கட்காரி பழங்குடிகளின் முதுகுகளில் எரியும் அடுப்புகள்

ஒரு மதிய வேளையில் நட்சுர் கட்காரிவாடி ஊரில் உள்ள கோயிலுக்கு சில கார்கள் வந்தன. விஷ்ணு வாக்மாரே வெளியே எட்டிப் பார்த்தார். பிறகு கட்காரி மொழியில் ஏதோ சொன்னார். 15 ஆண்களும் பெண்களும் கொண்ட ஒரு குழு வெளியே சென்று வந்தவர்களை வரவேற்றது.

"வேலைக்கு ஆட்கள் எடுக்க அவர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் பேரம் பேசுவதற்கு உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களால் (காண்ட்ராக்டர்களால்) ஏமாற்றப்படுவதை எங்களின் மக்கள் உணரவில்லை. அவர்கள் எங்களை சுரண்டுகிறார்கள். ஆனாலும் நாங்கள் அவர்களுக்காக சென்று வேலை பார்க்கிறோம். நான் செல்வதில்லை," என்கிறார் 21 வயதாகும் விஷ்ணு. அவர் பக்கத்து கிராமங்களிலிருந்து கிடைக்கும் சிறு சிறு வேலைகளை செய்கிறார்.

மகாராஷ்டிராவின் ராய்கட் மாவட்டத்தில் உள்ள சுதாகத் ஒன்றியத்தின் நட்சுர் பஞ்சாயத்தில் இருக்கும் கிராமம் நட்சுர் கட்காரிவாடி. இங்கு இருக்கும் 360 கட்காரி ஆதிவாசி மக்களில் பெரும்பாலானோர் ஒவ்வொரு தீபாவளி போதும் இடம் பெயர்கிறார்கள். ஆந்திரா, கர்நாடகா மற்றும் மகாராஷ்டிராவின் சிப்லன், அமராவதி போன்ற இடங்களில் இருக்கும் சூளைகளில் அவர்கள் வேலை பார்க்கிறார்கள். ஜூன் மாதம் தொடங்கியதும் தங்களின் கிராமங்களுக்கு திரும்புகிறார்கள். கருவேல மரங்களில் இருந்து கரி தயாரிக்கிறார்கள்.  பெரிய உணவகங்களில் தந்தூரி அடுப்புகளிலும் பார்பிக்யூ அடுப்புகளிலும் அந்த கரி பயன்படுத்தப்படுகிறது.

கருவேல மரங்கள் காடுகளில் இருக்கின்றன. அவற்றின் உரிமையாளர்கள் உள்ளூரில் வசிப்பவர்கள். உரிமையாளர்களுடன் கான்ட்ராக்டர்கள் ஒப்பந்தம் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். கருவேல மரங்களுக்கு பதிலாக தோட்டம் அமைக்கும் வகையில் நிலத்தை சமன்படுத்தி தரவேண்டும் என்பதே ஒப்பந்தம். பணியாளர்கள் கருவேல மரங்களை வெட்டுவார்கள். செங்கல்சூளை அமைப்பார்கள். அதில் மண்ணை கொட்டுவார்கள். அதில் கருவேல மரத்தை வேக வைப்பார்கள். பிறகு அந்த கரியை அவர்கள் லாரிகளின் நிரப்ப வேண்டும். மரங்கள் எல்லாம் அகற்றப்பட்ட பிறகு அவர்கள் நிலத்தை சுத்தப்படுத்தி நடவுக்கு ஏற்றார்போல் மாற்றிக் கொடுப்பார்கள்.

 "கான்ட்ராக்டர்கள் முன்பணமாக 20 ஆயிரத்தில் இருந்து 40 ஆயிரம் வரை பணம் கொடுத்து விடுவார்கள்," என்கிறார் 36 வயதாகும் சந்தீப் பவார். அதே பஞ்சாயத்தில் இருக்கும் தனாலே கட்காரிவாடி கிராமத்தில் அவர் வசிக்கிறார். "நிலம் இருக்கும் பகுதி, வேலைகள் மற்றும் பேரம் ஆகியவற்றை பொறுத்தே தொகை முடிவாகும். இந்த அளவுக்கு பணம் முன்பே கிடைப்பது எங்களுடைய மக்களின் ஆர்வத்தை தூண்டுகிறது. குடும்பத்தில் திருமணம் போன்ற நிகழ்ச்சிகள் இருக்கும் பட்சத்தில் காண்ட்ராக்டர்கள் 80 ஆயிரம் ரூபாய் வரை குடும்பத்திற்கு கொடுத்து விடுகிறார்கள்.

சூளைகளில் ஒரு ஜோடி என்பது ஒரு உழைப்பு பகுதியாக கணக்கெடுக்கப்படுகிறது. பிற குடும்ப உறுப்பினர்கள் சாக்குகளை தூக்குவது போன்ற பிற வேலைகள் செய்ய உதவுகிறார்கள். இது வேலையை வேகமாக்குகிறது. ஆனால் அவர்களுக்கு தனி ஊதியம் கொடுக்கப்படுவதில்லை. ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் உணவுக்கும் 400 ரூபாயை ஒவ்வொரு வாரமும் காண்ட்ராக்டர்கள் கொடுத்துவிடுகிறார்கள். அதாவது ஏழு மாதங்களுக்கு 12000 ரூபாய். இந்தப் பணமும் ஊதியத்தின் ஒரு பகுதியாகவே தரப்படுகிறது. அதற்கும் சேர்த்துத்தான் ஜோடி வேலை பார்த்து தீர்க்க வேண்டும்.

ஓய்வே இல்லாத வேலை. காலை 7 மணிக்கு தொடங்கி இரவு 9 மணி வரை நீளும். வாரத்தில் ஒரே ஒரு நாள் மட்டும்தான் விடுமுறை. அதுவும் அருகே இருக்கும் சந்தைகளுக்கு சென்று உணவுப் பொருட்களை வாங்குவதற்காக. புனே மாவட்டத்தில் இருக்கும் கேத் தாலுகாவின் ஒரு பகுதியில் வேலை பார்க்கும் சஷிகாந்த் வாக்மாரே, "இன்று மகர சங்கராந்தி. ஆனால் காலையில் இருந்து தொடர்ச்சியாக நாங்கள் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். சில நேரங்களில் லாரிகளில் கட்டையையோ கரியையோ ஏற்ற நடுநிசி வரை ஆகி விடுகிறது," என்கிறார்.

"30 ஆயிரம் ரூபாய் நீங்கள் முன்பணம் பெற்றிருந்தால் கான்ட்ராக்டர் உங்களுடைய கடன் முடிந்துவிட்டது என்று சொல்லும் வரை நீங்கள் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஒருவேளை ஒரு குடும்பம் வெறும் 200 சாக்குகள்தான் ஒரு பணிக் காலத்தில் செய்து முடிக்கிறது என்றால் அடுத்த வருடத்திலும் அவர்கள் திரும்ப வந்து எந்த கூலியும் பெறாமல் கடனை அடைக்க வேலை பார்த்துக் கொடுக்க வேண்டும்," என்கிறார் 79 வயதாகும் பாபு ஹிலாம். குக்கிராமங்களில் மதிப்பு பெற்றிருக்கும் முதியவர் அவர்.

சூளைகளின் அருகே தங்கி வேலை பார்க்கும் காலத்தில் வேலைப்பளு அதிகமாக இருக்கும். உணவுப் பற்றாக்குறையும் இருக்கும். கட்காரிகள் தங்களுடைய குக்கிராமங்களுக்கு திரும்பும்போது அவர்களின் குழந்தைகள் ஆரோக்கிய குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். சில மாவட்டங்களில் அங்கன்வாடிகள் முட்டைகளையும் கடலை பர்பியும் கொடுக்கின்றன. ஜூலை மாதத்திலிருந்து செப்டம்பர் மாதம் வரை ஒவ்வொரு வருடமும் கர்ப்பிணிகளுக்கும் பால் சுரக்கும் தாய்களுக்கும் இரண்டிலிருந்து ஆறு வயது வரை குழந்தைகள் வைத்திருக்கும் தாய்மார்களுக்கும் அவை வழங்கப்படுகின்றன.

தனாலேவில் இருக்கும் ராய்கட் ஜில்லா பரிஷத் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியரான பாபு மகதிக் சொல்லும்போது, "எங்களிடம் 40 குழந்தைகள் இருக்கின்றனர். அவர்களில் 20 பேர் கட்காரி குடும்பங்களில் இருந்து வருபவர்கள். அக்டோபர் மாதத்திற்கு பிறகு இந்த குழந்தைகள் வேறு மாநிலங்களுக்கு அவர்களின் பெற்றோர்களுடன் இடம் பெறுவார்கள். பிறகு ஜூன் மாதத்தில் திரும்பிவிடுவார்கள். இந்த மாதங்களில் அவர்கள் வேறு பள்ளிக்கூடங்களில் சேர்வதில்லை. திரும்ப வந்த பிறகு அரசின் தேர்ச்சி மறுப்பு கொள்கையின்படி அடுத்த வகுப்புகளுக்கு தேர்ச்சி அடைய வைக்கப்படுகிறார்கள். ஒன்பதாம் வகுப்பு அடையும் போது அவர்களுக்கு வெறும் ஆரம்பகட்ட கல்வி மட்டுமே தெரிந்திருக்கிறது. பெரும்பாலானவர்கள் ஒன்பதாம் வகுப்பிலேயே தேங்கி படிப்பை நிறுத்திவிடுகிறார்கள்," என்கிறார்.

சந்தீப் 2009 ஆம் ஆண்டில் ஒரு கரிச்சூளையில் ஒரே ஒரு பணிக்காலம் வேலை பார்த்தார். அதற்குப் பிறகு கிராமத்தை விட்டுச் சென்று அப்படியான சூழலில் மீண்டும் வேலை பார்த்து விடக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தார். அவருக்கு வாய்ப்பு இருந்தது. அவரின் தந்தை ஹரி பவாருக்கு 33 குந்தாக்கள் (40 குந்தாக்கள் என்பது ஒரு ஏக்கர்) நிலம் வன உரிமைச் சட்டத்தின்படி ஒதுக்கப்பட்டு இருந்தது.  அவரின் குடும்பம் நெல், தானியங்கள், காய்கறிகள் மற்றும் மலர்கள் போன்றவற்றை ஒரு பெரிய நிலத்தில் விளைவிக்கின்றனர். அந்த நிலத்திற்கான உரிமை அவர்களிடம் இல்லை. மேலும் அது காட்டுக்குள் இருக்கிறது. 

65 குடும்பங்கள் வசிக்கும் தனாலே கட்காரிவாடி கிராமத்தில் மூன்றே மூன்று குடும்பங்களுக்கும் மட்டும்தான் வன உரிமைச் சட்டத்தின்படி காட்டின் மீது தனி உரிமை கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. பலருக்கு ஆவணங்கள் இல்லாததால் அந்த சலுகையை பெற முடியவில்லை. மேலும் சட்ட முறைமைகளில் விழிப்புணர்வு இல்லாததாலும் அடைய முடியவில்லை. 

பழங்குடிகள் ஒருங்கிணைந்த மேம்பாட்டு திட்டத்தின் அலுவலகம் ராய்காட் மாவட்டத்தில் உள்ள பென் தாலுகாவில்தான் இருக்கிறது. ஆதிவாசிகளுக்கான நிதியும் திட்டங்களும் அங்கிருந்தே இயக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக எளிதில் பாதிப்படையக் கூடிய கட்காரி போன்ற பழங்குடிகளுக்கென உருவாக்கப்பட்ட வாய்ப்புகள் அவை. 10 பேர் கொண்ட குழு செங்கல்சூளை அமைப்பதற்காக மூன்று லட்ச ரூபாய் மானியத்தை உள்ளடக்கிய திட்டங்கள் அவை. "வெளியே சென்று வேறு செங்கல் சூளைகளில் வேலை செய்வதற்கு பதிலாக எங்களுக்கு என்று சொந்தமாக சூளை இப்போது இருக்கிறது," என்கிறார் சந்தீப். அவரும் 9 பேரும் சேர்ந்து சூளை நடத்துகிறார்கள். அதில் வரும் லாபத்தை அவர்கள் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். மார்ச் மாதத்தில் இருந்து அக்டோபர் வரை எட்டு மாதங்கள் வேலை பார்ப்பதில் ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் 20 ஆயிரம் ரூபாய் மாதத்துக்கு கிடைக்கிறது. ஜூன் மாதம் தொடங்கி அக்டோபர் மாதம் வரை சிலர் விவசாய வேலைகள் செய்வதற்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

ஆனால் பல கட்காரிகளுக்கு சூளை திட்டத்தைப் பற்றி தெரியாது. சந்தீப்பின் வெற்றிக்குப் பிறகு 2018 ஆம் ஆண்டில் இரண்டு விண்ணப்பங்கள் நட்சூர் கட்காரிவாடியில் இருந்தும் இன்னொரு கட்காரி குக்கிராமத்தில் இருந்தும் அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றன.

சுற்றுலாத் துறையும் சில வேலை வாய்ப்புகளை வழங்குகிறது. சுதாகத் தாலுகாவிலுள்ள பாலி டவுன் அஷ்ட விநாயகர்களில் ஒரு விநாயகருக்கு பெயர் பெற்றது. மேலும் வரலாற்று ரீதியான கோட்டைகளும் குகைகளும் அங்கு இருக்கின்றன. நட்சூர்தான் அந்த இடங்களுக்கு செல்வதற்கான நுழைவாயில். "நாங்கள் இடம்பெயர்வதில்லை ஏனெனில் எங்களுக்கு பண்ணை வீட்டு உரிமையாளர்கள் வேலைகள் தருகிறார்கள். ஊதியம் குறைவுதான் (ஆண்களுக்கு 200 ரூபாயும் பெண்களுக்கு 150 ரூபாய்). குறைந்தபட்சம் நாங்கள் பக்கத்திலேயே வாழ முடிகிறது.  தேவை ஏற்பட்டால் எங்களுக்கு முன்பணமும் கொடுக்கிறார்கள்," என்கிறார் 50 வயதாகும் பிவா பவார். நட்சூர் பஞ்சாயத்தில் உள்ள பகிரம்பட ஆதிவாசிவாடியை சேர்ந்தவர். 

இந்த கிராமத்தைச் சேர்ந்த 12 குடும்பங்கள் அருகே உள்ள கிராமங்களிலிருந்து கட்காரிகள் இடம்பெயரும் காலத்தில் கூட இடம்பெயர்வது இல்லை. "எங்களிடம் விட்டால் நாங்கள் நிச்சயமாக எந்த காலத்திலும் எங்கள் கிராமத்தைப் விட்டு இடம் பெயர மாட்டோம்," என்கிறார் ஒருவர்.