ମୁଁ ଅବିଭକ୍ତ କଳାହାଣ୍ଡି ଜିଲ୍ଲାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ମରୁଡ଼ି, ଅନାହାର, କ୍ଷୁଧା ଜନିତ ମୃତ୍ୟୁ ଏବଂ ଘୋର ଦାରିଦ୍ରତା ଜନିତ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନର ଏକ ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଥିଲା । ଜଣେ ଛୋଟ ବାଳକ ଭାବରେ ଏବଂ ପରେ ଜଣେ ସାମ୍ବାଦିକ ଭାବରେ, ମୁଁ ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଥିଲି ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରିପୋର୍ଟ କରିଥିଲି । ତେଣୁ ମୁଁ ବୁଝିଛି ଯେ ଲୋକମାନେ କାହିଁକି ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ହୁଅନ୍ତି, କେଉଁମାନେ ସ୍ଥାନାନ୍ତର ହୁଅନ୍ତି, କେଉଁ ଅବସ୍ଥା ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ, ସେମାନଙ୍କର ଶାରୀରିକ ସାମର୍ଥ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରି - ସେମାନେ କିପରି ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରନ୍ତି ।
ଏହା ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଭାବିକ ଥିଲା ଯେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ସରକାରୀ ସହାୟତା ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଆବଶ୍ୟକ କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରାଯାଇଥିଲା । ଖାଦ୍ୟ ନାହିଁ, ଜଳ ନାହିଁ , ପରିବହନ ନାହିଁ ଏବଂ ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ ଶହ ଶହ କିଲୋମିଟର ଚାଲିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବା - ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକଙ୍କର ଚପଲ ହଳେ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା ।
ଏହା ମୋତେ କଷ୍ଟ ଦିଏ, ଯେହେତୁ ମୋର ଏକ ଭାବନାତ୍ମକ ଯୋଗାଯୋଗ ଅଛି , ଏଠାରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଏକ ସଂଯୋଗ ଅଛି - ଯେମିତି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ । ମୋ ପାଇଁ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ଲୋକ । ତେଣୁ ମୁଁ ସେହି ଲୋକ, ସେହି ସମୂହ ଆଉ ଏକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଥିବା ଦେଖି ଅତ୍ୟଧିକ ବିବ୍ରତ ହୋଇଗଲି, ଅସହାୟ ମନେକଲି । ମୁଁ କବି ନୁହେଁ, ତଥାପି ଏହା ମୋତେ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କଲା - ଏହି ଶବ୍ଦ ଏବଂ ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ଲେଖିବା ପାଇଁ ।
