ଛନ୍ଦ ଆଉ ତର୍କ ସହିତ – ପ୍ରବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ରାପ୍‌ ଗୀତ

ତାହା ହିଁ ଦୁଲେଶ୍ଵର ତାଣ୍ଡିଙ୍କ ଗୀତ । କାହିଁକି ଗୀତ ଲେଖିଲେ ଏବଂ ଗାଇଲେ ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ସେ କହନ୍ତି, “ମୋ ରାପ୍‌ ଜରିଆରେ ମୁଁ ମୋର ବ୍ୟଥା ଓ କ୍ରୋଧ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଛି” । ‘ସରକାର, ତୁଇ ଜବାବ ଦେ।’

କଥା ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ ସେ କହନ୍ତି, “ଭାରତରେ ଯେତେବେଳେ ଲକ୍‌ଡାଉନ ଜାରି ହେଲା, ଦେଶର ଦରିଦ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କର ଦୁଃଖକଷ୍ଟ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । ଶ୍ରମିକମାନେ କାମ ହରାଇଲେ, ଘର ହରାଇଲେ ଏବଂ ଦିନ ପରେ ଦିନ ଉପାସରେ କାଟିଲେ । ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ପ୍ରବଳ ଖରାତାତିରେ, ଖାଲି ପାଦରେ ଚାଲି ଚାଲି ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ । ଏମିତି ନୁହେଁ ଯେ ଏସବୁ ରୋକିବା ଦିଗରେ ଏବଂ ଗରିବମାନଙ୍କୁ ସହାୟତା ଦେବାରେ ସରକାର ସକ୍ଷମ ନୁହଁନ୍ତି । ହେଲେ ତା ବଦଳରେ ସେମାନେ ଭାରତର ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ଏସବୁ ଦେଖି ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ବିସ୍ମିତ ହେଲି । ଆଉ ମୁଁ ଭାବୁଛି,ଏ ସଂପର୍କରେ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସରକାରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବା କଥା.. ।

ଏହି ଗୀତଟି କୋଶଳୀ (କିମ୍ବା ସମ୍ବଲପୁରୀ) ଭାଷାରେ ରଚିତ । ତାଙ୍କ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରାପର୍‌ ଦୁଲେ ରକର୍‌ ନାମରେ ଦୁଲେଶ୍ଵର ହିନ୍ଦୀ ଏବଂ ବଙ୍ଗାଳୀରେ ମଧ୍ୟ ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ମୁଖ୍ୟତଃ ତାଙ୍କର ଏହି କୋଶଳୀ ରାପ୍‌ ଗୀତ ଓଡ଼ିଶାର ଯୁବ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରୁଛି ।

୨୭ ବର୍ଷୀୟ ଦୁଲେଶ୍ଵରଙ୍କ ଘର କଳାହାଣ୍ଡି ଜିଲ୍ଲାର ବୋର୍ଡା ଗାଁରେ । ତାଙ୍କ ଗାଁଠାରୁ ୪୫ କିଲୋମିଟର ଦୂର ଭବାନୀପାଟଣାର ସରକାରୀ କଲେଜରୁ ସେ ବିଏସ୍‌ସି ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଛନ୍ତି । ଦୁଲେଶ୍ଵରଙ୍କ ପରିବାର ଡୋମ ସଂପ୍ରଦାୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ଯାହାକି ଏକ ଅଧିସୂଚିତ ଜାତି । ତାଙ୍କ ଘରେ କେବଳ ତାଙ୍କ ମାଆ ପ୍ରମୀଳା ଓ ଦୁଲେଶ୍ଵର ଅଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମାଆ ଜଣେ ଚାଷୀ ଏବଂ ଜାଳେଣି କାଠ ସଂଗ୍ରହକାରୀ ଏବଂ ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକ ଭତ୍ତା ବାବଦରେ ସେ ମାସକୁ ୫୦୦ ଟଙ୍କା ଲେଖାଏଁ ପାଆନ୍ତି । ଜଣେ ଚାଷୀ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ଥାନାରେ ସହକାରୀ ରୂପେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ତାଙ୍କ ବାପା, ନୀଳମଣି ତାଣ୍ଡିଙ୍କର ପ୍ରାୟ ତିନି ବର୍ଷ ତଳେ ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।

ଦୁଲେଶ୍ଵର କହନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଦୁଇ ଏକର ଜମି ଅଛି । ହେଲେ, ୫୦,୦୦୦ ଟଙ୍କା ପାଇଁ ଏହା ୨୦୧୪ ମସିହାରୁ ଗୋଟିଏ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ବନ୍ଧା ପଡ଼ିଛି । ବିଶାଖାପାଟଣାରେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପାଇଁ ଏହି ଟଙ୍କା ଦରକାର ହୋଇଥିଲା । ଏବେ ସୁଧ ସହିତ ଏହି ଋଣ ପରିମାଣ ୧ ଲକ୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିଛି ।

ସେ କହନ୍ତି, “ଜମି ବନ୍ଧା ପଡ଼ିଛି, ହେଲେ ଆମେ ଏଥିରେ ଧାନଚାଷ କରୁଛୁ । ଆମ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ବିପିଏଲ୍‌ (ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ସୀମାରେଖା ତଳେ) କାର୍ଡ ଅଛି ।” କିଛି ରୋଜଗାର କରିବା ପାଇଁ ଦୁଲେଶ୍ଵର ବୋର୍ଡାରେ ଟ୍ୟୁସନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଆଖପାଖର ଗୃହ ନିର୍ମାଣସ୍ଥଳରେ କାମ କରନ୍ତି ।

କଲେଜରେ ପଢୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ରାପ୍‌ ଗୀତ ଗାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ସେ କହନ୍ତି, “କବିତା ଓ ଗଳ୍ପ ଲେଖା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ମୁଁ ଭାଗ ନେଉଥିଲି । ମୁଁ ଯାହା ଲେଖୁଥିଲି ସମସ୍ତେ ତାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଲୋକେ କହୁଥିଲେ ଯେ ମୋର ଲେଖା ଖୁବ୍‌ ବାସ୍ତବବାଦୀ । ଏଥିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ମୁଁ ଲେଖାଲେଖି ଜାରି ରଖିଲି । ପତ୍ରପତ୍ରିକାରେ ମୋର କବିତା ଏବଂ ଗଳ୍ପ ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ସମୟରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଉଥିଲି । ମୁଁ ନାଟକରେ ଏବଂ ମନୋରଞ୍ଜନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ ନେଉଥିଲି । ଏବଂ ମୁଁ ରାପ୍‌ ଗୀତ ଗାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲି ।”