மேடையை மாற்றிய யக்ஷகானா பெண் கலைஞர்கள்

தனது தாத்தாவின் யக்ஷகானா நடன அசைவுகளை மூகாம்பிகா செய்து பார்த்தபோது, “அவர் கோபமடைந்து என்னை திட்டினார்.” கடலோர கர்நாடகாவிலும், கேரளாவின் காசர்கோட்டிலும் இந்த நாட்டுப்புற நடனத்தை பெண்கள் அரங்கேற்ற முடியாது என்று அவர் அந்த வளரிளம் வயது பெண்ணை எச்சரித்தார்.

தற்போது 75 வயதாகும் மூகாம்பிகா இளம்பெண்ணாக இருந்தபோது, உடுப்பி மாவட்டம், மார்வி என்ற தனது கிராமத்தில் யக்ஷகானா நடன நிகழ்ச்சிகளால் ஈர்க்கப்பட்டார். பொழுதுசாயும் நேரத்தில் தொடங்கும் இந்த நிகழ்ச்சிகள் அதிகாலை வரை நடைபெறும். இதைக் காண பெண்கள், குடும்பம் மற்றும் அக்கம்பக்கத்தினருடன் பெருங்கூட்டமாக சென்றதை அவர் நினைவுகூருகிறார். நாடகத்தை பார்த்துவிட்டு தனது வீட்டின் முன்புறம் உள்ள இடத்தில் போர்வை அல்லது துண்டுகளை நடனத்திற்கான ஆடையாக சுற்றிக் கொண்டு தோழிகளிடம் நாட்டிய நாடகமாக ஆடிக் காட்டுவார்.

“என் தாத்தா வீட்டில் இல்லாதபோது வீட்டின் முன்புறம் நாங்கள் நடனமாடி பார்ப்போம்,” என்கிறார். “யக்ஷகானா பெண்களுக்கானது அல்ல என அவர் நினைத்தார்.”

யக்ஷகானா என்றால் ‘தெய்வங்களின் பாடல்கள்’ என்றுப் பொருள். இக்கலை பல நூற்றாண்டுகளாக கடலோர கர்நாடகா மற்றும் கேரளாவின் காசர்கோடு மாவட்டத்தில் நிகழ்த்தப்படுகிறது. ராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற புராணங்களும் இதிகாசங்களின் கதைகளும் இசை, நடனம், வசனம், விவரணை மூலம் நிகழ்த்தப்படுகிறது. அப்பகுதியின் முக்கிய கோயில்களில் யக்ஷகானா விழா அடிக்கடி நடத்தப்பட்டது.

துடிப்பு மிக்க இந்த ஆட்டத்தை அப்பகுதியில் கண்டு கலே என்கின்றனர். அதன் பொருள் 'ஆண்களின் கலை வடிவம்.' சுழன்று, தாவி ஆடும் இந்நடனத்திற்கு உடல் வலிமையும், சுறுசுறுப்பும் அதிகம் தேவைப்படுவதால் ஆண்களின் உலகமாக இது பார்க்கப்படுகிறது. எனவே பெண் கதாபாத்திரங்களையும் ஆண்களே ஏற்று நடித்தனர்.

“பார்வையாளர்களுக்கு நாடகத்தின் கதைகள் ஏற்கனவே தெரியும்,” என்கிறார் யக்ஷகானாவின் மூத்த கலைஞரும், யக்ஷகானா அகாடமியின் முன்னாள் தலைவருமான எம்.எல்.சமகா. “ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய வெளிச்சத்தில் அவற்றை காண்பதோடு, புது அனுபவத்தையும் பெறுகின்றனர். ஒரு நடிகர் வெவ்வேறு கதாபாத்திரங்களை எவ்வாறு கையாளுகிறார் என்பதைக் காண அவர்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர்.”

தனது தாத்தா மார்வி ராமகிருஷ்ணா ஹெப்பரின் நடனத்தை பார்த்து வளர்ந்ததாக கூறுகிறார் மூகாம்பிகா வரம்பள்ளி. அவர் புகழ்பெற்ற கலைஞராக இருந்தபோதும், மூகாம்பிகாவின் வருகையை அவர் விரும்பவில்லை. அப்போதெல்லாம் யக்ஷகானா கலைஞர்களுக்கு குறைந்த ஊதியமே கொடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் கூத்தாடிகளாக பார்க்கப்பட்டனர். சமூகத்தில் அவர்களுக்கு மரியாதை இருந்ததில்லை, என்கிறார் அவர்.

20 வயதுகளில் இருந்த மூகாம்பிகாவிற்கு இதெல்லாம் ஒரு மனத்தடையை ஏற்படுத்தவில்லை. “யக்ஷகானா கற்று ஆடுவதில் எனக்கு தீவிர வேட்கை இருந்தது.” வங்கியில் வேலை செய்த அவர் இக்கலை மீது ஆர்வம் கொண்ட நான்கு, ஐந்து பெண்களை அங்கு பார்த்தார். அவர்களும் தங்கள் குடும்பத்தினரிடம் இதற்கு அனுமதி வாங்க வேண்டும். பள்ளி ஆசிரியரான தனது கணவரிடம் அனுமதி வாங்கியதை பெண் கலைஞர் ஒருவர் நினைவுகூருகிறார். அவர், அவரது விருப்பத்துக்கு ஆதரவாக இருந்தார். “எந்த கலை வடிவத்தையும் கற்பதற்கு தடைபோடக் கூடாது,”என்றார்.

அதிர்ஷ்டவசமாக வங்கியில் உடன் பணிபுரிந்த, பயிற்சிப் பெற்ற யக்ஷகானா கலைஞர் ஸ்ரீதர் ஐதல், இக்கலையை கற்பிக்க ஒப்புக் கொண்டார். வேலை முடிந்த பிறகு இக்குழு கலையை ஆர்வமாக கற்றது. தீவிர பயிற்சிக்குப் பிறகு 1976 டிசம்பரில் மூகாம்பிகா வரம்பள்ளியின் பெண்கள் குழு வங்கியின் விடுமுறை நாளில் நாடகத்தை அரங்கேற்றி வரலாற்றில் இடம்பிடித்தது.

நீண்டகாலமாக ஆண்களின் கலை வடிவமாக இருந்து வந்த மரபை துளுநாடு பகுதியில் இப்பெண்கள் உடைத்தெறிந்தனர். “எங்களுக்குள் பல கேள்விகள் எழுந்தன. மக்கள் இதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்கள்? இதை ஏற்பார்களா?” என அவர் நினைவுகூருகிறார். “எங்களுக்கே ஆச்சரியமூட்டும் வகையில் மக்களிடம் வரவேற்பைப் பெற்றது. சிலர் இதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை. மக்கள் வந்து பார்த்து மகிழ்ந்தனர்.”

மூகாம்பிகா முன்னணி கதாபாத்திரத்தை ஏற்க, பாப்ருவாஹனா கலகா (பாப்ருவாஹனா போர்) என்ற தலைப்பில் இக்குழு நாடகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டது. “மக்கள் முன்பதிவு செய்தனர்,” என்கிறார். “யக்ஷகானாவில் ஆண், பெண் கதாபாத்திரங்களை பெண்கள் எவ்வாறு உடையணிந்து கையாளுகின்றனர் என்பதைக் காண மக்களுக்கு பயங்கர ஆர்வம். அவர்களின் எதிர்பார்ப்பைத் தாண்டி கற்றதை சிறப்பாக அரங்கேற்றுவதில் நாங்கள் உறுதியாக இருந்தோம்.”

முதல் நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு மங்களூரில் மீண்டும் நிகழ்ச்சியை நடத்த இக்குழுவினர் அழைக்கப்பட்டனர். அடுத்த ஆண்டு 1977ல், இந்திரஜீத் கலகாவை அவர்கள் அரங்கேற்றினர். மூகாம்பிகா ஹனுமந்தா பாத்திரத்தை ஏற்றார்.

“யக்ஷகானா உலகத்தில் நுழைந்த முதல் பெண் நான்தான் என மக்கள் கருதினர். அப்படி கூறுவது கடினம். ஏனெனில், இக்கலை தக்ஷின கன்னடா, உடுப்பி, உத்தர கன்னடா, கேரளாவின் காசர்கோடு உள்ளிட்ட பகுதிகளிலும் பரவி உள்ளது,” என்கிறார் மூகாம்பிகா.

பரவலாக ரசிக்கப்பட்ட இக்கலையை பெண்கள் கற்று இருந்திருக்கலாம. முறையாக பதிவுகள் எதுவும் இல்லாமலேயே நிகழ்த்திவிட்டுப் போயிருக்கலாம். வரலாறு நெடுகிலும் பயலதா என்று திறந்தவெளியில் யக்ஷகானா நிகழ்த்தப்பட்டதால் விழாக்களில் பெண்கள் பங்கேற்பதை தவிர்த்திருக்கலாம்.

இன்றும்கூட, யக்ஷகானா விழாக்கள் இரவு முழுவதும் திறந்தவெளிகளில் அல்லது தற்காலிக அரங்குகளில் நடத்தப்படுகிறது. குழுவினர் கிராமம் விட்டு கிராமம் சென்று தற்காலிக அரங்கங்கள், கூடாரங்களை அமைக்கின்றனர்.

விழாக்களில் சில பெண்கள் பங்கேற்றுள்ளனர். ஆனால் அவர்களின் கணவர்கள் குழுவின் இசைக் கலைஞர்களாக அல்லது நாடகக் கலைஞர்களாக இடம்பெற்றிருந்தனர். இதுபோன்ற தருணங்களில் மட்டுமே அவர்களுக்கு ஊதியம் வழங்கப்பட்டது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே விழாக்களுக்கு முன்பதிவு செய்யப்பட்டாலும், சமூக, பொருளாதார நிலையை தாண்டி பார்வையாளர்களை ஈர்த்தாலும் யக்ஷகானாவை வாழ்வாதாரமாக நம்பி பெண்களால் வாழ முடியாது.

“பெண் கலைஞர்களுக்கு முக்கியத்துவம் தரப்படுவதில்லை. விழாக்களில் அவர்கள் பங்கேற்பதில்லை என்பதால் பொழுதுபோக்கு கலைஞர்களாகவே கருதப்படுகின்றனர்,” என்கிறார் மணிபால் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் ஆராய்ச்சி மாணவராக உள்ள ஷ்ருதி பங்கெரா. முன்பெல்லாம் செல்வாக்குமிக்க குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெண்களே அதிகம் பங்கேற்றனர். அவர்களுக்கு வங்கிகளில் வேலை இருந்தது. “நாடகங்களில் பங்கேற்க அவர்கள் பணம் ஏதும் பெறுவதில்லை. எவ்வித உதவித்தொகையையும் அவர்கள் ஏற்பதில்லை. இது இப்போதும் தொடர்கிறது. இன்றும் விழா குழுக்களில் பெண்கள் தலைமை ஏற்பதில்லை,” என்கிறார் யக்ஷகானா கலைஞரான ஷ்ருதி.

ஆனால் மூகாம்பிகா குழுவினர் இறுக மூடிய கதவுகளை உடைத்தெறிந்துள்ளதாக வல்லுநர்கள் கூறுகின்றனர். ஒரு காலத்தில் கடுமையாக பாதுகாக்கப்பட்ட வடிவத்தை பரிசோதனையாகவும், துணிவான முயற்சியாகவும் கையாளுவதற்கு இவர்கள் வழி செய்துள்ளனர். பெண்கள் குழுவினர் பொதுவாக ஆண்களின் ராட்சச கதாபாத்திரங்களை மட்டுமே ஏற்று குரல்களை மாற்றி, உடல் தோற்றத்திலும் வலிமையை காட்ட வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர். திறந்தவெளி அரங்கங்களில் பெண்களின் கதாபாத்திரமான ஸ்திரி வேஷத்தை பல நூற்றாண்டுகளாக ஆண்களே ஏற்றனர். பெரும்பாலும் மிகைப்படுத்தப்படும், சில சமயங்களில் கேலியாக காட்டப்படும். ஆனால் விழாக்களில் பெண்களே இக்கதாபாத்திரங்களை ஏற்க தொடங்கியதும் அதற்கு புது வடிவமும், வேறு வகையான தோற்றமும் கிடைக்கிறது.

விழா போன்ற சூழல்களை கடந்து யக்ஷகானா முறையான அரங்க நிகழ்வுகளாக மாறியுள்ளதால் பெண்கள் பங்கேற்பதும் எளிதாகியுள்ளது. இதனால் சமூகத்தின் பல்வேறு பின்னணிகளைக் கொண்ட பெண்களும் கற்று கலாச்சார நிகழ்வாக யக்ஷகானாவில் பங்கேற்கின்றனர். மேளாக்களிலும் அரிதாக அவர்கள் பங்கேற்கின்றனர்.

அண்மைக் காலங்களில் இன்னும் தீவிரமாக, பரிசோதனை முயற்சிகளாக ஆண்கள் கதாபாத்திரங்களை பெண்களும், பெண்கள் கதாபாத்திரங்களை ஆண்களும் ஏற்று நடிக்கின்றனர்

யக்ஷகானாவில் டென்குடிட்டு, படகடிட்டு என இரண்டு தனித்துவமான பாணிகள் உள்ளன. டென்குடிட்டு என்பது தெற்கு துளுநாடு பகுதியான அரபிக்கடலோர கர்நாடகாவில் அதாவது தக்ஷின கன்னடா, காசர்கோடு மாவட்டங்களில் நிகழ்த்தப்படுகிறது. படகடிட்டு என்பது வடக்கு பகுதியான உத்தர கன்னடா, உடுப்பியின் உட்பகுதிகளில் பொதுவாக அதிகம் நிகழ்த்தப்படுகிறது.

மூகாம்பிகா தொடக்கத்தில் டென்குடிட்டு பாணியை கற்று தேர்ந்திருந்தாலும் படகடிட்டு பாணியைக் கற்பதிலும் அவருக்கு ஆர்வம் இருந்தது. இதற்காக அவரும், சக கலைஞர்களும் யக்ஷகானா மையத்திற்கு சென்று படகடிட்டு பாணியை கற்றுக்கொண்டனர்.

ஞானபீட விருது வென்ற டாக்டர் கே. ஷிவராம கரந்த் 1972ஆம் ஆண்டு உடுப்பியில் யக்ஷகானா கேந்திராவை உருவாக்கினார். மூகாம்பிகா குழுவினர் இம்மையத்தை அணுகிய போது, வகுப்பு நேரம் போக, மற்ற நேரத்தில் கற்றுத் தருவதாக ஒப்புக் கொண்டனர். இரண்டு, மூன்று மாத கால பயிற்சிக்குப் பிறகு அவர்கள் தம்ரத்வாஜா கலகாவில் பங்கேற்கத் தயாராகினர். அந்நிகழ்வை மையத்தின் துணை நிறுவனரும் கடலோர கர்நாடகாவில் கலை, கலாச்சாரத்தில் செல்வாக்கு பெற்றவருமான ஒருவர், சொல்லாமல்கொள்ளாமல் திடீரென பார்க்க வந்தார்.

அப்போது அவர் கூறியதை மூகாம்பிகா நினைத்துப் பார்க்கிறார். “பெண்கள் யக்ஷகானாவில் பங்கேற்க கூடாது.” உடனடியாக அவர் யக்ஷகானா மையத்தில் மாணவிகளுக்கு கற்பிக்கப்பட மாட்டாது என அறிவிப்புப் பலகை வைக்க ஏற்பாடு செய்தார்.

“அந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு நான் மிகவும் அழுதேன்,” என்கிறார் அவர் பாரியிடம்.

10 பேர் கொண்ட பெண்கள் குழு தாமாகவே முன்வந்து ஹிர்யத்கா கோபால் ராயிடம் பயிற்சிப் பெற்றனர். அவர்கள் தங்கள் குழுவிற்கு “சிண்டிகேட் பேங்க் ரெக்ரியேஷன் கிளப் மஹிலா தசாவதார மேளா” என்று பெயர் வைத்துக் கொண்டனர்.

தீவிர பயிற்சியால் மயக்கம் வந்ததை மூகாம்பிகா நினைவுகூர்ந்தார். ஒருநாள் மயக்கமடைந்து பரிசோதனை செய்தபோது அவர் நான்கு மாதம் கர்ப்பமாக இருந்துள்ளார். எனவே 1981ஆம் ஆண்டு அவர் யக்ஷகானாவிலிருந்து ஓராண்டு விலகி இருந்தார்.

நாட்டிய நாடகத்திற்கு அவர் மீண்டும் திரும்பியபோது மகளிர் யக்ஷகானாவிற்கு நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. 70களில் அமைப்பில் மாற்றங்கள் எதுவும் செய்யப்படவில்லை என்றாலும் காலப்போக்கில் தனிப்பட்ட மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன என்கிறார். “இரவு முழுவதும் கிராமம் விட்டு கிராமம் சென்று நடத்தும் மேளாக்களில் நாங்கள் பங்கேற்கவில்லை. பெரிய அரங்குகள், கலாச்சார நிகழ்வுகள், உள்ளரங்க நிகழ்வுகளுக்கே நாங்கள் அழைக்கப்பட்டோம்.” வடக்கு, தெற்கு கர்நாடக மாவட்டங்கள், பெங்களூர், கோவா, ஆந்திர பிரதேசத்திலும் அவர்கள் அழைக்கப்பட்டனர்.

“யக்ஷகானா மேடைக்கு பெண்களை கொண்டு வந்ததில் மூகாம்பிகா ஒரு முன்னோடி,” என்கிறார் எம்.எல்.சமகா. பெண் கலைஞர்கள் நிகழ்வுகளுக்கு கட்டணம் பெறாத வரை முக்கியத்துவம் பெற மாட்டார்கள் என்று சொல்லும் சமகா, அவர்கள் நடத்தும் நிகழ்ச்சிகள் பொழுதுபோக்கு நிகழ்வாகவே பார்க்கப்படும் என்கிறார். ஆண்களைப் போன்று முறையாக யக்ஷகானா குழுவின் தேர்ந்த கலைஞர்களாக ஒருபோதும் உருவெடுக்க முடியாது என்கிறார் இந்த பழம்பெரும் கலைஞர்.

“யக்ஷகானாவில் இப்போது ஆண்களின் ஆதிக்கமே மேலோங்கி இருக்கிறது. நிகழ்ச்சியை நடத்துவதில் மட்டுமின்றி ஆடை அலங்கார தயாரிப்பிலும் கூட. ஒரு பிராந்தியத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் நீண்ட நேரம் பெண்களால் இரவு முழுவதும் நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க முடிவதில்லை,” என்கிறார் சமகா.

பெண் கலைஞர்கள் சிலசமயங்களில் ஆண் கதாபாத்திரத்தை ஏற்கும் போது ஏளனப் பார்வைக்கு ஆளாகின்றனர். எனினும் அவர்களின் நிகழ்ச்சிகளுக்கு நல்ல வரவேற்பு கிடைக்கிறது. பெயரிடப்படாத கடிதம் ஒன்று வந்ததை மூகாம்பிகா நினைவுபடுத்துகிறார், “பெண்களால் இவ்வளவு வலிமையாக, உறுதியாக பங்கேற்க முடியுமா என்பதை அறிய ஆவலாக இருந்தோம். உங்கள் நிகழ்ச்சியை பார்த்த பிறகு வியந்தோம். இதற்கு நீங்கள் நியாயம் செய்துவிட்டீர்கள்.” பல விமர்சன கடிதங்களை விட இதுபோன்ற பாராட்டு கடிதங்கள் அதிகம் வருவதாக அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

அடுத்த 10 ஆண்டுகள் மூகாம்பிகா குழுவினர் யக்ஷகானா நிகழ்ச்சிகளை தொடர்ந்து நடத்தினர். 90களின் காலகட்டத்தில் அவர் சிறிது ஓய்வெடுத்துக் கொண்டார்.

பள்ளி விழாவில் யக்ஷகானா நடத்த வேண்டும் என அவரது மகள் சஹானா வரம்பள்ளி விரும்பியபோது அவரது வாழ்க்கை ஒரு வட்டத்தை நிறைவு செய்தது. தாயைப் போல மகளுக்கும் யக்ஷகானா கேந்திரத்தில் கற்க அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. சஹானாவும், மூகாம்பிகாவும் பணியாளரின் பரிந்துரைப்படி கேந்திர நிறுவனர் டாக்டர் கே. ஷிவராம கரந்தை அனுமதி கோரி சந்தித்தனர்.

“நானும், என் மகளும் டாக்டர் கரந்த் வீட்டிற்கு சென்றோம். கடந்த கால கட்டுப்பாடுகளை நினைத்து நான் பதற்றத்தில் இருந்தேன். அவரை சந்தித்த உடன், யக்ஷகானா மீதான எங்கள் இருவரின் ஆர்வத்தையும் கூறி வெடித்துவிட்டேன்,” என்கிறார் மூகாம்பிகா.

டாக்டர் கரந்த் திகைத்துவிட்டார். “ஆர்வமுள்ள அனைவரும் கற்கவே யக்ஷகானா கேந்திரா நிர்மாணிக்கப்பட்டது. யக்ஷகானா கற்பிப்பதில் பாலின பாகுபாடு காட்ட முடியாது. இக்கலை வடிவிற்கு யாரும், எவரும் வரலாம்,” என்று அவர் சொன்னார்.

மூகாம்பிகாவின் இந்த முன்னோடி முயற்சியின் தாக்கம் நீண்ட காலத்திற்கானது. பல பெண்கள் யக்ஷகானாவை கற்கின்றனர். “மிகைப்படுத்தும், பரந்து, விரிந்த அசைவுகள் பெண்களின் உடலுக்கு பொருந்தாது என்ற கருத்து முறியடிக்கப்பட்டுவிட்டது,” என்கிறார் ஷ்ருதி. “பாரம்பரிய ஸ்திரிவேஷம் [பெண் கதாபாத்திரங்கள்] ஏற்பதை விட ஆண் கதாபாத்திரங்களை ஏற்கவே பெண்கள் அதிகம் விரும்புகின்றனர்.”

யக்ஷகானா இப்போது இல்லத்தரசிகளையும் சென்றடைந்துவிட்டது. பலரும் மகிழ்ச்சி, பொழுதுபோக்கிற்காக இக்கலையை வார வகுப்புகளாக கற்கத் தொடங்கிவிட்டனர். “பழைய முறைகளின் புதிய கதை சொல்லிகள் அவர்களே,” என்கிறார் ஷ்ருதி.

மிருணாலினி முகர்ஜி அறக்கட்டளை (MMF) உதவித்தொகையின் ஆதரவில் இக்கட்டுரை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது

தமிழில்: சவிதா