বেলিটো লহিয়াইছে, গ্ৰীষ্মকালৰ মাৰ্চ মাহৰ এই গৰম দিনটোত অ’ৰাপানী গাঁৱৰ মানুহখিনি সৰু বগা ৰঙৰ গীৰ্জাঘৰটোৰ ভিতৰত গোট খাইছে। গৰমৰ দিন যদিও তেওঁলোকে যে নৈতিকতাৰ খাতিৰত আহিছে সেয়া নহয়, আন এক চাপত পৰিহে তেওঁলোক তাত উপস্থিত হ’বলগীয়া হৈছে
ঘূৰণীয়াকৈ বহি লোৱা লোকসকলৰ মাজত এটা সাদৃশ্য আছে - প্ৰত্যেকৰে ৰক্তচাপৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সমস্যা আছে। কাৰোবাৰ কম, কাৰোবাৰ ৰক্তচাপ বেছি। সেয়ে তেওঁলোকে মাহত এবাৰ তাত গোট খায় আৰু ৰক্তচাপ পৰীক্ষা কৰোৱায়। দৰৱৰ বাবে অপেক্ষা কৰা সেইখিনি সময়তে তেওঁলোকে ইটো-সিটো বিভিন্ন কথা পাতে।
“ইয়াত মই সুখ-দুখৰ দু-আষাৰ কথা পাতিবলৈ মানুহ পাওঁ, সেয়ে ইয়ালৈ আহি ভাল পাওঁ,” ৰুপি বেগলে কয়, মানুহে মৰমতে তেওঁক অৱশ্যে ৰুপি বাই বুলিয়ে মাতে। যোৱা পাঁচ বছৰ ধৰি ৫৩ বৰ্ষীয় এইগৰাকী মহিলা ইয়ালৈ আহি আছে। বাইগা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ ৰুপি বাই এগৰাকী পেট পূৰাব পৰাকৈ খেতি কৰে আৰু হাবিৰ পৰা পোৱা এনটিএফপি যেনে খৰি আৰু মহুৱা আদি সংগ্ৰহ কৰি উপৰিঞ্চি সামান্য টকা উপাৰ্জন কৰে। বাইগাসকল বিশেষভাৱে বিপন্ন জনজাতীয় গোট (পিভিটিজি)। অ’ৰাপানী (ঔৰাপানী বুলিও কোৱা হয়) গাওঁখন ঘাইকৈ বাইগা সম্প্ৰদায়ৰ লোক অধ্যুষিত অঞ্চল।
বিলাসপুৰ জিলাৰ কোটা খণ্ডৰ এইখন গাওঁ চত্তীশগড়ৰ অচানকমাৰ-অমৰকণ্টক জীৱমণ্ডলৰ সংৰক্ষিত অঞ্চল (চমুকৈ এ.এ.বি.আৰ.)ৰ কাষতে অৱস্থিত। “মই আগতে ঝাৰু বনোৱা বন সংগ্ৰহৰ বাবে হাবিলৈ গৈছিলো, সেই ঝাৰু মই বিক্ৰী কৰিছিলোঁ। এতিয়া আৰু বেছি দূৰলৈ খোজ কাঢ়িব নোৱাৰা হ’লো, সেয়ে ঘৰতে থাকো,” উচ্চ ৰক্তচাপৰ ফলত অকণমান কষ্টতে ভাগৰ লগাৰ কথা বুজাই ফুলচৰি লাকড়াই কয়। ষাঠি বছৰ বয়সীয়া ফুলচৰি এতিয়া ঘৰতে থাকে আৰু ঘৰৰ ছাগলীকেইটা চোৱা-চিতা কৰে আৰু দিনৰ ভাগত গৰুৰ গোবৰ সংগ্ৰহ কৰে। প্ৰায়ভাগ বাইগা লোকে জীৱিকাৰ বাবে অৰণ্যখনৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে।
