"ਠੀਕ ਹੀ ਹੋਊ ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇੰਨੇ ਮੋਟੇ ਬਿੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ," ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਧਾਰਵੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਵਿਡ-19 ਤੋਂ ਪੀੜਤ 48 ਸਾਲਾ ਇਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਾਫ਼ੀ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੰਨੇ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਬਿੱਲਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸਤਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। "ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਲੜੇ ਅਤੇ ਫੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੇ," 38 ਸਾਲਾ ਜਯਸ਼੍ਰੀ ਚੇਤੇ ਕਰਦੀ ਹਨ। "ਉਹ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।"
ਬਤੌਰ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵੀਹ ਸਾਲ ਕਿਸੇ ਲੇਖੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ ਜਦੋਂ ਮਾਰਚ 2021 ਨੂੰ ਮਰਹੂਮ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਕਰੋਨਾ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਹ ਇਸ ਚਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਉਸਮਾਨਾਬਾਦ ਜਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਨਿਊਜ ਆਊਟਲੈਟ ਲਈ 2001 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ, ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਨੌਕਰੀ ਮਰਾਠੀ ਦੈਨਿਕ ਰਾਜਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। "ਉਹ ਕੋਵਿਡ-19 ਦੀ ਦੂਜੀ ਲਹਿਰ ਬਾਰੇ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਤੋਰੇ-ਫੇਰੇ ਵਾਲ਼ਾ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਦੇ," ਜਯਸ਼੍ਰੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ। "ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਵੀ ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੇ ਸਾਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚ-ਸ਼ੂਗਰ ਅਤੇ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਹੈ।"
22 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਧਾਰਵੇ ਨੂੰ ਕੋਵਿਡ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੁਖਣ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਜਿਹੇ ਲੱਛਣ ਦਿੱਸਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। "ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਗਰ ਦੇ ਸਿਵਿਲ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈ ਗਏ," ਜਯਸ਼੍ਰੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ। ਜਾਂਚ ਪੋਜੀਟਿਵ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਖ਼ਲ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। "ਉੱਥੇ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿਹਤ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖਜਨਕ ਸੁਧਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਿਹਾ," ਜਯਸ਼੍ਰੀ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ। ਇਸਲਈ 31 ਮਾਰਚ, ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਸੋਲਾਪੁਰ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਹਸਪਤਾਲ ਜਾਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ 60 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਹੈ।
ਉੱਥੇ ਛੇ ਦਿਨ ਬਿਤਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਾਰਵੇ ਦੀ 6 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
