आपल्या दोन खोल्यांच्या मातीच्या घरात, उंबऱ्यात बसून कांती देबगुरू आणि त्यांची मुलगी धनमती लाल धाग्यात साळीचे दाणे विणण्यात मग्न आहेत. नंतर हे एका बांबूच्या फाकावर चिकटवून त्यांचे हार ओवण्यात येतील. कांती यांचे पती, गोपीनाथ देबगुरू, लक्ष्मी देवीची प्रतिमा तयार करण्यासाठी याचा वापर करतील.
गोपीनाथ एक तंतुवाद्य घेऊन घराबाहेर येतात. एकीकडे कांती आणि धनमती साळीचे हार तयार करत असताना ते तार छेडून लक्ष्मी पुराणातील काही पदं गातात. "आम्ही परंपरेनुसार लक्ष्मी देवीच्या धानाच्या प्रतिमा तयार करतो, अन् तिचं गुणगान करतो," ३५ वर्षीय कांती सांगतात. त्या आणि त्यांचं कुटुंब देबगुरू अर्थात देवगुणिया या पारंपरिक शाहीर किंवा भाटांच्या समुदायाचे असून ओडिशातील नुआपाडा जिल्ह्यातील खुडपेजा गावात राहतात.
देबगुरू त्यांच्या पूर्वजांकडूनच लक्ष्मी पुराण शिकत आले आहेत, ४१ वर्षीय गोपीनाथ मला त्यांच्याकडचं ताडाच्या सालीवरचं एक हस्तलिखित दाखवत सांगतात. लक्ष्मी पुराण हे बलराम दास यांनी १५ व्या शतकात रचलेलं काव्य आहे. लक्ष्मी देवीचा भगवान जगन्नाथांशी विवाह हे या काव्याचं कथानक असून त्यासाठी तिने पाळलेल्या व्रतवैकल्यांचं वर्णन यात केलंय. गोपीनाथ एकतारी लक्ष्मी वीणा (ब्रह्म वीणा किंवा देबगुरू वीणा म्हणूनही प्रसिद्ध) वाजवून हे काव्य गातात. देबगुरू भोपळा आणि बांबू वापरून जवळपास तीन फूट लांबीचं हे वाद्य तयार करतात.
