‘பல தேர்வுகள் எழுத ஒரு பெண்ணை யார் அனுமதிப்பார்?’

“தேர்வுக்கு தயாராக வேண்டியது எங்களின் கடமை. வினாத்தாளின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வது அதிகாரிகளின் பொறுப்பு,” என்கிறார் கோபமாக அன்ஷு குமாரி.

24 வயதாகும் அவருக்கு போட்டித் தேர்வுகள் தரும் அழுத்தங்கள் தெரிந்திருக்கிறது. பள்ளியில் ஆசிரியராக இருக்கும் அவர், அரசு பள்ளி ஆசிரியர் பணிக்கான போட்டித் தேர்வுக்கு தயாராகியபடியே திறந்தவெளி பல்கலைக்கழகத்தில் பி.எட்.டும் படித்து வருகிறார்.

2023 மற்றும் 2024 ஆகிய ஆண்டுகளில், அரசு வேலை கிடைக்கும் என்கிற நம்பிக்கையில் வங்கி போட்டித் தேர்வுகளில் பங்கேற்றார். ஆனால் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. எனவே அவர் ஆசிரியர் பணிக்கு திரும்பினார். இரவுகளில் ஆசிரியர் தேர்வுகளுக்காக படிக்கிறார்.

பிகாரின் பெகுசராய் மாவட்டத்துக்கு அன்ஷுவின் குடும்பம், 2000மாம் ஆண்டுகளின் தொடக்கத்திலேயே புலம்பெயர்ந்து விட்டது. அங்கு ஓர் அச்சகத்தில் அவரின் தந்தைக்கு வேலை கிடைத்திருந்தது.

சமீபத்திய வினாத்தாள் கசிவு அவருக்கு கோபமூட்டியிருக்கிறது. “கசிவுகளை கூட அவர்களால் தடுக்க முடியவில்லை எனில், மாணவர் என்ன செய்வது?” எனக் கேட்கிறார் அன்ஷு.

“உங்களால் (அரசு) அதை செய்ய முடியவில்லை எனில், ஆட்சியில் இருந்து விலகுங்கள்,” என்கிறார் ஜந்தர் மந்தரில் எங்களின் பேச்சைக் கேட்டு கொண்டிருந்த சத்னா ஜதோவுன்.

வினாத்தாள் கசிவாலும் பொது நிறுவனங்கள் மற்றும் நிர்வாகம் ஆகியவற்றில் வளர்ந்து வரும் அவநம்பிக்கையாலும் ஹரியானாவுக்கு அருகே உள்ள தனியார் பள்ளியின் முதல்வரான சத்னா, செயற்பாட்டாளர் சோனம் வாங்க்சுக்கும் காக்ரோச் ஜனதா கட்சியும் தொடங்கிய போராட்டத்தில் பங்கேற்றிருந்தார். ஜந்தர் மந்தர் போராட்டம் அதன் முதல் வெற்றியை ஜூலை 25, 2026 அன்று பெற்றது. கல்வித்துறை அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் பதவி விலகினார்.

குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களுக்கு எப்படி அரசு வேலைகள் ஒரே நம்பிக்கையாக இருக்கின்றன என ஆசிரியர்கள் விவரித்தனர். மேலும் முறைசார் தொழில்துறையில் பெண்களுக்கான நியாயமான வாய்ப்புகளும் குறைவு.

“பல முறை தேர்வு எழுத பெண்ணுக்கு யார் வாய்ப்பு கொடுப்பார்?” எனக் கேட்கிறார் 18 வயதில் மணம் முடிக்கப்பட்ட சத்னா. தற்போது 35 வயதாகும் அவர், முன்பு குடும்ப பொறுப்புகளுடன் சேர்த்து போட்டித் தேர்வுகளுக்கும் தயார் செய்து கொண்டிருந்தார். பணியாளர் தேர்வாணைய தேர்வுகள் இரு முறை எழுதியிருக்கிறார். “இரு முறையும் மதக்கலவரம் காரணமாக தேர்வு ரத்து செய்யப்பட்டது,” என்கிறார் அவர்.

கல்வியை கைவிட விரும்பாமல் சத்னா, உத்தரப்பிரதேச ஆசிரியர் தகுதி தேர்வு எழுதும் நோக்கத்தில் பி.எட். படித்தார். கலவரத்தால் ஒரு தேர்வு ரத்து செய்யப்பட்டது. வினாத்தாள் கசிவால் மற்றொரு தேர்வு ரத்து செய்யப்பட்டது.

மூன்றாம் முறை எழுதும்போது அதிக சிரமம் இருந்தது. பாதியளவுக்கு தேர்வு எழுதி சத்னா முடித்ததும் அதிகாரிகள் வந்து விடைத்தாள்களை வாங்க ஆரம்பித்தனர்.

“மீண்டும் வினாத்தாள் கசிந்துவிட்டது,” என்கிறார் குரல் உடைந்தபடி. “அந்த வலியை வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாது,” என்கிறார் அழுதபடி. அருகே நிற்கும் இளவயது ஆண் போராட்டக்காரர், நீர் பாட்டிலை அவருக்குக் கொடுக்கிறார்.

மணம் முடித்தபிறகு கல்வி பயிலுவதே சிரமம் என்கிற நிலையில், தொடர்ந்து தடைகள் ஏற்படுவது சிரமத்தை இன்னும் அதிகமாக்குகிறது.

“இந்தியாவில் பெண்கள் படிப்பதற்கு ஊக்குவிப்பது இல்லை. ஆனால் நான் பிழைத்தேன்…. நான் தற்கொலை செய்யவில்லை. ஆனால் அடுத்த தலைமுறை அல்லது என் சொந்த குழந்தைகளே கூட சமாளிக்க முடியுமா எனத் தெரியவில்லை,” என்கிறார் அவர்.

சந்தியா, சத்னா, அன்ஷு மற்றும் பிரியங்கா ஆகியோர் ஜந்தர் மந்தரை சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் பொது போக்குவரத்து நிறுத்தப்பட்டதால் ஆட்டோவில் ஃபரிதாபாத்திலிருந்து போராட்டத்துக்கு சென்றனர்.

குடும்பங்களில் கூட சொல்லிக் கொள்ளாமல், அவர்கள் ஆசிரியர்களாக பணிபுரியும் பள்ளியிலிருந்து நேரடியாக வந்தனர். “காவலர்களால் இழுத்து செல்லப்படும் பெண்களின் காணொளிகளை பார்த்தால், எந்த குடும்பம்தான் பெண்கள் செல்ல அனுமதிக்கும்?” எனக் கேட்கிறார் அன்ஷு. “எங்களின் குடும்பங்கள் எங்களை அனுமதிக்கவில்லை. ஆனால் கல்வியின்றி ஒரு நல்ல எதிர்காலத்தை உருவாக்க முடியாது என நாங்கள் நம்புகிறோம்.”

முதல்வர் சத்னா அவர்கள் அனைவரையும் இழுத்து நிறுத்துகிறார். “இன்று நாங்கள் இப்பிரச்சினையில் நிற்காவிட்டால், ஏற்கனவே எங்களுக்குள் நாங்கள் சுமக்கும் வலியுடன், குற்றவுணர்வை சுமக்க வேண்டி வரும் என நினைத்தோம். குறைந்தபட்சமாக, எங்களின் கோபத்தை வெளிக்காட்ட நினைத்தோம்,” என்கிறார் சத்னா.

வறுமையை போக்க அரசு வேலைதான் சந்தியா சாகருக்கும் அவர் குடும்பத்துக்கும் இருக்கும் சிறந்த வழி. “என் குடும்பம் என் மீதுதான் முழு நம்பிக்கையை வைத்திருக்கிறது. கல்வி முடித்து அரசு வேலையில் நான் சேர வேண்டும் என்பதே அவர்களின் கனவு,” என்கிறார் 23 வயதாகும் அவர்.

உத்தரப்பிரதேசத்தின் துல்சிப்பூர் கிராமத்தில் விளிம்புநிலை விவசாயிகளின் குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர் சந்தியா. குடும்பத்துக்கென இரண்டு பிகா (1.2 ஏக்கர்) நிலம் இருக்கிறது. அதில் கோதுமை மற்றும் நெல் ஆகியவற்றை வீட்டு பயன்பாட்டுக்காக விளைவிக்கின்றனர். வறுமையால் இளம் வயதிலேயே வேலைக்கு செல்லத் தொடங்கி விட்டார் அவரின் தம்பி. சந்தியா கல்வியை தொடர்ந்து வருகிறார். அக்காக்களுக்கு மணமாகி விட்டது.

துல்சிப்பூரிலிருந்து ஹரியானாவின் ஃபரிதாபாத்தில் ஒரு வாடகை அறைக்கு இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு குடும்பம் இடம்பெயர்ந்து விட்டது. தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியராக இருக்கிறார். அவரின் சகோதரர் மருந்து டெலிவரி ஏஜெண்ட்டாக வேலை பார்க்கிறார். மொத்தமாக அவர்கள் மாதத்துக்கு 22,000 சம்பாதிக்கின்றனர். அதில் கால்வாசி வாடகைக்கு சென்றுவிடுகிறது.

தனியார் வேலையை இறுதி இலக்காக சந்தியா கொள்ளவில்லை. அவர் தெளிவாக இருக்கிறார். சொந்த செலவுகளுக்காக மட்டும்தான் இந்த வேலை செய்கிறார். இவற்றுக்கிடையில் அவர் அரசு போட்டித் தேர்வுகளும் எழுதுகிறார்.

2022ம் ஆண்டில் அவர் உத்தரப்பிரதேச காவலர் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார். பிரச்சினைகள் முடிந்ததுபோல் இருந்தது. ஆனால் வினாத்தாள் கசிவால் தேர்வு ரத்து செய்யப்பட்டது. “அதுதான் என் முதல் தேர்வு. என் பெற்றோர் எனக்கு ஆதரவாக இருந்து ஊக்கம் அளித்தனர்,” என்றார் சந்தியா.

அடுத்ததாக அவர் எழுதிய பணியாளர் தேர்வாணைய தேர்வில் கட் ஆஃப் மதிப்பெண்ணுக்கு குறைவாக மதிப்பெண் எடுத்தார். இந்த வருடம், உத்தரப்பிரதேச கான்ஸ்டபிள் தேர்வு எழுதினார். இப்போது குமாஸ்தா போன்ற பதவிகளுக்கான க்ரூப் C தொடக்க நிலை தகுதி தேர்வுக்கு தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்.

பிகாரின் வைசாலி மாவட்டத்தை பூர்விகமாக கொண்ட 31 வயது நிறைந்த அவர், 2015ம் ஆண்டில் மணம் முடித்த பிறகு ஃபரிதாபாத்துக்கு இடம்பெயர்ந்தார். பி.எட். முடித்தார். ஒன்றிய ஆசிரியர் தகுதி தேர்வை பல முறை எழுதி, கடந்த வருடத்தில் தேர்ச்சி பெற்றார். காலி பணியிடங்கள் வெளியிடப்படும் என பிகார் அரசாங்கம் அறிவித்ததால், அரசு பள்ளி ஆசிரியர் பணிக்கு விண்ணப்பிக்கும் ஆர்வத்தில் அவர் இருக்கிறார். பணி சேர்ப்பு இன்னும் தொடங்கவில்லை.

“பல முறை தயாராகி காத்திருப்பதே வாடிக்கை ஆகிவிட்டது. காலி பணியிடங்கள் வருவதே இல்லை,” என்கிறார் பிரியங்கா யாதவ். ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியையான அவர், சிறந்த கல்வி வாய்ப்புகளும் போட்டித் தேர்வில் தேர்ச்சி பெறும் சாத்தியங்களும் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் பிகார் மற்றும் பிற மா நிலங்களிலிருந்து தலைநகருக்கு புலம்பெயரும் பலரை பார்த்திருக்கிறார்.

“அரசாங்கமும் அமைப்பும் எனக்கு வாய்ப்பு தராததால், நானே வாய்ப்பை உருவாக்குவதென முடிவெடுத்தேன்,” என்கிறார் சத்னா. “எனக்கு திறன் இருப்பதை நிரூபிக்க விரும்பினேன். யாரும் அங்கீகரிக்காவிட்டாலும் பிரச்சினை இல்லை. சொந்தமாக ஒரு பள்ளியை திறந்தேன்.”

போராடுபவர்களுக்கு ஆதரவாக சத்னா நிற்கும் தருணத்தில், ஊரில் இருப்பவர்களால் பள்ளி நடத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. கிளம்புவதற்கு முன், “பள்ளியை பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். நாங்கள் போராட்டத்தை பார்த்துக் கொள்கிறோம்,” என சொல்லியிருக்கிறார் சத்னா.

ஒன்றிய அமைச்சர் பதவி விலகியதும், “இது ஒரு வெற்றி. ஆனால் நான் கொண்டாடவில்லை,” என்கிறார் சத்னா. தொலைபேசியில் பேசுகையில், “வினாத்தாள் கசிவு இனி இருக்காது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்? மொத்த கல்வி அமைப்புமே சரிசெய்யப்பட வேண்டும்,” எனக் கூறினார்.

இக்கட்டுரை ஆங்கிலத்திலும் இந்தியிலும் எழுதப்பட்டது