କପଡ଼ାର ଗଣ୍ଠିଲିଗୁଡ଼ିକ ସମିତାଙ୍କ ଚଲ୍ରୁ ନିକଟସ୍ଥ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟକୁ ଆଉ ଯିବା ଆସିବା କରୁ ନାହିଁ । ଦୁଇମାସ ପୂର୍ବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ, ସେ ବଡ଼ା ସହରର ଅଶୋକଭାନ୍ କମ୍ପ୍ଲେକ୍ସରେ ରହୁଥିବା ପରିବାରଗୁଡ଼ିକଠାରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବସ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ । ହାତରେ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ଗଣ୍ଠିଲିଗୁଡ଼ିକ ଧରି ସେ ଦୁଇ କିଲୋମିଟର ଚାଲି ଚାଲି ସେହି ସହରର ଭାନୁଶାଲି ଚଲ୍ରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲେ । ସେଠାରେ ସେ ଲୁଗାକୁ ଇସ୍ତ୍ରୀ କରି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଭାଙ୍ଗି ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପରିବାରଗୁଡ଼ିକୁ ଫେରାଇ ଦେଉଥିଲେ ।
‘‘ଲକ୍ଡାଉନ୍ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପରଠାରୁ, ମୁଁ ପ୍ରାୟତଃ ଅର୍ଡର ପାଇବା ବନ୍ଦ କରି ଦେଇଛି’’ ବୋଲି ୩୨ ବର୍ଷୀୟ ସମିତା ମୋରେ କୁହନ୍ତି, ଇସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ଥିବା କପଡ଼ାକୁ ସୂଚୀତ କରି ସେ କୁହନ୍ତି । ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୪ ବର୍ଷୀୟରେ ଲକଡାଉନ୍ ଘୋଷଣା ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିନକୁ ଅତି କମ୍ରେ ଚାରିଟି ‘ଅର୍ଡର’ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମିତା ବର୍ତ୍ତମାନ ସପ୍ତାହରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ପାଇବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି । ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୈନିକ ଟ. ୧୫୦-୨୦୦ ରୋଜଗାର ଏପ୍ରିଲ୍ରେ ସପ୍ତାହକୁ ଟ. ୧୦୦କୁ ଖସି ଆସିଛି । ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସାର୍ଟ କିମ୍ବା ଟ୍ରାଉଜରକୁ ଇସ୍ତ୍ରୀ କରିବା ପାଇଁ ଟ. ୫ ଏବଂ ଶାଢ଼ି ପାଇଁ ଟ. ୩୦ ନିଅନ୍ତି । ସେ ପଚାରନ୍ତି, ‘‘ମୁଁ ମାତ୍ର ଏତିକି ଟଙ୍କାରେ କେମିତି ବଞ୍ଚି ପାରିବି? ”
ସମିତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସନ୍ତୋଷ, ୪୮, ଅଟୋରିକ୍ସା ଡ୍ରାଇଭର ଭାବରେ କାମ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ୨୦୦୫ ରେ ସେ ବଡ଼ା ନିକଟରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ କେହି ଜଣେ ତାଙ୍କ ଟେମ୍ପୋ ଉପରକୁ ଟେକା ପକାଇଲେ ସେ ଗୋଟିଏ ଆଖିର ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି ହରାଇଲେ । ସେ କୁହନ୍ତି, "ମୁଁ ମୋ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ପୋଷାକ ଇସ୍ତ୍ରୀ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ କାରଣ ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ କରିପାରିବି ନାହିଁ।" "ପ୍ରତିଦିନ ଇସ୍ତ୍ରୀ କରିବା ପାଇଁ ଚାରି ଘଣ୍ଟା ଠିଆ ହେବାରୁ ମୋର ଗୋଡ଼ରେ ଯନ୍ତଣା ହେଉଛି ।”
ସନ୍ତୋଷ ଏବଂ ସମିତା ୧୫ ବର୍ଷ ଧରି ପୋଷାକ ଇସ୍ତ୍ରୀ କରୁଛନ୍ତି । ସମିତା କୁହନ୍ତି, “ତାଙ୍କ ଦୁର୍ଘଟଣା ପରେ ଆମେ ଖାଇବା ପାଇଁ ଏବଂ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କୁ ସ୍କୁଲ ପଠାଇବା ପାଇଁ ଅର୍ଥ ଦରକାର ଥିଲା, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି କାମ ଆରମ୍ଭ କଲି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଲକଡାଉନ୍ ଆମ ପାଇଁ ବାସ୍ତବରେ ଖରାପ ହୋଇଛି ।’’ ପରିବାରଟି ଗତ କିଛି ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ନିଜର ସାମାନ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ ବ୍ୟବହାର କରିଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ତେଜରାତି କିଣିବା ପାଇଁ ଏବଂ ମାସିକ ପ୍ରାୟ ଟ. ୯୦୦ର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ବିଲ୍ ଦେବା ପାଇଁ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନଙ୍କ ଟ. ୪,୦୦୦ ଉଧାର ଆଣିଛନ୍ତି ।
