আম্বেদকাৰৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিতঃ ছালভেৰ মুক্তিৰ গীত

আত্মাৰাম ছালভে (১৯৫৩-১৯৯১) এনে এক শ্বাহিৰ দলৰেই অংশ আছিল যি অশান্ত ৭০ৰ দশকত কিতাপৰ যোগেদি বাবা চাহেবৰ অভিয়ানৰ বিষয়ে পৰিচয় কৰাইছিল। ড. আম্বেদকাৰ আৰু তেওঁৰ মুক্তিৰ বাৰ্তাসমূহ প্ৰসাৰেই ছালভেৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ পোহৰ বিলোৱা কবিতাসমূহে দুই দশক ধৰি চলি থকা নামান্তৰ আন্দোলনক এক ৰূপ প্ৰদান কৰে। সেই আন্দোলন আছিল মাৰাঠৱাড়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নাম ড. আম্বেদকাৰৰ নামেৰে পুনৰ নামাকৰণ কৰাৰ আন্দোলন, যি মাৰাঠৱাড়া অঞ্চলক পৰৱৰ্তী সময়ত জাতিৰ যুদ্ধৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ পৰিণত কৰিছিল। তেওঁৰ কণ্ঠ, শব্দ তথা তেওঁৰ শ্বাহিৰীৰে ছালভেই শোষণৰ বিৰুদ্ধে যেন এক অগ্নিশিখা হৈ পৰিছিল, যি পদব্ৰজে মহাৰাষ্ট্ৰৰ গাঁৱে গাঁৱে খোজকাঢ়ি ঘূৰি ফুৰিছিল। হাজাৰ হাজাৰ লোক আত্মাৰামৰ গীত শুনিবলৈ একত্ৰিত হৈছিল। তেওঁ কৈছিল, “যেতিয়া  বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নাম চৰকাৰীভাবে সলনি হ’ব মই আম্বেদকাৰৰ নাম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তোৰণত সোণালী আখৰেৰে লিখিম।”

শ্বাহিৰ আত্মাৰাম ছালভেৰ বলিষ্ঠ শব্দই মাৰাঠৱাড়াৰ দলিত যুৱ প্ৰজন্মক আজিলৈকে তেওঁলোকৰ জাতিগত শোষণৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰামত অনুপ্ৰাণিত কৰি আহিছে। ভিৰ জিলাৰ ফুলে পিমপল গাঁৱৰ ২৭ বছৰীয়া যুৱক সুমিত ছালভেই কয়, আত্মাৰাম তেওঁৰ বাবে কি সেয়া বৰ্ণনা কৰিবলৈ “এদিন এনিশাও যথেষ্ট নহয়।” ড. আম্বেদকাৰ আৰু আত্মাৰাম ছালভেক শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰি সুমিতে আত্মাৰামৰ এক উদ্যমী গীত পৰিবেশন কৰি শ্ৰোতাসকলক পুৰণিকলীয়া পথ ত্যাগ কৰি আম্বেদকাৰৰ পথ অনুসৰণ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। তেওঁ উপস্থিত দৰ্শকক প্ৰশ্ন কৰে, “আৰু কিমানদিন আপোনালোকে মান্ধাতাযুগীয়া কম্বল গাত মেৰাই থাকিব?” শ্বাহিৰে আমাক মনত পেলাই দিয়ে, সংবিধানক সাৰোগত কৰি আপোনালোকৰ ত্ৰাণকৰ্তা ভীমে দাসত্বৰ শিকলি ছিঙিলে।” সুমিতৰ গীতটো শুনক।