‘আমি পুৱা ৫ বজাতে খোজ ল’লো। আমি বিলোচিলৈ যাবলৈ বিচাৰিছিলো। এখনো বাহন নাছিল। মালিকে আমাৰ প্ৰতিজনকে ১০০০ টকাকৈ দিছিল। সেইখিনিৰে আমি নিমখ আৰু মচলা (গেলামালৰ বস্তু) আনিলো। আমি ঘৰ গৈ নাপালে কি খাম? গাঁৱৰ পৰা ফোন আহিছেঃ আপোনালোক সকলোৱে যদি এতিয়া ঘূৰি নাহে, তেন্তে দুবছৰৰ বাবে আঁতৰি থাকিব লাগিব।’
তেওঁলোকে তাকেই কৈছিল। মুৰত বোজা আৰু কোলাত কেঁচুৱা লৈ প্ৰখৰ ৰ’দত খোজ দিছিল। মই তেওঁলোকক মোৰ গাওঁখনৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা দেখি তেওঁলোকৰ বিষয়ে সুধিছিলো। তেওঁলোক পালঘৰ জিলাৰ ৱাড়া ব্লকৰ বিলোচি গাঁৱৰ বাসিন্দা। ইটাৰ ভাতীত কাম কৰিবলৈ তেওঁলোকে বাসাই ব্লকৰ ভাটানে গাঁৱলৈ গৈছিল। ল’ৰা-ছোৱালী, মহিলা মিলি তেওঁলোক মুঠ ১৮ জন আছিল, আটাইকেইজন আদিবাসী কাটকাৰি সম্প্ৰদায়ৰ।
তেওঁলোকক ক’ৰণাভাইৰাছক লৈ চিন্তিত দেখা গৈছিল। তলাবন্ধৰ ফলত যাতায়তৰ কোনো সুবিধাও নাই। ইফালে গাঁৱৰ মানুহে তেওঁলোকক ততালিকে ঘৰলৈ আহিবলৈ কঢ়াকৈ কৈছে। সেয়ে তেওঁলোকে খোজকাঢ়িয়েই ঘৰলৈ বুলি ওলাইছে। ২৯ মাৰ্চৰ দিনা পুৱা প্ৰায় ১১ বজাত তেওঁলোক আমাৰ গাওঁ নিম্বাভালি পাইছিল।
‘প্ৰখৰ ৰ’দ দিছিল। মুৰত বোজা লৈ মই খোজ দিছিলো আৰু হঠাতে মুৰ ঘুৰাই পৰিলো, দুখ পালো।’ নিজৰ আঠুদুটালৈ আঙুলিয়াই ৪৫ বছৰীয়া কবিতা দিবাই কয়। তাইৰ কাষতে বহি আছিল ২০ বছৰীয়া স্বপ্না ৱাঘ। তাই ছমহীয়া গৰ্ভৱতী। তাই ২৩ বৰ্ষীয় গিৰীয়েক কিৰণ ৱাঘৰ সৈতে বিয়া হোৱাৰ পাছৰে পৰা ইটাৰ ভাতীত কাম কৰি আহিছে। তলাবন্ধৰ কাৰণে তায়ো মুৰত বোজা লৈ আৰু পেটত নতুন জীৱন এটা লৈ ঘৰলৈ খোজ দিবলগীয়া হৈছে।
