ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰੇ ਪੇਰੂਵੇਂਬਾ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਾਰਖ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਗਾਂ, ਮੱਝ ਤੇ ਬੱਕਰੀ ਜਿਹੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੱਲਾਂ ਸੁੱਕਣੇ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਚਮੜੇ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਰਸਾਇਣੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਟੱਪ ਕੇ ਘਰਾਂ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੜਚੀ ਕੋਲਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੱਚੀਆਂ ਖੱਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲ਼ੇ ਤਬਲੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰੇ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤ ਦੇ ਤਬਲਾ ਵਾਦਕ, ਕੇਰਲ ਦੇ ਪਲੱਕੜ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕਰੀਬ 14 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਸਥਿਤ ਪੇਰੂਵੇਂਬਾ ਤੋਂ ਹੀ ਚਮੜੇ ਦੇ ਸਾਜ ਖਰੀਦਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ 44 ਸਾਲਾ ਕੜਚੀ ਕੋਲਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਕੇ.ਮਨੀਕੰਦਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ,“ਅਸੀਂ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਜ ਵਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋਈਏ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲ਼ੇ ਸਾਜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਰੁਤੀਆਂ (ਧੁਨ ਦੀਆਂ ਸੂਖ਼ਮ ਇਕਾਈਆਂ) ਨੂੰ ਭਲ਼ੀਭਾਂਤੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਰਡਰ ਮਿਲ਼ਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸਾਜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਗਾਹਕ ਦੀ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਜਾਂ ਥੋਕ ਵਿਕ੍ਰੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਚਦੇ।”
ਪੇਰੂਵੇਂਬਾ ਦੇ ਕੜਚੀ ਕੋਲਨ ਸਾਜ ਘਾੜ੍ਹੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਮ, ਮੱਦਲਮ, ਚੇਂਡਾ, ਤਬਲਾ, ਢੋਲ਼, ਗੰਜੀਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸਾਜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਕਰਨਾਟਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਈਚਾਰਾ 200 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਜਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਨੀਕੰਦਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਲੁਹਾਰ ਸਨ ਤੇ ਖੇਤੀ ਦੇ ਸੰਦ ਬਣਾਇਆ ਕਰਦੇ। ਕਰਨਾਟਕ ਸੰਗੀਤ ਕੇਂਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਲੱਕੜ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨੇ ਪੇਰੂਵੇਂਬਾ ਪਿੰਡ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਲੱਕੜ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਪੇਰੂਵੇਂਬਾ ਗ੍ਰਾਮ ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਕੜਚੀ ਕੋਲਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਆਮਦਨੀ ਲਈ ਸਾਜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹੱਲ੍ਹਾਸ਼ੇਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਤਾਦ ਪਾਲਘਾਟ ਟੀਐੱਸ ਮਨੀ ਅਈਅਰ (1912-1981) ਨੂੰ ਪੇਰੂਵੇਂਬਾ ਵਿਖੇ ਬਣੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਮ ਨੂੰ ਵਜਾਉਣ ਨਾਲ਼ ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲ਼ੀ ਉਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੋਂ ਦਾ ਨਾਮ ਕੇਰਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਕਰਨਾਟਕ ਸੰਗੀਤ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ੈਲ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਦਰਾਸ (ਹੁਣ ਚੇਨੱਈ) ਦੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਕਈ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਕੜਚੀ ਕੋਲਨ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਪੱਕੇ ਗਾਹਕ ਬਣ ਗਏ। ਪੇਰੂਵੇਂਬਾ ਵਿਖੇ ਅਈਅਰ ਦੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਮ ਖ਼ੁਦ ਮਨੀਕੰਦਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਮ੍ਰਿਦਲਪਰੰਬੂ ਦੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਦੋਸਤ ਸਨ।
