“ਮੈਂ...ਮੈਂ...” ਅਮਨ ਮੁਹੰਮਦ ਬਾਕੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ 12 ਕੁ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇ ਵਿਨਾਇਕ ਚਵਿਥੀ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਪੰਡਾਲ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਰਤਾ-ਧਰਤਾ (ਪ੍ਰਬੰਧਕ) ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। “ਉਹਨੇ ਇਕੱਲੇ ਨੇ ਹੀ 2,000 ਰੁਪਏ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ,” ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਟੀ. ਰਾਗਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਸਲਈ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਅਮਨ ਦੇ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ’ਤੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਇਸ ਸਾਲ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਚੰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ ਭਾਵ ਪੰਡਾਲ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ 3,000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਤਿਹਾਈ ਯੋਗਦਾਨ ਉਸ ਇਕੱਲੇ ਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੰਤਪੁਰ ਕਸਬੇ ਦੇ ਸਾਈਂਨਗਰ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੋਂ ਚੰਦਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਇਹ ਉਹਦਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਅਮਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
2018 ਦੇ ਇੱਕ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਸਾਈਂਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਇਕ ਚਵਿਥੀ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਕ-ਬਿਲੀਵ (ਝੂਠਾ-ਮੂਠਾ ਖੇਡ) ਖੇਡਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ। ਇਹ ਖੇਡ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ 'ਅਵਾ ਅਪਾਚੀ' ਖੇਡ ਦਾ ਤੋੜਿਆ-ਮਰੋੜਿਆ ਰੂਪ ਸੀ। ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਗਣੇਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਾ ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਵਿਨਾਇਕ ਚਵਿਥੀ ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਦੁਆਲ਼ੇ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਚੁੱਕੀ ਲਿਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਥਾਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁੰਜੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਰਅਸਲ ਗਣੇਸ਼ ਨਿਮਰਜਨਮ ਸੀ- ਭਾਵ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਵਿਸਰਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਹ ਛੋਟਾ ਗਣੇਸ਼ ਅਮਨ ਮੁਹੰਮਦ ਸੀ। ਉੱਪਰਲੀ ਕਵਰ ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਰਾਂ ਜਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੂਹਰਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ (ਬਿਲਕੁਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ) ਖੜਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਾਲ ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਇਕ ਚਵਿਥੀ ਦੇ ਜਸ਼ਨਾਂ ਲਈ, ਅਮਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ 2x2 ਫੁੱਟ ਦੇ ਪੰਡਾਲ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ - ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਅਨੰਤਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੰਡਾਲ ਮੇਰੇ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮੂਰਤੀ 1000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦੀ ਸੀ। 2,000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਰਕਮ ਪੰਡਾਲ ਵਗੈਰਾ ਗੱਡਣ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਜਾਵਟ 'ਤੇ ਖਰਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਡਾਲ ਸਾਈਂਨਗਰ ਦੇ ਤੀਜੇ ਮੋੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਦਰਗਾਹ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
