ତାମିଲନାଡ଼ୁର କିନ୍ନର ସମୁଦାୟର ସଦସ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ କି ମୋ ସହ ଉଦାର ଭାବରେ କିଛି ସମୟ କଟାଇଥିଲେ ସେମାନେ ନିଜକୁ ‘ଆରାବାନୀ’ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ। ଅନେକ ବିଳମ୍ବରେ ମୁଁ ଜାଣିଲି ସେମାନଙ୍କ ସମୁହର ଅନେକେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ଶବ୍ଦକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ନିଜକୁ ଥିରୁନାଙ୍ଗାଇ ଭାବରେ ପରିଚୟ ଦେଉଛନ୍ତି। ତଥାପି ମୁଁ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହୋଇଥିଲି ସେମାନେ ନିଜକୁ ଯେପରି ଭାବରେ ପରିଚିତ କରାଇବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ ତାହା ସମ୍ମାନର ସହ ବ୍ୟବହାର କରିଛି।
‘‘ ଏହା ଆମର ପର୍ବ । ୧୦ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଏକ ଭିନ୍ନ ଜୀବନ ଜୀଇଁଛୁ । ଗତ କେଇଦିନ ହେବ ମୁଁ ଏକ ସମ୍ମୋହନ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଏବଂ ଏଥିରୁ ବାହାରିବାକୁ ଚାହୁଁନି।’’ ଏକଥା କହିଥିଲେ ବିଲୁପୁରମ୍ ଜିଲ୍ଲାର କୁଭାଗାମ୍ ଗ୍ରାମର ୨୬ ବର୍ଷ ବୟସ୍କା ଆରାବାନୀ ଜୟମାଲା। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବେ ୨୦୧୪ରେ ଭେଟିଥିଲି। ସେ ତାମିଲ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡର୍ର ଚିତିରାଇ ମାସ(ପ୍ରାୟ ଏପ୍ରିଲ୍ ମଝିରୁ ମେ’ ମଝି)ରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଉଥିବା ବାର୍ଷିକ ଉତ୍ସବରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ପର୍ବ ପ୍ରାୟ ୧୮ ଦିନ ଧରି ଚାଲେ।
ସାରା ଦେଶରୁ ଅନେକ କିନ୍ନର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତା, ନାଚ ଗୀତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଯୋଗ ଦେବା ପାଇଁ କୁଭାଗମକୁ ଆସନ୍ତି। ଅନେକେ ଆସନ୍ତି ଭଗବାନ ଆରାବନ୍ଙ୍କ ସହ ବିବାହ ପାଇଁ। ମହାଭାରତର ଏକ କଥାରେ ହୋଇଥିବା ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁଯାୟୀ ବିବାହ ହୁଏ। କୁଥଣ୍ଡବର୍ (ସ୍ଥାନୀୟରେ ଆରାବାନ୍ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା )ଙ୍କ ପାଇଁ ସମର୍ପିତ ମନ୍ଦିରରେ ଏହି ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ।
କିମ୍ବଦନ୍ତୀଟି ଏହିପରି : ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ନାଗା ରାଜକୁମାରୀ ଉଲୁପିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆରାବନ୍ କୌରବମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ଦେବୀ କାଳୀଙ୍କ ପାଖରେ ଆତ୍ମବଳୀ ଦେବାକୁ ରାଜି ହୋଇଥିଲେ। ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଥିଲା। କିନ୍ତୁ କେହି ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନଥିଲେ କାରଣ ପରଦିନ ସକାଳେ ତାଙ୍କୁ ବଳୀ ଦିଆଯିବାର ଥିଲା। ତେଣୁ କୃଷ୍ଣ ମୋହିନି ଭାବରେ ନାରୀ ରୂପ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଆରାବନ୍ଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ- କେବଳ ପରଦିନ ସକାଳେ ବିଧବା ହେବାପାଇଁ।
କୁଭାଗମ୍ ଉତ୍ସବରେ ଆରାବନୀମାନେ ଏହି ବିବାହ, ବଳୀ ଏବଂ ବୈଧବ୍ୟର ରୀତି ଦୋହରାନ୍ତି। ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପହଞ୍ଚିଲି ସେତେବେଳେ ବିବାହ ଉତ୍ସବ ଚାଲିଥାଏ। ମନ୍ଦିର ଭିତରେ ପୂଜକ ଜଣକ ପରେ ଜଣେ ଆରାବନୀଙ୍କର ବିବାହ ରୀତି ସମ୍ପନ୍ନ କରୁଥାନ୍ତି। ବାହାରେ ଆରାବନୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥା’ନ୍ତି ଏବଂ ଫୁଲମାଳ, ଥାଳି, ଚୁଡ଼ି ଆଦି କିଣୁଥା’ନ୍ତି।
ମୁଁ ବେଙ୍ଗାଲୁରୁରୁ ଆସିଥିବା ଆରାବନୀମାନଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଗୋଷ୍ଠିକୁ ଭେଟିଲି; ଏହି ଦଳର ନେତ୍ରୀ ପ୍ରଜ୍ୱଲା ମତେ କହିଲେ,‘‘ ମୁଁ ୧୨ ବର୍ଷ ହେବ ଏଠାକୁ ଆସୁଛି। ଏହି ସମାଜରେ ବଞ୍ଚିବା ଆମ ପାଇଁ କଷ୍ଟକର। କିନ୍ତୁ ଏହି ସ୍ଥାନ ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ ଦିଏ ଯେ ଦିନେ ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ। ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବା ଆମ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ୱୀକୃତି।’’
ଯଦିଓ ଏହି ଉତ୍ସବ ଏକ ଆନନ୍ଦର ସମୟ, ଏହାର ଏକ ଅନ୍ଧାରୀ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଆରାବନୀମାନେ ଗହଳି ଭିତରେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୌନ ନିର୍ଯ୍ୟାତନାର ଶୀକାର ହେଉଥିବା ଏବଂ ପୋଲିସ୍ମାନଙ୍କ ଅଶ୍ଳୀଳ ଭାଷାର ଶୀକାର ହେଉଥିବା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ତେବେ ୩୭ ବର୍ଷ ବୟସ୍କା ଆରାବନୀ ଇଭି କହିଥିଲେ, ‘‘ତଥାପି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସେ ଏବଂ ଏହା ହିଁ କରୁଥିବି।’’ ସେ ଭିଡ଼ ଭିତରେ ହଜିଗଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି କ’ଣ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏଠାକୁ ଡାକିଆଣେ । କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତର ବି ସ୍ଥିର: ଏହା ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ସବ। ଏହା ହିଁ ସେହି ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠାକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରାଯାଏ ସେମାନେ ଯାହା ସେଥିପାଇଁ।
