એ હકીકત સ્વીકારતા વાર લાગે છે કે શેરિંગ દોરજી ભૂટિયાએ ક્યારેય ધનુષ બનાવીને કમાણી નથી કરી. આવું એટલા છે કારણ કે તેમનું જીવન હસ્તકલામાં જ લપેટાયેલું છે, અને અમે પાક્યોંગ જિલ્લામાં તેમના ગામ કાર્થોકમાં તેમના ઘેર ગયા ત્યારે તેઓ બસ આ હસ્તકલા વિષે જ વાત કરવા માગતા હતા. ૬૦ વર્ષ સુધી તેમની આવક સુથારીકામમાંથી આવતી હતી – મુખ્યત્વે ફર્નિચરનું સમારકામ કરીને. પરંતુ તેમના કહેવા પ્રમાણે તેમની પ્રેરણા તેમના વતન સિક્કિમની સંસ્કૃતિના અભિન્ન અંગ એવી તીરંદાજી હતી.
તેમણે દાયકાઓ સુધી એક કુશળ લાકડાના કારીગર તરીકે કરેલ કામ પર એમને ગર્વ નથી, તેઓ તો પાક્યોંગના ધનુષ બનાવનારા તરીકે ઓળખાવા માંગે છે.
શેરિંગ પારીને કહે છે, “હું ૧૦ કે ૧૨ વર્ષનો હતો ત્યારથી લાકડામાંથી ચીજવસ્તુઓ બનાવું છું. ધીરે-ધીરે એ વસ્તુઓ ધનુષનો આકાર લેવા માંડી અને લોકો એને ખરીદવા લાગ્યા. આ રીતે આ ધનુષ બનાવનાર કારીગરનો જન્મ થયો.”
તેઓ અમને તેમના કેટલાક નમૂના બતાવીને કહે છે, “પહેલાં, ધનુષ અલગ રીતે બનાવવામાં આવતું હતું. આ પ્રકારને તબજુ [નેપાળીમાં] કહેવામાં આવતું હતું. તેમાં લાકડીના બે સાદા ટુકડાઓને એકસાથે જોડીને, તેમને બાંધીને તેમના પર ચામડું ચડાવવામાં આવતું હતું. અત્યારે અમે જે આકાર બનાવીએ છીએ તેને ‘બોટ ડિઝાઇન’ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. એક ધનુષ બનાવવામાં ઓછામાં ઓછા ત્રણ દિવસ લાગે છે. પણ આ કામ કોઈ યુવાન કરે તો વાત જુદી છે, જો કોઈ કોઈ વૃદ્ધ માણસને હજુ વધારે દિવસો લાગી શકે છે.” શેરિંગ રમૂજી મૂડમાં આ વાત કરે છે.
