ਅੰਬਾਪਾਣੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਸੰਸਦ ਬਣਨ ਦੇ ਇਛੁਕ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਹੈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੇ ਤਾਜ਼ੇ ਪੀਹੇ ਆਟੇ ਤੋਂ ਬਣੀ ਜਵਾਰ ਭਾਖਰੀ ਜਾਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੋੜੇ ਗਏ ਮਿੱਠੇ ਚਾਰੋਲੀ ਫਲ ਖੁਆਉਣ ਦਾ ਸੁੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪੰਜ ਦਹਾਕੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਾਂਸ, ਗਾਰੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਗੋਬਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਵੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਹੋਣਾ। ਸਤਪੁਰਾ ਦੀਆਂ ਪਥਰੀਲੀ ਢਲਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲਿਆ ਇਹ ਕਸਬਾ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲ਼ੀ ਸੜਕ ਤੋਂ 13 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
818 ਦੀ ਆਬਾਦੀ (ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ 2011) ਵਾਲ਼ੇ ਅੰਬਾਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੜਕ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਬਿਜਲੀ ਲਾਈਨ ਨਹੀਂ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਕੋਈ ਸਪਲਾਈ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਨੈੱਟਵਰਕ ਨਹੀਂ, ਵਾਜਬ ਕੀਮਤ ਦੀ ਕੋਈ ਦੁਕਾਨ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਿਹਤ ਕੇਂਦਰ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਆਂਗਣਵਾੜੀ ਕੇਂਦਰ ਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਸਨੀਕ ਪਾਵਰਾ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ਼ ਸਬੰਧਤ ਹਨ ਜੋ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਨੁਸੂਚਿਤ ਕਬੀਲੇ ਹੇਠ ਸੂਚੀਬੱਧ ਹੈ। 120 ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ਼ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ 30 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਇਸ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ੋਨ ਜਾਂ ਟੀਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਭਾਵ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨੈੱਟਵਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮੋਦੀ ਦੀ ਮੰਗਲਸੂਤਰ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਮਸੌਦੇ ਤੇ 2024 ਦੀਆਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨਾਲ਼ ਜੁੜੇ ਮੁੱਦੇ ਅੰਬਾਪਾਣੀ ਵੋਟਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।
ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ਼ ਆਕਰਸ਼ਕ ਚੁਣਾਵੀ ਵਾਅਦੇ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਂਗਿਆ ਗੁਰਜਾ ਪਾਵਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ,''ਸੜਕ।'' ਕਰੀਬ 56 ਸਾਲਾ ਉਂਗਿਆ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੂਲ਼ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ। ਕਰੀਬ ਇੱਕ ਦਹਾਕਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਟੀਲ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਲਈ ਪੈਸੇ ਜੋੜੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ 75 ਕਿਲੋ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਨੂੰ ''ਸਟ੍ਰੈਚਰਰ ਵਾਂਗਰ'' ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਸੀ।
ਖੇਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲ਼ੇ ਝਾੜ ਨੂੰ ਦੋਪਹੀਆ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਲੱਦ ਕੇ ਮੋਹਰਾਲੇ ਬਜਾਰ ਤੋਂ 13 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰੀਬ ਇੱਕ ਕਿੱਟਲ ਝਾੜ ਹੀ ਢੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹਨ ਖੜ੍ਹਵੀਂਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਊਬੜ-ਖਾਬੜ ਚੜ੍ਹਾਅ ਦੀ ਲੜੀ, ਤਿੱਖੇ ਮੋੜ, ਢਿੱਲੀ ਬਜਰੀ, ਪਹਾੜੀ ਧਾਰਾਵਾਂ ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਭਾਲੂ ਵੀ।
"ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਕੀ ਸੜਕ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ਼ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਕਟਾਈ ਵਧੇਗੀ," ਉਂਗਿਆ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।
