உரிமையை மீட்பதற்கான தலித்களின் போராட்டம்

“இனி அவர்களின் வயல்களுக்கு நாங்கள் செல்ல வேண்டியதில்லை. எங்களுக்கான தானியங்களையும் தீவனத்தையும் நாங்களே விளைவித்துக் கொள்கிறோம். உங்களின் பார்வை எட்டும் வரை இருப்பது எங்களின் நிலம்தான்.” விரிந்த கைகளுடன் ரஜிந்தெர் கெளர், 125 ஏக்கர் நிலத்தை சுட்டிக் காட்டுகிறார். சுதந்திரம் பெற்று 67 வருடங்களுக்கு பிறகு ஆதிக்க சாதியினரின் ஆக்கிரமிப்பில் இருந்து அந்த கிராமத்தின் தலித்கள் மீட்டெடுத்த நிலங்கள் அவை.

ஆதிக்க சாதியினரின் வயல்களுக்குள் சென்றதால், அவமதிக்கப்பட்ட கதை ஒன்றையேனும் பலாத் கலன் கிராமத்தின் ஒவ்வொரு நிலமற்ற தலித் பெண்ணும் கொண்டிருக்கிறார். நினைவில் அந்த அவமதிப்புகள் இன்றும் இருந்தாலும், அவர்களின் காவியத்தன்மை பொருந்திய போராட்டம், அவற்றை கடந்த காலத்துக்கு தள்ளி விட்டிருக்கிறது.

பஞ்சாயத்து நிலங்களின் மூன்றில் ஒரு பங்கு மீதான உரிமையை மீட்டெடுக்க தலித் போராட்ட இயக்கம் கடுமையாக போராடியது. 1961ம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட பஞ்சாப் கிராம பொது நிலங்கள் சட்டம் கொடுத்த உரிமை அது. 2014ம் ஆண்டு தொடங்கி நீண்ட அவர்களின் போராட்டங்களால் தெற்கு பஞ்சாபின் 162 கிராமங்களில் 20,000 பிகா (4,210 ஏக்கர்) நிலங்கள் மீட்கப்பட்டிருக்கின்றன. தற்போது தலித்கள் தங்களின் போராட்டத்தில் இன்னொரு படி முன் நகர்ந்திருக்கின்றனர். 1972 நில உச்சவரம்பு சட்டத்தை தாண்டி ஆதிக்க சாதியினர் வைத்திருக்கும் நிலங்களில் தங்களின் உரிமைகளை நிலைநிறுத்துகின்றனர்.

சங்ரூர் மற்றும் பாடியாலாவுக்கு இடையிலான தேசிய நெடுஞ்சாலை 7-ல் உள்ள பலாத் கலன் கிராமத்தில்தான், போராட்ட இயக்கம் முக்கியமான கட்டத்தை அடைந்தது. ரஜிந்தெர் கெளர் போன்ற பெண்கள், தங்களின் கூட்டு போராட்ட இயக்கம் சாதித்த அற்புதங்களை விவரிக்கும் வாய்ப்பை பெற்றது இப்பகுதியில்தான். நீதிக்கான போராட்டம் பலாத் கலன் கிராமத்துக்கு புதிதில்லை. நீதி நிறைந்த உலகத்துக்காக போராடி உயிரிழந்தவர்களுக்கான நினைவகங்கள் அந்த கிராமத்தின் போராட்ட மரபுக்கு சாட்சிகளாக அமைதியாக நின்று கொண்டிருக்கின்றன.

இந்த நிலங்களுக்கான போராட்டங்கள் எளிதாக வெல்லப்படவில்லை. “தலித்களுக்கு உரிமை இருக்கும் 125 ஏக்கர் நிலத்தையும் உழுவது ஊர்த்தலைவரின் வழக்கம்,” என்கிறார் தினக்கூலியான சரண் சிங். மீட்கப்பட்ட நிலத்தை நிர்வகிக்கும் குழுவின் தலைவராக அவர் இருக்கிறார். “ஏலத்தில் பங்குபெற நாங்கள் சென்றபோது அகாலிதலத்தை சேர்ந்த ஊர்த்தலைவர் எதிர்ப்பு தெரிவித்து எங்களை நிர்வாகத்தின் உதவியுடன் மிரட்ட பார்த்தார். சண்டிகர்-பதிண்டா சாலையில் மறியல் நடத்தி, ஆறு மூறை ஏலத்தை நிறுத்த வைத்தோம். பதிலுக்கு போலீஸ் எங்கள் மீது தடியடி நடத்தியது. பெண்கள் கைது செய்யப்பட்டு லட்டா கொத்தி காவல்நிலையத்துக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டனர். 41 பேர் இரு மாதங்களுக்கு சிறை வைக்கப்பட்டனர்.”

இவற்றுக்கிடையில் தலைவர்களும் தலித்களும் சிறைபிடிக்கப்பட்ட காரணத்தை வைத்து, ஊரில் இருந்த நிலப்பிரபுக்கள், நிலங்களை உழுது நெல் விதைத்தனர். இதற்கான எதிர்வினையாக விவசாய சங்கங்கள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் மற்றும் உரிமை அமைப்புகள் ஒருங்கிணைந்து மாநிலம் தழுவிய போராட்டங்களை நடத்தின. இறுதியாக, தலைவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர். தலித்களுக்கு நிலம் ஆவணப்பூர்வமாக குத்தகைக்கு வழங்கப்பட்டது. “விடுவிக்கப்பட்டதும் நாங்கள் நேரடியாக வயல்களுக்கு சென்று, ‘நில மீட்பு போராட்டக் குழு’வின் கொடியை பல ஏக்கர்களில் ஏற்றினோம்,” என்கிறார் குழுவின் தலைவரான முகேஷ் மலாவுத். பலாத் கலன் போராட்டத்தின்போது இரண்டு மாதங்களுக்கு மலாவுத்தும் சங்ரூர் சிறையில் இருந்தார். அப்போதிருந்து அவர் தலைமறைவாக, காவல்துறை கண்ணில் படாமல் வாழ்கிறார். “நில உரிமை கிடைத்த பிறகு, நிலத்தை எப்படி நிர்வகிப்பது என்பதுதான் எங்களுக்கு முன் பெரும் சவாலாக இருந்தது. போலவே, தனிநபர் போட்டியை முன்வைத்து பசுமை புரட்சி கொண்டு விவசாய முறை எங்களின் முறை அல்ல.

“நாங்கள் கூட்டுப் பண்ணை விவசாய முறையை தேர்ந்தெடுத்தோம்.”

சிறு தலித் குழுக்களை நிலமீட்பு போராட்டக் குழு உருவாக்கியது. அக்குழுக்களுக்கு சமமாக நிலம் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டு, அவர்கள் பிடித்த தானியத்தை விதைக்கும் சுதந்திரமும் வழங்கப்பட்டது. அவர்களின் போராட்டத்தால் விளைந்த கூட்டுறவு விவசாய முறை, தற்போது கிராமத்தின் எல்லா பகுதியிக்கும் பரவி, ரஜிந்தெர் கெளர் போன்ற பெண்களின் வாழ்க்கைகளையும் புதிதாக கிடைத்திருக்கும் மதிப்புடன் மேம்படுத்தியிருக்கிறது. “தொடக்கத்தில், நிலப்பிரபுக்கள் எங்களை அடிமைப்படுத்தி இருந்தனர். இந்த குழு எங்களை விடுவித்து, நிலத்தின் உரிமையாளர்களாக மாற்றியிருக்கிறது,” என்கிறார் அவர்.

கிட்டத்தட்ட நிலப்பிரபுத்துவ பாணியிலான ஒடுக்குமுறை நிலவும் கிராமத்தில் பெண்கள்தான் பெரும் பாதிப்புக்குள்ளாகிறார்கள் என முகேஷ் சொல்கிறார். “நில மீட்பு குழு வருவதற்கு முன்பு, தலித் சிறுமிகளையும் புதிதாக மணம் முடித்த பெண்களையும் இலக்காக்குவது நிலப்பிரபுக்களின் வழக்கம். அவர்கள் புற்களை சேகரிக்க வயல்களுக்கு நுழைய காத்திருப்பார்கள். நுழைந்ததும் பாலியல் வன்கொடுமையை தொடருவார்கள்.”

கிராமப்புற மேம்பாடு பத்திரிகையில் பேராசிரியர்கள் கியான் சிங் மற்றும் தராம் பால் ஆகியோர் நடத்தி, 2015ம் ஆண்டு வெளியான ஆய்வின்படி, வயல்களில் வேலை பார்க்கும் நிலமற்ற தலித் பெண்களி. 6.83 சதவிகிதம் பேர் பாலியல் வன்கொடுமையை எதிர்கொள்கின்றனர். யதார்த்தத்தில் இந்த எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகமாக இருக்கும். ஏனெனில் அந்த கணக்கெடுப்பில் 78.11 சதவிகிதம் பேர் பதிலளிக்க மறுத்திருக்கின்றனர்.

பால்யகால கதை ஒன்றை ரஜிந்தெர் கெளர் பகிர்கிறார். பிற தலித் பெண்களுடன் சேர்ந்து, வாய்க்கால்களுக்கருகே இருக்கும் புற்களை சேகரிக்க செல்வாராம். ‘அத்துமீறி நுழைபவர்களை’ கண்டதும் கோபத்துடன் ஆதிக்க சாதியினர் கத்துவார்கள். வயல்களுக்கு வெளியே தங்களின் சாக்குகளை வேகமாக வீசியதை நினைவுகூருகிறார் ரஜிந்தெர். “எங்களை போகச் சொல்லி கத்தினார். அவர்களின் வயல்களை நெருங்கும்போதெல்லாம் விலங்குகளை போல் எங்களை விரட்டியடிப்பார்கள். அவர்கள் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளை உங்களுக்கு நான் சொல்லக் கூட முடியாது,” என்கிறார் அவர்.

முகேஷ் சொல்கையில், “இத்தகைய கொடுமைகளை பெண்கள் சந்திப்பதை தவிர்க்க, கால்நடைகளை அவர்கள் விற்க வேண்டி வந்தது. சில நேரங்களில் பெண்கள் ஐந்து அல்லது ஆறு கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு நடந்து சென்று, புற்களை சேகரிக்க வேண்டிய நிலை இருந்தது,” என்கிறார். தற்போதோ சொந்த வயல்களிலிருந்தே மாலை நேரங்களில் அவர்கள் தீவனங்களை சேகரித்து கொள்கின்றனர். பகலில் நூறு நாள் வேலை திட்டத்தில் வேலை பார்க்கின்றனர்.

நில மீட்புக்கான இயக்கம், தலித் பெண்களுக்கான மதிப்பை பெற்றுக் கொடுத்ததாக முகேஷ் சொல்கிறார். “கட்டாய உழைப்பு முறையை முற்றாக அது ஒழித்து, தலித்களுக்கு பேரம் பேசக் கூடிய அதிகாரத்தையும் வழங்கியது.”

இது உண்மையான வெற்றிக்கதை என்பதை, பலாத் கலனிலுள்ள 22 தலித் குடும்பங்களை பற்றி சரண் சிங் பேசும்போது புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அந்த குழு, 77 பிகா நிலத்தை விளைவிக்கிறது. ஒவ்வொரு குடும்பமும் 20 மர்லாக்களை (பிகாவின் எட்டு பங்கில் ஒரு பங்கு) தீவனம் வளர்க்க பெறுகிறது. கோதுமையும் நெல்லும் கூட்டுப் பண்ணையில் விளைவிக்கப்படுகிறது. “கடந்த நெல் அறுவடைக்கு பிறகு, ஒவ்வொரு குடும்பமும் லாபமாக 19,000 ரூபாய் பெற்றது. கூடுதலாக குடும்ப பயன்பாட்டுக்கு ஐந்து குவிண்டால் கோதுமையும் கால்நடைகளுக்கு ஒரு டிராக்டர் வைக்கோலும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் பெற்றது. மிச்ச கோதுமை சந்தையில் விற்கப்பட்டது. லாபத்தை தாண்டி, இரு பயிர்களிலிருந்து எங்களுக்கு கிடைத்த பணம், அடுத்த வருடத்துக்கான குத்தகை பணம் கொடுக்க போதுமானதாக இருந்தது,” என்கிறார் அவர்.

நிலத்துக்கான போராட்ட இயக்கம், தெற்கு பஞ்சாபின் கிராம வாழ்க்கையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அங்கு இருக்கும் ஒவ்வொரு கிராமமும் தனக்கென ஒரு கதையை உருவாக்கி சாதித்திருக்கிறது. ஒரு கிராமம், விவசாய கருவிகளை வாங்கினால், இன்னொரு கிராமம் கூடாரங்களையும் பாத்திரங்களையும் வாங்கியது. பலாத் கலன் கிராமத்தை போல 15 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் பத்ரியானா கிராமம் இருக்கிறது. அங்கு வசிக்கும் ராம்கரண் சிங், தச்சராக பணியாற்றுகிறார். கிராமத்தின் கூட்டு தலித் பண்ணையை நிர்வகிக்கும் குழுவில் உறுப்பினராக இருக்கிறார். ஸ்வராஜ் 855 ட்ராக்டரை கொண்டு நெல் வயல்களை தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறார். “எங்களின் நிலத்தில் கிடைத்த லாபத்தை வைத்து ட்ராக்டரை வாங்கினோம்,” என்கிறார் அவர்.

இந்த கிராமத்தில் இருக்கும் 130 தலித் குடும்பங்கள், 2015ம் ஆண்டிலிருந்து விளைவிக்கப்படும் 28 ஏக்கர் கூட்டு பண்ணையின் உறுப்பினர்களாக இருக்கின்றன. ஸ்வராஜ் 855 ட்ராக்டரிலிருந்து ட்ராலி வரை, விதைக்கும் கருவி முதல், உழும் கருவி வரை, விவசாயக் கருவிகள் எல்லாமும் அவர்களிடம் சொந்தமாக இருக்கின்றன. “கருவிகளுக்கு 10 லட்சம் ரூபாய் செலவழித்த பிறகும் 7 அல்லது 8 லட்சம் ரூபாயை சேமித்திருக்கிறோம். அதை 10.8 சதவிகித வருட வட்டிக்கு கமிஷன் ஏஜெண்ட்டான மங்கத் ஷர்மாவுக்கு கொடுத்திருக்கிறோம். அவர் எங்களுக்கு முன்பு கடன் கொடுக்கும் வழக்கத்தில் இருந்தனர்,” என்கிறார் ராம்கரண்.

அறுவடை காலத்தின்போது, இந்த கிராமங்களின் தலித் பெண்கள் நிலப்பிரபுக்களை எதிர்பார்ப்பதில்லை. தங்களின் சொந்த பாடல்களை ஒன்றாக பாடி, அறுவடை காலத்தை அவர்கள் வரவேற்கின்றனர். “எங்களின் சொந்த வீடுகளில் தானியங்கள் நிரம்பியிருக்கின்றன. மொத்த வருடத்துக்குமான வைக்கோலும் எங்களிடம் இருக்கிறது,” என்கிறார் பலாத் கலனை சேர்ந்த சாவித்ரி கெளர். “எங்களின் வசிப்பிடத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் பாலை விற்று சம்பாதிக்கிறது. சில, ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கால்நடைகளை கூட வளர்க்கின்றன,” என்கிறார் அவர், தலித் பண்ணையை சுட்டிக் காட்டி.

பலாத் கலன் மற்றும் பத்ரியானா கிராமங்களில் நாம் பார்க்கும் தலித் கூட்டுப் பண்ணை முறைக்கான வேர்கள் 2008ம் ஆண்டில் தோன்றியது. அப்போதுதான் பென்ரா கிராமத்தை சேர்ந்த தலித்கள், தங்களுக்கு உரிமையான ஒன்பது ஏக்கர் பங்கு நிலத்தை தங்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் முதன்முறையாக கொண்டு வந்தனர். எனினும் அச்சமயத்தில் கூட்டு பண்ணை முறை இல்லை என்றும் அது நிலத்துக்கான போராட்டம் மட்டும்தான் என்றும் நில மீட்புக்குழு கூறுகிறது. “அரசாங்கத்தின் ஊரக மேம்பாட்டுத்துறையும் பஞ்சாயத்துகளும் வருடந்தோறும் 1.56 லட்ச ஏக்கர் பஞ்சாயத்து நிலத்தை குத்தகைக்கு விடுவதுண்டு. மூன்றில் ஒரு பங்கு நிலம், (52,000 ஏக்கர்) தலித்களுக்கு ஒதுக்கப்படும்,” என்கிறார் முகேஷ். “ஆனால் பல பத்தாண்டுகளாக, அதிகாம் மிக்க நிலப்பிரபுக்கள், தொடர்ந்து அவர்களின் நிலத்தை அடிமாட்டு விலைக்கு, விசுவாசம் நிறைந்த தலித்களை கொண்டு வாங்கி சட்டத்தை மீறுவார்கள்.”

பலாத் கலனுக்கு பிறகு, போராட்ட இயக்கம் காட்டுத் தீ போல பரவியது. வருடத்துக்கு சராசரியாக 15 புதிய கிராமங்கள் போராட்டத்தில் இணைந்தன. போராட்டத்தில் இணையும் கிராமங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கத் தொடங்கியதை போலவே நிலமீட்பு குழு தலைவர்களின் மீதான குற்ற வழக்குகளும் அதிகரித்தது. முகேஷ் மலாவுத்துக்கு எதிராக மட்டும் 28 குற்ற வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. கொலைமுயற்சி, நில அபகரிப்பு, போக்குவரத்துக்கு இடையூறு செய்தல், அதிகாரிகளை பணிகளை செய்ய விடாமல் தடுத்தல் போன்ற வழக்குகள் அவற்றில் அடக்கம். “இப்போது 29வது வழக்கு பதிவு செய்யப்பட காத்திருக்கிறேன்,” என புன்னகைக்கிறார் அவர். ஏனெனில் நில உச்சவரம்பு சட்ட அமலாக்கம் பற்றிய பிரசாரத்தை முன்னெடுத்து போராட்ட இயக்கத்துக்கு புதிய திருப்பத்தை நில மீட்புக் குழு கொடுத்திருக்கிறது.

நாட்டிலேயே அதிக அளவான 32 சதவிகித தலித் மக்கள்தொகை இருப்பது பஞ்சாப் மாநிலத்தில்தான். ஆனால் அவர்கள் மொத்த நிலத்தில் 3.5 சதவிகித நிலத்துக்குதான் உரிமை கொண்டிருக்கிறார்கள். “பெருமளவுக்கான நிலங்களை எப்படி சிலர் மட்டும் பெற முடிந்தது? பிரிட்டிஷ் காலத்திலும் அரசாட்சிகளிலும் தங்களின் விசுவாசத்துக்கு அன்பளிப்புகளாக அவர்கள் பெற்ற நிலங்கள்தான் அவை. எங்களின் ஒரே கோரிக்கை, இந்த நிலத்துக்கான சட்டத்தை அமலாக்க வேண்டும் என்பதுதான். அரசாங்கம் அதை செய்யவில்லை எனில், மக்கள் செய்வார்கள்,” என்கிறார் முகேஷ்.

மக்கள் ஏற்கனவே சட்டத்தை அமலாக்கத் தொடங்கி விட்டார்கள். மே 20ம் தேதி, ‘நிலமற்றோரின் ஒற்றுமை ஓங்குக’ என்கிற கோஷங்களுடன் நூற்றுக்கணக்கான தலித்கள், தூரத்து கிராமங்களிலிருந்து மண் விளக்குகளை ஏந்தி வந்தனர். மலாவுத் மற்றும் அவரது தோழர்களின் தலைமையில் வந்த அவர்கள், ஜிந்த் அரசரின் 927 ஏக்கர் நிலம் இருக்கும் பிர் ஐஷ்வான் கிராமம் நோக்கி செல்லத் தொடங்கினர். வருவாய் ஆவணங்களில் இந்த நிலம் பெச்சிராக் (விளக்கு வெளிச்சம் இன்றி, அதாவது யாரும் வசிக்காத இடம்) என குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

உறுதியான குரலில் கூட்டத்தை நோக்கி முகேஷ் பேசினார், “தலித்கள் இந்த நிலத்தில் பேகம்புராவை (கவிஞரும் துறவியுமான ரவிதாஸ் கற்பனை செய்த சாதியற்ற, சமத்துவ கிராமம்) உருவாக்க தங்களின் வீடுகளில் இருந்து விளக்குகளை எடுத்து வந்திருக்கின்றனர். இது தொடக்கம்தான். 153 பெச்சிராக் கிராமங்கள் பஞ்சாபில் உள்ளன. மொத்தமாக ஒரு லட்சம் ஏக்கர் நிலம். இனி எந்த கிராமத்திலும் விளக்கு வெளிச்சம் அற்று இத்தகைய நிலம் இருக்காது. இருந்தாலும் அவற்றின் ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் விளக்குகள் ஏற்றப்படும்.” கிட்டத்தட்ட 400 தலித்களையும் நில மீட்புக் குழு தலைவர்களையும் காவல்துறை கைது செய்தது. முகேஷ் அப்போதிருந்து தேடப்பட்டு வருகிறார். ஆனால் எப்போதும் தவறாமல் கடைபிடிக்கப்படும் சடங்கை போல கூட்டத்துக்குள் இறங்கி அவர் மறைந்தார். 15 வருடங்களுக்கு முன்பும் இப்படித்தான் அவர் மறைந்தார்.

இந்த கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு விளையாடியும் கூட, முகேஷ் மற்றும் அவரது தோழர்களின் தடங்கள் தெற்கு பஞ்சாபின் 100 கிராமங்களில் பதிந்திருக்கிறது. பல கடுமையான பருவங்களை எதிர்கொண்ட பலாத் கலனில்தான் 11 வருடங்களுக்கு முன்பு முதன்முறையாக நிலமீட்பு குழுவின் கொடி ஏற்றப்பட்டது. அக்கொடியில் மங்கி வரும் சிவப்பு நிறம், பரந்து விரிந்திருக்கும் நிலங்களின் பச்சை நிறத்துடன் கலந்து கொண்டிருக்கிறது.

பாரிசீனியர் மானியப்பணி 2025-ன் ஆதரவில் இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்பட்டது

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்