"ਲੋਕ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਸਿਰੇ ਚਾੜ੍ਹਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ,"ਕੇ.ਵੀ. ਜਾਰਜਕੁਟੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਫਰਵਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੇਰਲ ਦੀ ਲੂੰਹ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲ਼ੀ ਗਰਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੇ.ਵੀ. ਜਾਰਜਕੁਟੀ ਅਤੇ ਬਾਬੂ ਉਲਾਹਨਨ ਆਪਣੀ ਅਸਥਾਈ ਝੌਂਪੜੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਥੋੜ੍ਹੇ-ਥੋੜ੍ਹੇ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਹਵਾ ਦਾ ਬੁੱਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲੀ ਸੁਖ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀ ਝਾਕੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਹੈ- ਜੋ ਕਿ ਕੋਟਾਯਮ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪੱਲੋਮ ਬਲਾਕ ਵਿੱਚ ਪਨਾਚਿਕਕਾਡੂ ਤਾਲੁਕ ਦੇ ਕੋਲਾਦ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਤਲੀਆਂ ਆੜਾਂ (ਖਾਲ਼੍ਹਾਂ) ਨਾਲ਼ ਵੰਡੇ 250 ਏਕੜ ਵਾਹਣ ਅੰਦਰ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਤੋਤੇ ਰੰਗਾ ਝੋਨਾ ਹੈ। ਲੰਮੀਆਂ ਬਲੇਡਨੁਮਾ ਤਿੜਾਂ 'ਚੋਂ ਚਿੱਟੇ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲਦੇ ਅਤੇ ਖੇਤੋਂ ਪਾਰ ਤਾਰਾਂ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਪੰਛੀ ਜਾ ਬੈਠਦੇ ਤੇ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਹੀ ਸਕੂਨ ਭਰਿਆ ਨਜ਼ਾਰਾ ਉਲੀਕਦੇ।
ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਹਰੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਚਰਾਂਦਾਂ ਖਾਲੀ ਵਾਹਣ (ਪੈਲ਼ੀ) ਸਨ - ਜ਼ਮੀਨ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਨਮੀ ਪਈ ਸੀ। ਬਾਬੂ ਅਤੇ ਜਾਰਜਕੁੱਟੀ ਨੇ, ਸੁਰੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ, ਸ਼ਿਬੂ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਵਰਗੀਸ ਜੋਸੇਫ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਹਨੂੰ ਵਾਹਿਆ। “ਇਸ ਸਭ ਕਾਸੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਖੇਤੀ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਰਿਹਾ। ਨਦੀਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਵਾਹਣ ਦੁਆਲੇ ਸਿੰਚਾਈ ਲਈ ਆੜਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਰਿਹਾ। ਆਮ ਵਾਹਣਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ, ਸਨਮੀ ਪਈ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ [ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ],” ਬਾਬੂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਤੇ ਇਸ ਖੇਤ ਤੋਂ 20 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਸਥਿਤ ਕਸਬੇ ਚੰਗਨਾਸੇਰੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ-ਕਿਸਾਨ ਸਾਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਝੋਨਾ ਉਤਪਾਦਕ ਹਨ।
