અધૂરા કાદવના રસ્તા કિલોમીટરો સુધી લંબાયેલા છે. આ રસ્તા પર, સોઉરામાં આવેલી હોસ્પિટલમાં જવું એ રોજની લડત છે. મુબીના અને અર્શીદ હુસૈન અખુને તેમના દીકરા મોહસીનની મેડીકલ સલાહ લેવા માટે મહિનામાં ઓછામાં ઓછું એક વખત હોસ્પિટલ જવું પડે છે. રખ-એ-અર્થ પુનર્વસવાટ કોલોનીની કાદવ અને પીગળતા બરફથી છલકાતા રોડ પરથી જતી વખતે નવ વર્ષના દીકરાને અર્શીદ ઊંચકીને લઇ જાય છે.
સામાન્ય રીતે ૨-૩ કિલોમીટર પગપાળા ચાલ્યા પછી તેમને રીક્ષા મળે છે. ઉત્તર શ્રીનગરમાં સોઉરા વિસ્તારમાં ૧૦ કિલોમીટર દૂર આવેલ શેર-એ-કાશ્મીર ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ઓફ મેડિકલ સાયન્સીસ સુધી જવા માટે ૫૦૦ રૂપિયા ભાડું થાય છે. અમુક વખતે, આ પરિવારે હોસ્પિટલ જવા માટે આ બધું અંતર પગપાળા કાપવું પડે છે - ખાસ કરીને ગયા વર્ષે લોકડાઉન દરમિયાન. મુબીના કહે છે, “એમાં આખો દિવસ નીકળી જાય છે.”
મુબીના અને અર્શીદની દુનિયા ૯ વર્ષથી બદલાઈ ગઈ છે. મોહસીનને ૨૦૧૨માં જ્યારે બિલીરૂબિનના ઊંચા સ્તર સાથે તાવ અને કમળો આવ્યો ત્યારે તેની ઉંમર થોડા જ વર્ષ હતી. ત્યાર પછી ડોકટરો સાથે શ્રેણીબદ્ધ મુલાકાતો લેવામાં આવી. તેમણે શ્રીનગર સ્થિત રાજ્ય સંચાલિત જી.બી. પંત બાળકોની હોસ્પિટલમાં બે મહિના વિતાવ્યા. અંતે, તેમને કહેવામાં આવ્યું કે તેમનું બાળક ‘અસામાન્ય’ છે.
“જ્યારે તેની સ્થિતિ ન સુધરી, તો અમે તેને એક ખાનગી ડોક્ટર પાસે લઈ ગયા તેમણે અમને કહ્યું કે તેનું મગજ સંપૂર્ણ રીતે નુકસાન પામ્યું છે અને તે હવે ક્યારેય બેસી કે ચાલી શકશે નહીં,” આશરે ૩૦ વર્ષના મુબીના કહે છે.
અંતે, નિદાનમાં મોહસીનને સેરેબ્રલ પાલ્સી હોવાનું બહાર આવ્યું. નિદાન પછી, મુબીનાનો મોટા ભાગનો સમય એમના દીકરાની તબિયતની દેખરેખ રાખવામાં પસાર થયો છે. તેઓ કહે છે, “મારે એનો પેશાબ સાફ કરવો પડે છે, એની ચાદર અને કપડા ધોવા પડે છે અને એને બેસાડવો પડે છે. તે આખો દિવસ મારા ખોળામાં રહે છે.”
