விதைகளின் காவலர்கள்

சாம்னி மீனாவால் அவரது வயது குறித்து நினைவு கூற இயலவில்லை. ஆனால், அவரது இளம் பிராயத்தில் சுவைத்த உணவுகளின் சுவை குறித்து நினைவு கூர்ந்தார்: “அந்த சுவை தற்போது மாறிவிட்டது. அந்த மாதிரியான சுவையை நீங்கள் இப்போது எங்கும் சுவைக்கவே முடியாது.  தற்போது நாட்டு(பாரம்பரிய) விதைகள் எங்கும் இல்லை.விதைகளின் வகைகளைக் கண்டறிவதும் மிகவும் கடினம்” என்று கூறினார்.

ராஜஸ்தான் மாநிலம் உதய்ப்பூர் நகரத்தின் புறநகர்ப் பகுதியில் அமைந்துள்ள காதி கிராமத்தில் சாம்னிபாய் வசித்து வருகிறார். அவருக்கு வயது  80 இருக்கக்கூடும். அவரது சிறுவயதில் இருந்து விதைகளை சேமித்து வருகிறார். அவரும் அவரது கணவரும் எவ்வாறு வீடு கட்டினார்கள் மற்றும் விவசாயம் செய்தார்கள் என்பது குறித்தும், உயிர் பிழைத்தலுக்காக மட்டுமே எந்த அளவு அவர்கள் உழைத்தார்கள் என்பது குறித்தும் நினைவு கூர்ந்தார். அதுமட்டுமல்லாது, தற்போதைய நிலையை விட அவரது இளமைக் காலத்தில் வாழ்வும், உணவு முறையும் எவ்வாறு மேம்பட்டிருந்தது என்பது குறித்தும் அவர் தெரிவித்தார்.  

பல ஆண்டுகளாக சாம்னிபாயும் அவரது குடும்பமும் டஜன் கணக்கான பாரம்பரிய விதைகளைப் பாதுகாத்து வருகின்றனர். தற்போது, அவரது மரபு அறிவினை அவரது மருமகள்களுக்கும் கடத்தி வருகிறார். “பெண்கள் சிறப்பான  வகையில் விதைகளை பாதுகாக்கக் கூடியவர்கள்.  அவர்கள் அதன் மீது அக்கறை செலுத்துகின்றனர். மறுபடியும் பூர்த்திச் செய்வதையும் நினைவில் கொள்கின்றனர். விதை சேகரிக்கும் இந்த மொத்த செயல்முறையும் விவரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது” என்று சாம்னிபாய் கூறினார்.

இதுகுறித்த சம்பவத்தை நினைவு கூர்ந்த அவர்,“எங்கள் கிராமம் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நாட்களை நான் நினைத்து பார்க்கிறேன்.  அது 1973 ஆம் ஆண்டு நடந்தது. எங்கள் கிராமத்தில் உள்ள எல்லா வீடுகளும் தண்ணீரில் மூழ்கின.  எங்கள் பொருட்கள் எல்லாம் பாழாகின, ஆனால் நான் விதைகளைக் குறித்தே பெரிதும் அக்கறைக் கொண்டிருந்தேன்.  அதற்கே  நான் முன்னுரிமை அளித்தேன். அந்த விதைகள் தான் தற்போது என்னிடம் இருக்கின்றன. அவை விவசாயிகளுடைய வாழ்வில் மிகமுக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன” என்று கூறினார்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், சாம்னிபாயின் குடும்பம் விதைகளைச் சேகரிக்கத் தொடங்கி, இந்த மாற்றத்திற்கான அடியை  முன்னெடுத்துள்ளது. இதன் மூலமாக அழிவு நிலையில் இருந்த விதைகளின் வகைகளை உள்ளூர் விவசாயிகளோடு பகிர்ந்துக் கொள்ளத் தொடங்கியுள்ளனர். அவ்வாறு பெற்ற  கடனை ஒன்றரை மடங்கு விதைகளாக விவசாயிகள் திரும்பிச் செலுத்தியுள்ளனர்.

தற்போதைய சந்தைப் போக்குகளின் அழுத்தங்கள் அதிகரித்து வரும் அதேவேளையில் , சாம்னிபாயின் குடும்பம் சொந்த குடும்பத்தேவைகளுக்காக  தற்போது வரை இயற்கை விவசாயத்தில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். “அரசு தரும் உரங்களையும்,இலவச விதைகளையும்  நாங்கள் ஏன்  பெறவில்லை என இந்த கிராமத்தில் உள்ள பிற விவசாயிகள் எங்களிடம் கேட்கின்றனர். அவர்கள் என்னை முட்டாள் என்று கூறுகின்றனர்.  ஆனால், அவர்கள் விளைவிப்பவையும் நாங்கள் விளைவிப்பவையும்  ஒன்றல்ல. நாங்கள் அவற்றை எங்கள்  வீட்டில் சாப்பிடுவதில்லை”.என்று அவரது மகன் கேசரம் மீனா கூறினார்.

சாம்னிபாயின் குடும்பம் பத்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாக பல பயிர் வகைகளை விதைப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். அவர்கள் தற்போதும் கூட, ஒவ்வொரு மூன்று மாதத்திற்கும் பயிரினை சுழற்சி முறையில் மாற்றி விதைத்து வருகின்றனர். எவ்வாறாயினும், சந்தை சார்ந்த சார்பு என்பது அந்தக் கிராமத்தில் எதிர் விளைவுகளை  உண்டாக்கியுள்ளது. அந்தக் கிராமத்து மக்கள் தங்கள் சொந்த தேவைகளுக்குக் கூட உணவு உற்பத்தி செய்ய இயலாத நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளனர். எனவே, உணவுத் தேவைகளுக்காக சந்தையையே சார்ந்திருக்க வேண்டியுள்ளது.  இதுகுறித்து கூறிய சாம்னிபாய், தனது சிறு வயதில் அனைத்தும் தங்கள் வயலிலேயே விளைந்ததாகவும், உப்பு வாங்குவதற்கு மட்டுமே சந்தைக்கு சென்ற நிலை நிலவியதாகவும் தெரிவித்தார். 

தமிழில்: பிரதீப் இளங்கோவன்.