সেয়া বহুযুগ আগৰ কথা, এখন দেশত আছিল ৩ চুবুৰীয়া — কেথাৰিন কৌৰ, বোধি মুৰ্মু আৰু মহম্মদ তুলসীৰাম। কেথাৰিন আছিল খেতিয়ক, বোধি শ্ৰমিক আৰু মহম্মদে গৰু চৰাইছিল। চহৰত পণ্ডিতসকলৰ মাজত সংবিধানক লৈ যে বাক-বিতণ্ডা চলিছিল, তাৰ কোনো গমকেই পোৱা নাছিল, কিতাপখন তেওঁলোকৰ যে কিবা কামত আহিব সেয়াও জনা নাছিল। কেথিৰ মতে কিতাপখন কোনো কামৰ কিতাপেই নহয়, বোধিয়ে ভাবিছে যে কিতাপখন ঐশ্বৰিক, মহম্মদে আকৌ কৈয়েই পেলালে, এই কিতাপখনেৰে আমি কৰিমেই বা কি? আমি কিতাপখনেৰে ল’ৰা-ছোৱালীক চাহ-ভাত খুৱাব পাৰিম নেকি?’
তিনিওজনে এই খবৰো পোৱা নাছিল যে দেশখনৰ প্ৰজাসকলে এজন দাঢ়িয়ে-গোফে ভোবাকাৰ লোকক ৰজা নিৰ্বাচিত কৰিছে। ''হ’ল বুলিয়েনো ইমান সময় কাৰ হাতত আছে?’’ দিন যায়, মূৰৰ ওপৰত সৰগ ভাঙি নামি আহে অনাবৃষ্টি, হোৰা-হোৰে বাঢ়ে ধাৰ, তেনেতে কেথাৰিনৰ হাতত পৰে ফলিডলৰ বিষাক্ত বটল। আনফালে আকৌ মৰাপাট কলত তলা ওলমিছে। বিক্ষোভৰত শ্ৰমিকসকলৰ ওপৰত আৰক্ষীয়ে নিক্ষেপ কৰিছে কন্দুৱা গেছ। শ্ৰমিকসকলৰ নেতা বোধি মুৰ্মুক উগ্ৰপন্থী সজাই জেললৈ পঠিওৱা হ’ল। এইবাৰ পাল পৰিল মহম্মদ তুলসীৰামৰ। এটি সুন্দৰ সনাতনী সন্ধিয়া, ঘৰমুৱা গৰুৰ পিছে পিছে আহি হাজিৰ হ’ল দুঠেঙীয়া পশুৰ দল- হাতত উন্মুক্ত তলোৱাৰ লৈ দুঠেঙীয়া পশুৰ দলটোৱে চিঞৰিছিল, ''গোমাতা কী জয়! গোমাতা কী জয়!’’
হঠাৎ সেই দানৱ গৰ্জন ভেদি কৰবাৰ পৰা ভাহি আহে কিতাপৰ পৃষ্ঠা লুটিওৱাৰ দৰে খছখছ শব্দ, এন্ধাৰ ফালি উদয় হ’ল নীৰরঙী এক সূৰ্য, শুনা গ’ল অস্ফুট ধ্বনিঃ
''আমি ভাৰতীয় জনগণে, আজি শপত লৈছো...’’