প্ৰতিদিন পুৱা আৰিফ (বাওঁফালে) আৰু শেৰুৱে (গাধ) মণ্ডাৱাৰ আলি-গলিয়ে ঘূৰি ঘুৰি পাচলি আৰু ফল বিক্ৰী কৰে। শেৰুৱে বন্ধাকবি, ফুলকবি, ভেণ্ডি, বেঙেনা, কল আদিৰে ভৰ্তি গাড়ীখন টানে। ইফালে আগতে নিৰ্মাণখণ্ডত কাম কৰা ৪০ বৰ্ষীয় আৰিফ মহম্মদ আৰু নাম কোৱাত অনিচ্ছুক তেওঁৰ সহায়কজনে ৰাজস্থানৰ ঝুনঝুনু জিলাৰ এই চহৰখনত নিয়মীয়া আৰু নতুন গ্ৰাহকৰ সৈতে দাম-দৰ কৰে। প্ৰায় আঠ ঘণ্টা এনেকৈ বিক্ৰী কৰাৰ পিছত মানুহ আৰু জন্তু দুয়োটাই ৫ বজাত নিজৰ কাম বন্ধ কৰে। তেতিয়ালৈ তেওঁলোকৰ ৩০০-৪০০ টকা উপাৰ্জন হৈ যায়, আৰিফে কয়। তেওঁ ইয়াতকৈ বেছি ক’ব নিবিচাৰি আগুৱাই যায়, কিয়নো বেপাৰৰ এইটোৱে উত্তম সময় আৰু শেৰুও অধৈৰ্য্য হৈ পৰিছে।
ৰাজস্থানত, বিশেষকৈ বাৰমেৰ, বিকানেৰ, চুৰু আৰু জয়শেলমেৰ জিলাত আগতে এনে বহুত শেৰু আছিল। আজিও ভাৰতত গাধৰ মুঠ সংখ্যাৰ এক পঞ্চমাংশ ৰাজস্থানতে আছে। কিন্তু বিংশতিতম (২০) পশুগণনা (২০১৯) অনুযায়ী এই প্ৰজাতিৰ সংখ্যা তীব্ৰ হাৰত হ্ৰাস পাইছে। ভাৰতত গাধৰ সংখ্যা ২০১২ৰ পশুধন গণনাৰ সময়ত ৩৩০,০০০ আছিল, ২০১৯ৰ গণনাৰ সময়ত সেই সংখ্যা হ্ৰাস পাই ১২০,০০০ হয়গৈ, তাৰমানে প্ৰায় ৬২ শতাংশ টুটিছে। ৰাজস্থানত এই সংখ্যা ৭২ শতাংশ হ্ৰাস পাইছে, ৮১,০০০ৰ পৰা ২৩০০০ হৈছে।
