கொடிய வைரஸ்ஸுடனும் சமூக வைரஸ்ஸுடனும் வாழ்தல்

ஒருவரை மட்டும் கொரொனா வைரஸ் பாதித்திருந்தது பெரிய பிரச்சினையாக இருக்கவில்லை. கிராமவாசிகளுடன் கூடிப் பேசி ஊர் தலையாரி ஓர் உத்தரவிட்டார். ஒரு மாதத்துக்கு அந்த குடும்பம் வீட்டை விட்டு வெளியேறக் கூடாது. கொரோனாவுக்கான தனிமை சிகிச்சை என்னவோ வெறும் 14 நாட்கள்தான். குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு மட்டும்தான் பாதிப்பு இருந்தது.

இதில் இன்னொரு பிரச்சினையும் இருக்கிறது. ஒஸ்மனாபாத் மாவட்டத்திலேயே அவருக்குதான் முதல் பாதிப்பு. பிரச்சினை என்னவென்றால், தப்லிகி ஜமாத் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு ஊர் திரும்பியிருந்தார்.

ஒஸ்மனாபாத்தின் உமர்கா தாலுகாவிலுள்ள அரசு மருத்துவமனையில் அவர் சிகிச்சை பெற்றுக் கொண்டிருந்தபோது, அவரின் குடும்பம் அறிவிக்கப்படாத வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. “எங்களின் நிலத்துக்கு சென்று அறுவடை கூட செய்ய முடியவில்லை,” என்கிறார் 31 வயதாகும் முகமது சல்மான் (பெயர் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது). “பயிர்கள் அறுவடைக்கு தயாராகிவிட்டன. நாங்கள் செல்ல முடியாததால் அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. கால்நடை கொஞ்ச பயிரை அழித்துவிட்டது. மிச்சம் இருந்தவை காய்ந்துவிட்டது. எங்களால் அவற்றை காக்க முடியவில்லை. கிட்டத்தட்ட்ட 50,000 ரூபாய் நஷ்டம்.”

கொரோனாவை கட்டுக்குள் கொண்டு வர பிரதமர் மோடி நாடு முழுவதும் ஊரடங்கு அறிவித்த மார்ச் 24ம் தேதிதான் சல்மான் ஊர் திரும்பினார். அதே வாரத்தில், கிட்டத்தட்ட 2000 பேர் தப்லிகி ஜமாத்தின் தலைமையிடமான மர்க்காஸ் நிசாமுத்தின்னில் தங்கியிருந்த விஷயத்தை தில்லி அதிகாரிகள் கண்டுபிடித்தனர். தப்லிகி ஜமாத் என்பது1926ம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்டு தில்லியில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் பழம்பெரும் இஸ்லாமிய அமைப்பாகும். மார்ச் 13லிருந்து 15 வரை அவர்கள் தில்லியில் நடந்த மாநாட்டுக்காக கூடினர். அந்த மாநாடு வைரஸ் பரவுவதற்கான முக்கியமான இடமாக மாறிப் போனது. அந்த நிகழ்வுக்கு பிறகு மிக மோசமான பிரச்சாரம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. மொத்த இஸ்லாமிய சமூகத்தின் மீதும் பழி போடும் வேலை தொடங்கியது.

சல்மானும் அவர் மனைவியும் அதே மாநாட்டுக்கு செல்லவில்லை என்பது எவருக்கும் ஒரு பொருட்டாகவே இருக்கவில்லை. “கிராம மக்கள் எங்களுக்கு பின்னால் பேசத் தொடங்கினார்கள்,” என்கிறார் அவர். “என்னிடம் எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை. ஆனாலும் கிராமப் பஞ்சாயத்து எங்களை பரிசோதிக்க சொன்னது. அவர்கள் எந்த பாதிப்பும் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என நினைத்தார்கள். இந்தியா முழுக்க இஸ்லாமியர்கள் மோசமாக சித்தரிக்கப்பட்டு கொரொனா வைரஸ் பரவலுக்கு காரணமென குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். கிராமத்தில் இருக்கும் மக்கள் என்னை சந்தேகத்துடன் பார்த்தார்கள்.”

நிலவரம் இன்னும் மோசமாகவிருந்தது. சல்மானுக்கு கொரோனா தொற்று இருப்பது ஏப்ரல் 2ம் தேதி உறுதியானது. “நல்லவேளையாக என் குடும்பத்தில் இருந்த வேறு எவருக்கு பாதிப்பு இல்லை,” என்கிறார் அவர். “அடுத்த நாளே என்னை மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றார்கள்.”

சேதம் என்னவோ ஏற்படுத்தப்பட்டுவிட்டது. “கொரோனா வைரஸ்ஸை ஒஸ்மனாபாத்துக்கு கொண்டு வந்ததற்காக என் குடும்பத்தை கிராம மக்கள் அவமதிக்க தொடங்கினார்கள்,” என்கிறார் அவர். “ஊர் தலையாரி என் குடும்பம் ஒரு மாதத்துக்கு வீட்டை விட்டு வெளியேறக் கூடாது என உத்தரவிட்டார். மறுபக்கத்தில் என்னுடைய பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் உள்ளிட்ட சில நல்லவர்கள் என் குடும்பத்துக்கு தேவையான உணவு வீட்டில் இருப்பதை உறுதிப்படுத்தினார்கள். ஆனால், கடந்த ஆறு மாதமாக எங்களின் ரத்தமும் வியர்வையும் சிந்தி நாங்கள் விதைத்த பயிர்களை மறந்து விட வேண்டியிருந்தது.”

கிராமத்திலிருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில் 4.5 ஏக்கர் விவசாய நிலம் சல்மானுக்கு இருந்தது. மனைவி, இரண்டு குழந்தைகள், சகோதரர், பெற்றோர் உள்ளிட்டு மொத்தம் எட்டு பேர் கொண்ட குடும்பம் சோயாபீன்ஸ் மற்றும் பாசிப்பருப்பு ஆகியவற்றை சம்பா பருவத்திலும் வெள்ளைச்சோளம் மற்றும் சுண்டலை குறுவை பருவத்திலும் விளைவிக்கின்றனர். “கூலிகளை கூட அறுவடை செய்ய கேட்டுப் பார்த்தோம். ஆனால் எங்களுக்கு வேலை பார்க்க எவரும் விரும்பவில்லை,” என்கிறார் அவர். இரண்டு ஆழ்துளைக் கிணறுகளும் ஒரு கிணறும் எங்கள் நிலத்தில் இருக்கிறது. ஆனாலும் நிலம் காய்ந்துபோய் கிடக்கிறது. ஏனென்றால் யாரும் எங்களுக்கு வேலை பார்க்க வரவில்லை.”

தற்போது வரை மகாராஷ்டிராவில் 4,80,000 கொரோனா பாதிப்புகள் கண்டறியப்பட்டிருக்கின்றன. ஆரம்பக்கட்ட ஊரடங்கின்போது இருந்த அச்சம் மிகவும் கொடுமையானது. எதிர்காலம் அச்சத்தை கொடுத்தது. செய்திகளும் உடனுக்குடன் பரவும் வாய்ப்பு இல்லை. பதட்டம் அதிகமாக இருந்தது.

”ஊரடங்கால் அனைவரும் பாதிப்பு அடைந்திருக்கின்றனர்,” என்கிறார் சல்மான். அறுவடை செய்யப்பட்ட தானியங்களை மண்டிகளுக்கு கொண்டு செல்ல முடியாமல் விவசாயிகள் தவித்தனர். நஷ்டங்களால் பெரும் நிச்சயமின்மை நிலவியது. கூடுதலாக வைரஸ் தொற்றிவிடுமோ என்ற பயமும் இருந்தது. நடக்கும் கொடுமைகளுக்கு பழிபோட நம் சமூகம் ஆள் தேடிக் கொண்டிருந்தது. இஸ்லாமியர்கள் இலக்காகினர்.”

இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரான அச்சுறுத்தலை அதிகரிப்பதில் தொலைக்காட்சிகள் முக்கியமான பங்கு வகித்ததாக சொல்கிறார் சல்மான். “மக்கள் ஊரடங்கு காலத்தில் எந்த வேலையும் செய்யவில்லை,” என்கிறார் அவர். “செல்ஃபோன்களின் வரும் செய்தித் துணுக்குகளை நாள் முழுக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். செய்தித்துணுக்குகள் இஸ்லாமியர்களை கெட்டவர்களாக காட்டிக் கொண்டிருந்தன.”

மராத்தி சேனல் ஒன்று சல்மான் புகைப்படத்தையும் கொரொனா பாதிப்புக்கு பிறகு ஒளிபரப்பியது. ”அந்த காணொளி அதிகமாக வாட்சப்பில் பகிரப்பட்டது,” என்கிறார் அவர். “தாலுகாவில் இருக்கும் அனைவரும் அதை பார்த்து விட்டார்கள். மக்கள் என்னை வித்தியாசமாக பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். என் குடும்பம் அவமதிக்கப்பட்டார்கள். அவமானமாக இருந்தது.”

மருத்துவமனையில் நிலவரம் ஓரளவுக்கு நன்றாக இருந்தது. ஆரம்பத்திலேயே அனுமதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளில் சல்மானும் ஒருவர். மருத்துவர்கள் நன்றாக கவனித்துக் கொண்டனர். அதிக நோயாளிகளும் இல்லை. “தொடர் பரிசோதனைகள் எனக்கு சரியாக நடத்தப்பட்டது,” என்கிறார் அவர். என்னுடைய வார்டு சுத்தமாக இருந்தது. 20 நாட்களுக்கு பிறகு சிகிச்சை முடித்து அனுப்பும்போது ஒரு சிறு விழா கூட நடத்தினார்கள். ஏனெனில் முதலில் குணமானவன் நான்தான்.”

ஷில்பாவுக்கு தனுஜ் பகெட்டியும் இந்த விஷயத்தில் கொடுத்து வைக்கவில்லை. ஜல்னா மாவட்டத்தில் இருவருக்கும் கொரோனா தொற்று ஜூன் மாதத்தின் கடைசி வாரத்தில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டபோது மகாராஷ்ட்ராவின் மொத்த பாதிப்புகள் 1.5 லட்சத்தை தாண்டி விட்டது. நகரங்களோடு வைரஸ் முடங்கவுமில்லை. ஊருக்குள்ளிருந்து பாழடைந்த சுகாதார மருத்துவமனையில் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது.

ஒஸ்மனாபாத்திலிருந்து 220 கிலோமீட்டர் தொலைவிலிருந்த ஜல்னா டவுனின் ஷில்பாவும் தனுஜ்ஜும் முதல் இரு நாட்களை மாவட்ட மருத்துவமனையில் கழித்தார்கள். ஒரு வாரம் கழித்து தனித்திருத்தல் மையம் ஒன்றில் கழித்தனர். இரு இடங்களையும் அவர்கள் சேர்ந்த விதமே வித்தியாசமாக இருந்தது.