲି ।୨୩ ବର୍ଷୀୟା ଯୁବତୀ ଆବୋଲି କହିଲେ, “ଅତି କମ୍ରେ ଏମିତି ସମୟରେ ଆମକୁ ରାସନ ଦୋକାନରୁ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ମିଳିବା ଉଚିତ’’। ସବୁ ମହିଳାମାନେ ଘରେ ଅଛନ୍ତି । ପୋଲିସ ଆମକୁ ବାହାରକୁ ଯିବା ଲାଗି ଛାଡୁନାହିଁ । ଆମେ ଯଦି ବାହାରକୁ ଯାଇ କାମ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ, ତେବେ ଆମ ପାଇଁ ଖାଇବା ଜିନିଷ କିଣିପାରିବୁ ନାହିଁ । ଘର କେମିତି ଚଳେଇବୁ ବୋଲି ଆମେ ଖୁବ୍ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଛୁ । ଯଦି ଏଭଳି କଷ୍ଟକର ସମୟରେ ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ନ ମିଳିଲା, ତେବେ ତାହା କେଉଁ କାମରେ ଲାଗିବ ? ଯଦି ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ନ ମିଳେ ତେବେ କ’ଣ ଆମେ ଦଉଡ଼ି ଦେଇଦେବୁ କି ?” ୧୯୯୫ ମସିହାରେ ସୋଲାପୁର ଜିଲ୍ଲାର ଆକୋଲକାଟି ଗାଁରୁ ଆବୋଲିଙ୍କ ପରିବାର ପୁଣେକୁ ଆସିଥିଲେ । ଏପ୍ରିଲ ୧୬ ତାରିଖ ଦିନ ଆବୋଲି ବାହା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ପାଇଁ ବାହାଘର ଘୁଞ୍ଚି ଯାଇଛି ।
ସାତଟି ଚାଲ୍ରେ ରହୁଥିବା ପ୍ରାୟ ୮୫୦ ଲୋକଙ୍କର (ବେସରକାରୀ ସଂସ୍ଥାର ସର୍ଭେରେ ଆକଳନ)ସେହି ବସ୍ତିକୁ ମୁଁ ଯାଇଥିବା ବେଳେ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଟଙ୍କାପଇସା ଅଭାବ ଜନିତ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ମହିଳାମାନେ ଏକ ବୈଠକ ଡକାଇଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଘରୋଇ କାମ କରୁଥିଲେ । ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନଗରର ମୋଟ ୧୯୦ଟି ପରିବାର ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ପରିବାର ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଅହମଦନଗର, ବୀଡ୍, ସୋଲାପୁର ଏବଂ ଲାଟୁର ଜିଲ୍ଲାରୁ ଏବଂ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟ କର୍ଣ୍ଣାଟକରୁ ଆସିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ମତାଙ୍ଗ ସଂପ୍ରଦାୟର, ଯାହାକି ଏକ ଦଳିତ ଜାତି ।
ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ନବବର୍ଷ ପାଳନ ଉତ୍ସବ ଗୁଡ଼ି ପଡ଼ୱା ପୂର୍ବ ରାତିରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଯେତେବେଳେ ୨୧ ଦିନିଆ ଲକ୍ଡାଉନ୍ ଘୋଷଣା କଲେ, ପରଦିନ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ମିଳିବ କି ନାହିଁ ବୋଲି ସେଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇ ନଥିଲା । ସେହି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖୋଲା ରହିଥିବା ଦୋକାନରୁ ଯିଏ ଯାହା ପାରିଲେ କିଣିବା ଲାଗି ଲୋକେ ଭିଡ଼ ଜମାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳକୁ ଦରଦାମ ବଢ଼ି ଯାଇଥିଲା ।
ପରେ ସରକାର ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ଉପଲବ୍ଧ ହେବ ଏବଂ ସାଧାରଣ ବଣ୍ଟନ ବ୍ୟବସ୍ଥା (ପିଡିଏସ୍) ଜରିଆରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ସୀମାରେଖା ତଳେ ଥିବା (ବିପିଏଲ୍) ପରିବାରଙ୍କୁ ଅଧିକ ତିନି ମାସ ପାଇଁ ଖାଉଟି ସାମଗ୍ରୀ ମାଗଣାରେ ମିଳିବ ।
