‘எங்களுக்குத் தண்ணீர் கிடைப்பதில்லை, உங்களுக்குக் கிடைக்கிறது’

கில்லாபந்தரின் நுழைவாயிலுக்கு அருகே உள்ள கிணற்றருகே காலை 11 மணிக்குச் சுமார் 20 சிறுமிகளும் பெண்களும் கூடியிருந்தனர். “[வெயில் காலத்தில்] கிணற்றின் ஒரு மூலையில் சிறிதளவு தண்ணீர் மட்டுமே இருக்கும். ஒரு (பாத்திர) குடத்தை நிரப்ப எங்களுக்கு அரை மணிநேரம் ஆகிறது,” என்கிறார் அந்தக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த நீலம் மன்பாத். கில்லாபந்தர் மும்பை நகரின் வடக்கில் இருக்கும் வசாய் கோட்டையின் எல்லையில் உள்ள மீனவர் கிராமம் ஆகும்.

அங்கிருந்த பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளில் தினமும் பல மணிநேரம் செலவிட்டு தண்ணீர் எடுக்கின்றனர். அந்த சிறுமிகளில் சிலருக்கு வெறும் நான்கு வயதே இருக்கும். பொது இடத்தில் இருக்கும் அந்தக் கிணறு மட்டுமே அந்தக் கிராமத்திற்கு அருகாமையில் உள்ள ஒரே குடிநீர் ஆதாரமாகும். அங்குள்ள நகராட்சியின் குடிநீர் விநியோகம் என்பது நம்பகத்தன்மையற்றதாகவும், போதாமையாக இருப்பதாகவும் அந்தப் பெண்கள் கூறுகின்றனர். அதிகப்படியான குடும்பங்கள் அந்தக் கிணற்றுத் தண்ணீரைச் சார்ந்து இருப்பதால் அதன் தண்ணீர் அவர்களுக்கு போதுமானதாக இல்லை. குறிப்பாக வெயில் காலத்தில் அப்படி நடக்கிறது. அந்தப் பெண்கள் கிணற்றின் அடிப்பகுதியைச் சுரண்டியே தண்ணீர் எடுக்கும் நிலை உள்ளது.

பல்கார் மாவட்டத்தில் உள்ள வசாய் தாலுகா சுமார் 600 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்டது. அந்த நகரின் மக்கள் தொகை (2011 கணக்குபடி) சுமார் 13 லட்சமாகும். வசாய் நகரின் உள்ளாட்சி அமைப்பானது அப்பகுதியில் உள்ள சுமார் இரண்டு நகரங்களுக்கும் நூற்றுக்கணக்கான கிராமங்கள் மற்றும் குக்கிராமங்களுக்கும் போதிய நீரை வழங்க வேண்டும். ஆனால் வழங்குவதில்லை.

தங்கள் கிராமத்தில் இன்னும் கிணறுகளையும் லாரி தண்ணீரையும் தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் சூழலில் பல்கார் மாவட்டத்தில் இருந்து மும்பை பெருநகரப் பகுதிக்கு நீர் செல்வதாக கில்லாபந்தர் மக்கள் கோபமடைகின்றனர். தன் அருகில் இருந்த பெண்ணிடம் என்னைக் காட்டி “இவர் இதைச் செய்ய வேண்டியதில்லை,” என்கிறார் பிரியா கட்யா. பிறகு என்னைப் பார்த்து, “[துணி துவைக்க] உங்களிடம் இயந்திரம் இருக்கும். நீங்கள் இதைச் செய்ய வேண்டியதில்லை. எங்களுக்குத் தண்ணீர் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் உங்களுக்குக் கிடைக்கிறது,” என்கிறார்.

வசாய் கோட்டைப் பகுதியில் 75க்கும் அதிகமான கிணறுகள் உள்ளன. “அவற்றில் பெரும்பாலானவைச் பயன்பாட்டில் இல்லை. வெறும் 5 முதல் 6 மட்டுமே செயல்பாட்டில் உள்ளன,” என்கிறார் அந்தக் கோட்டைக்கான இந்திய தொல்லியல் துறையின் பாதுகாப்புப் பணியாளர் கைலாஸ் ஷிண்டே.

வசாய் கோட்டையின் பாலே கில்லா பகுதியில் உள்ள கிணற்றில் ஷில்பா அலிபாக் (இடது) மற்றும் ஜோஸ்வின் மஸ்தான் (வலது) துணிகளைக் துவைக்கின்றனர். அவர்கள் பெரிய துணி மூட்டை, சோப்பு மற்றும் கிணற்றில் இருந்து தண்ணீர் எடுப்பதற்காக மேல் பகுதியில் கயிறு கட்டும் வகையில் வெட்டப்பட்ட பிளாஸ்டிக் கேன்களையும் கொண்டு வந்திருக்கின்றனர். “பிற வேலைகளைச் செய்து முடித்த பிறகு தினமும் இங்கு வருவோம். ஆம், தினமும் இங்கு வருவோம். எங்களுக்கு விடுமுறை இல்லை!” என்று சிரித்தபடி சொல்கிறார் ஷிப்லா.

அருகில் உள்ள மற்றொரு கிணற்றில் இருக்கும் தண்ணீரைத் தங்கள் ஸ்டீல் அல்லது செப்பு பாத்திரங்களில் நிரப்புவதற்கு ஏதுவாக உள்ள பிளாஸ்டிக் கேன்களைக் கொண்டு வந்திருக்கின்றனர் சில பெண்களும் சிறுமிகளும். இந்தக் கிணறு 16-ம் நூற்றாண்டில் அந்தக் கோட்டை கட்டப்பட்ட அதே சமயத்தில் கட்டப்பட்டதாகும்.

பேருந்து வரும் வரை தனது மீன் கூடை மீது அமர்ந்துக் காத்திருக்கும் ரெஜினா ஜங்ளி, “இந்த கிணறு 400 வருடப் பழமையானது. பழுது பார்க்க தேவைப்படும்போது அதற்கான பணத்தை நாங்கள் ஒன்றிணைந்துச் சேகரித்துக் கொள்கிறோம்,” என்கிறார். “கிராமத்தில் ஆங்காங்கே பல குழாய்கள் உள்ளன. ஆனால் பெரிதும் பயன்பாட்டில் இல்லை. [நகராட்சி] வழங்கும் தண்ணீர் ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் ஒன்றரை மணிநேரம் வருகிறது. கிராமத்தில் உள்ள தண்ணீர் தொட்டிகள் நிரம்புகின்றனவா என்று கூட அவர்கள் பார்ப்பதில்லை,” என்கிறார் நீலம் மான்பாத்.

ஒரு குடும்பத்தின் தினசரி தேவைக்கான தண்ணீரை நிரப்புவதற்குப் பல மணிநேரம் வரை ஆகிறது. சில பெண்கள் தங்களுக்கான நீரை இரவு நேரங்களில் கிணற்றுக்கு வந்து எடுத்துக்கொண்டு அவற்றைப் பெரிய பெரிய பாத்திரங்களில் தங்கள் தலைகளில் சுமந்து வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கின்றனர். அந்தத் தண்ணீர் பானைகள் மற்றும் பாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றும் சுமார் 5 முதல் 15 லிட்டர் கொள்ளளவு கொண்டவை. பெரிய கேன்கள் 50 லிட்டர் கொள்ளளவு வரை கொண்டவை ஆகும்.

“நாங்கள் நள்ளிரவு இரவு 2 மணிக்கு எழுந்துச் சென்று தண்ணீரைப் பிடித்து வருகிறோம். அச்சமயம் குறைந்த அளவு கூட்டமே இருக்கும். என்ன செய்வது? எங்களுக்குத் தண்ணீர் வேண்டுமே,” என்கிறார் சுனிதா மோசஸ் இதூர் (இடதுபுறம்). “உங்களுக்குத் தண்ணீர் கிடைக்கும்; எனக்குக் கிடைக்காது. சிலருக்குக் கிடைக்கும்; சிலருக்குக் கிடைப்பதில்லை. நகராட்சி வழங்கும் தண்ணீர் நிலையற்றது. தண்ணீர் இணைப்புகள் தரப்பட்டு பல வருடங்கள் ஆகியும் நீர் வருவதில்லை.”

பிரிசில்லா பாக்யா மற்றும் அவரது மைத்துனி அவிதா இருவரும் அதிர்ஷ்டசாலிகள். அவர்கள் வீட்டில் உள்ள குழாய்களில் தண்ணீர் வருகிறது. “குடிநீருக்காக மட்டுமே எங்களுக்கு [கிணற்று] நீர் தேவைப்படுகிறது,” என்கிறார் பிரிசில்லா. “நகராட்சி தண்ணீரை நாங்கள் குடிப்பதில்லை.” இந்த நீரைக் கிணற்றில் பெறுவதற்கும் பெரும் முயற்சியைச் செலுத்த வேண்டியுள்ளது. “அங்கு மிகவும் குறைவான தண்ணீரே உள்ளது. இரண்டு பாத்திரங்களை நிரப்பவே ஒரு மணிநேரம் ஆகிறது,” என்று தன் கைகள் மூலம் பாத்திரங்களின் அளவைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறார்.

நாள் முழுவதும் கிணற்றில் இருந்து தண்ணீர் எடுக்கப்படுவதால் நிலத்தடி நீர் மீண்டும் நிறைவடைய குறைவான நேரமே தரப்படுகிறது. அதிலிருந்து எடுக்கப்படும் தண்ணீர், மண்ணும் கூழாங்கற்களும் கலந்ததாக உள்ளது. சிறுமிகள் தங்களின் பாத்திரங்களில் அதை மாற்றும்போது வடிகட்டிவிட்டு அதை வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கின்றனர் (வலதுபுறம்).

அருகில் உள்ள மற்றொரு கிணற்றில் சில பெண்கள் துணிகளைத் துவைத்துக் கொண்டிருந்தனர். இந்த வருட கோடையின் அதீத வெயிலால் கிணறு வேகமாக வற்றி வருகிறது. அங்குள்ள சிறுமிகள் தங்கள் தாயார்களுக்குத் தண்ணீர் எடுப்பது மட்டுமல்லாமல் வீட்டு வேலைகளிலும் உதவுகின்றனர். “அவள் இரண்டரை வயது முதலே துணிகளைத் துவைக்கிறாள். தன்னுடைய எல்லாத் துணிகளையும் எவ்வளவு நன்றாகத் துவைக்கிறாள் பாருங்கள். ஜூலை மாதம் வந்தால் அவளுக்கு நான்கு வயதாகிவிடும்,” என்று தன் மகள் குறித்து பெருமிதத்தோடு சொல்கிறார் பிரியா கட்யா.

இங்குள்ளவர்களில் நெரிசா ஒருவர் மட்டும் சிறுமி அல்ல. இங்கு நிலவும் தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டினால் தினமும் தண்ணீர் கொண்டு வருவதற்காகக் குடும்பங்களில் உள்ள இளம் வயதினர் வரை உழைக்க வேண்டியுள்ளது. குறிப்பாக பெண் குழந்தைகளே இதற்குப் பணிக்கப்படுகின்றனர்.

நான்காம் வகுப்பு படிக்கும் வனசாவும் அவளது தோழி சானியாவும் தினமும் காலை கில்லாபந்தரில் உள்ள கிணற்றுக்குச் செல்கின்றனர். “தினமும் 7 மணிக்கு எழுவேன். 10-10:30 மணி வரை தண்ணீரை எடுத்து வருவேன். பிறகு நண்பகல் பள்ளிக்குச் செல்வேன்,” என்கிறார் 11 வயதாகும் சானியா பீமாவாக்ரீ. சானியா தனது பெற்றோருடன் வாழ்கிறாள். அவளுக்கு ஒரு மூத்த சகோதரியும் மூன்று இளைய சகோதரர்களும் உள்ளனர். அவளது அம்மா துணிகள் விற்பனை செய்கிறார், அப்பா மீனவத் தொழிலாளி. அவளைவிட ஒரு வயது மூத்தவளான சகோதரி குடும்பத்திற்கான சமையலைக் கவனிக்க, சானியா தண்ணீர் கொண்டு வருகிறாள். கில்லாபந்தர் கிராமத்தின் உட்பகுதியில் இருக்கும் தனது வீட்டிற்குப் பல முறை தண்ணீரைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். ஒரு நேரத்தில் இரண்டு பாத்திரங்களில் மட்டுமே தண்ணீர் கொண்டு செல்ல முடியும் என்பதால் பல முறை வந்து எடுத்துச் செல்ல வேண்டியிருக்கும். மேலே உள்ள புகைப்படத்தில் இருக்கும் கை வண்டிகளைச் சில குடும்பங்கள் தண்ணீர் கொண்டு வருவதற்காக வாடகைக்கு எடுத்தவை. அவற்றில் சானியாவின் குடும்பத்திற்கு என்று எந்த வண்டியும் இல்லை.

சில குடும்பங்கள் ஒரு நாளுக்குத் தேவையானதை விட அதிகமான தண்ணீரை எடுத்துச் செல்வர். அதை பெரிய நீல நிற கேன்களில் எடுத்துச் சென்று சேமித்து வைப்பர். ஒவ்வொரு கேனிலும் சொந்தக்காரர் பெயரின் முதல் எழுத்து எழுதப்பட்டிருக்கும். ஆட்டோ ரிக்ஷாக்களில் கொண்டு செல்லப்படும் வரை அவை கிணற்றுக்கு அருகே வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

“இப்போது பசியுடன் இருக்கிறோம். எனவே சாப்பிட வீட்டிற்குச் செல்கிறோம். பிறகு மீண்டும் வருவோம்,” என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு சிறிய சந்தில் வேகமாக ஓடுகிறாள் வனசா. நான் சானியாவின் வீட்டிற்கு அவளைப் பின்தொடர்ந்துச் செல்கிறேன். முதல் மாடியில் இருக்கும் தனது வீட்டின் படிகளில் தனது தலையில் வைத்திருந்த கனமான ஸ்டீல் பாத்திரங்களுடன் அதிலிருந்து ஒரு சொட்டு நீரையும் கீழே சிந்தாமல் ஓடிச் செல்கிறாள்.

தமிழில்: ஜெகன் கஜேந்திரன்